Το χθεσινό αποτέλεσμα των αυτοδιοικητικών εκλογών αποτελεί ιστορικό χαμηλό για τις δυνάμεις της αριστεράς. Είναι η πρώτη φορά που η αριστερά δεν μετέχει στο δεύτερο γύρο σε κανένα δήμο. Τουλάχιστον σε επίσημη υποστήριξη. Το μοναδικό μέτωπο που υπάρχει είναι η περιφέρεια Θεσσαλίας. Σε καμία περιφέρεια σε κανέναν δήμο δεν βρίσκεται υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό είναι πολιτική ταπείνωση.
Και δεν είναι νεότερο δεδομένο. Δεν έπεσαν από τα σύννεφα στην Κουμουνδούρου. Δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία. Είναι κάτι που ανησυχούσε τα στελέχη του κόμματος, τα τελευταία χρόνια διακρίνοντας πως δεν υπάρχει μαγιά αυτοδιοικητικών στελεχών. Το ΠΑΣΟΚ αντιθέτως ακόμη και στη χειρότερη περίοδο του, διατηρούσε τα ποσοστά του, στην τοπική αυτοδιοίκηση, και κατακτούσε μερικούς δήμους. Ο ΣΥΡΙΖΑ σταδιακώς έχανε τις όποιες δυνάμεις είχε. Ακόμη και στις προηγούμενες εκλογές δεν είχε εκλέξει ουσιαστικά κανέναν δήμαρχο. Ακόμη και όταν ήταν κυβέρνηση, δεν είχε καταφέρει να δημιουργήσει ένα αυτοδιοικητικό πολιτικό σχέδιο που θα το υπηρετούσε με στελέχη και θα αναδείκνυε τοπικές προσωπικότητες. Με άλλα λόγια αν και το γνώριζαν, έσπρωχναν το πρόβλημα κάτω από το χαλί με αφερέγγυες δικαιολογίες.
Η εμφάνιση του νέου ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ δεν φάνηκε πως κέρδισε τις εντυπώσεις. Δεν προκάλεσε ενθουσιασμό στις τοπικές κοινωνίες ούτε και στις οργανώσεις του κόμματος. Πολλά από τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ «σιώπησαν» κατά την προεκλογική περίοδο ενώ λέγεται πως πολλοί εκ των παραδοσιακών του ψηφοφόρων, υποστήριξαν τα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ και σε δήμους και σε περιφέρειες. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που εκτιμούν πως ανάλογα φαινόμενα θα εμφανιστούν και στις επερχόμενες ευρωεκλογές. Με ότι αυτό συνεπάγεται για την επόμενη ημέρα του ΣΥΡΙΖΑ. Αν φτάσει μέχρι τότε ενιαίος.
Η χθεσινή ήττα είναι μια ακόμη ήττα. Και απέναντι στη ΝΔ αλλά και απέναντι στον χώρο της αριστεράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ όπως εκτιμάται και από έμπειρους κοινοβουλευτικούς παράγοντες βρίσκεται πλησίον της ολοκλήρωσης της πολιτικής του πορείας. Υπερβολή αλλά ο κίνδυνος υπαρκτός. Αν αύριο πραγματοποιούνταν εθνικές εκλογές, εκτιμάται πως ούτε η γοητεία του νέου ηγέτη, θα ήταν ικανή να διατηρήσει το ποσοστό των πρόσφατων εθνικών εκλογών. Η φθορά που έχει αρχίσει εδώ και χρόνια αυξάνεται συνεχώς. Η πολιτική ασθένεια του ΣΥΡΙΖΑ φωτογραφίζεται από την αποδοκιμασία των πολιτών σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Το ομιχλώδες ιδεολογικό τοπίο σε συνδυασμό με την ανυπαρξία προτάσεων σε επίπεδο εφαρμόσιμης πολιτικής και όχι θεωρητικής αναζήτησης, απομακρύνει τον πολίτη που αναζητά, διεξόδους στην καθημερινότητα του. Η εμμονή στην καταγγελία είναι, επίσης, αιτία απογοήτευσης. Και δεν αρκεί.
Όπως, επίσης και η πολιτική στάση της αναμονής της φθοράς της κυβέρνησης. Και αυτό εκρίθη. Με μια διαφορά 23 ποσοστιαίων μονάδων. Και όσο περνά ο χρόνος τόσο μειώνονται και τα συναισθηματικά αποθέματα των ψηφοφόρων. Εξάλλου ο πολιτικός χρόνος είναι αμείλικτος. Και είναι «κιμπάρης» με το νέο αλλά περνά γρήγορα…
