Η «παραμέριση» Τσίπρα άνοιξε τον ασκό του Αιόλου στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Ξαφνικά οι επίγονοι έγιναν αρκετοί. Λέγεται πως στην τελική φάση θα συμμετέχουν στο δρόμο προς την προεδρία περισσότεροι από οκτώ υποψήφιοι. Τελικά είναι πολλοί.
Ο Αλέξης Τσίπρας «μέριασε», όπως, λέμε για να αναδειχθεί η νέα γενιά του κόμματος. Δεν ξέρω αν είναι έτσι ακριβώς, αλλά αυτό που αναδεικνύεται είναι μια εντυπωσιακή δίψα για την αρχηγία. Και όσο και αν δεν θέλουν στην αριστερά να μιλούν με «αστικούς όρους», αυτό συμβαίνει.
Η ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης διαμορφώνει και ανάλογα χαρακτηριστικά. Το ζητούμενο βέβαια δεν είναι αν θα είναι ο τάδε ή η δείνα αλλά το ιδεολογικό πρόσημο του νέου ΣΥΡΙΖΑ. Χαρακτηριστική είναι και η δήλωση της Όλγας Γεροβασίλη που δεν κρύβει τα λόγια της «ο καθένας και η καθεμία να σταθεί στο μπόι του». Με άλλα λόγια η ευθύνη απέναντι στην κοινωνία και στο κόμμα. Δεν απέκλεισε, όμως, και μια μελλοντική πολιτική κίνηση του Αλέξη Τσίπρα. Αλλά αυτό στην ώρα του.
Οι παρέες λέγαμε κάποτε, φτιάχνουν ιστορίες. Αλλά μου φαίνεται πως το αίσθημα της «παρέας» είχε ξεθωριάσει στην Κουμουνδούρου. Προσωπικές κόντρες, πρόσκαιροι συσχετισμοί, λυκοφιλίες αποτελούν τους ανέμους που βγαίνουν από τον ασκό του κομματικού Αιόλου. Δεν είναι τυχαίο πως δεν υπάρχει, προσώρας τουλάχιστον μια ενιαία στάση για την ολέθρια ήττα των εκλογών. Μπορεί ενδεχομένως να είναι νωρίς. Αλλά όταν το κάθε στέλεχος υψηλόβαθμο ή μη σπεύδει να καταγγείλει μέρος της «παρέας», τότε είναι εμφανές περισσότερο από ποτέ, πως η «αστική αυτοπεποίθηση» κυριαρχεί συγκριτικά με τον «προλεταριακό και συλλογικό διανοούμενο».
Η ανάδειξη του νέου ηγέτη σαφώς και είναι το βασικό ζητούμενο. Αλλά αν δεν καταλήξεις σε τι κόμμα θέλεις, όπως τόνισε και ο Διονύσης Τεμπονέρας, τότε τι σημασία έχει αν είναι άντρας ή γυναίκα, άσχημος ή όμορφη, νέος ή παλιός. Δηλαδή αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποφάσιζε πριν χρόνια, που είχε αναλάβει την προεδρία του κόμματος, να στρέψει το καράβι προς την Ακροδεξιά, θα είχε την ίδια πρόσφατη επιτυχία; Αν δεν είχε συγκρουστεί με το εσωτερικό της ΝΔ, και δεν είχε ξεκαθαρίσει τα του οίκου του, θα είχε την ίδια κοινωνική αναγνώριση, όπως αυτή καταγράφηκε στις εκλογικές αναμετρήσεις;
Ο ασκός του Αιόλου, άνοιξε και οι άνεμοι που βγαίνουν από το εσωτερικό του, δεν προδιαθέτουν για το καλύτερο κλίμα. Οι παλιότεροι σύντροφοι μετατρέπονται σε εσωκομματικούς αντιπάλους και οι διεκδικητές της κομματικής εξουσίας σε πολιτικούς «εχθρούς».
Η αναζήτηση του συλλογικού διανοούμενου, μακάρι να κάνω λάθος αλλά θεωρώ πως είναι αδιέξοδο. Ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε ένα αστικό κόμμα. Με τα αρνητικά χαρακτηριστικά.
Τα θετικά;…
