Θυμάμαι τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, να καθορίζει το μέλλον της χώρας, όχι μόνον με την ένταξη της χώρας στην ευρωπαϊκή οικογένεια αλλά με την ισόρροπη ανάπτυξη της ελληνικής επαρχίας. Θυμάμαι τον Ανδρέα Παπανδρέου να αλλάζει με κοινωνικούς όρους την προστασία του πολίτη. Θυμάμαι τον Λεωνίδα Κύρκο να δίνει μάχες και εντός του κόμματος του, για την Ευρώπη των εργαζομένων. Με την πολιτική σύγκρουση στο επίκεντρο και τις ιδεολογικές αντιπαραθέσεις να δημιουργούν μια νέα-μετά τη χούντα-πολιτική κουλτούρα. Με σεβασμό στον αντίπαλο και με την προσήκουσα ευγένεια.
Έχετε δίκιο θυμάμαι το παρελθόν. Και αυτό μπορεί να είναι κακό σημάδι. Αλλά δεν το θυμάμαι ως ιδανικό της πολιτικής. Θα αδικούσα όλα τα επόμενα χρόνια και τους πρωταγωνιστές που ο καθένας από την πλευρά του, διαμόρφωνε και ενίσχυε τη Δημοκρατία. Δεν συγκρίνω. Η οποιαδήποτε προσπάθεια σύγκρισης a priori, θα ήταν αποτυχημένη. Για πολλούς λόγους…
Δεν δύναμαι να απαντήσω για τη διαμάχη που έχει προκύψει μεταξύ επικοινωνίας και πολιτικής. Όχι γιατί η σημερινή ανάπτυξη των μέσων ενημέρωσης απαιτεί την εικόνα. Αλλά γιατί πιστεύω ότι ανέκαθεν η πολιτική, ενέχει και τα δυο στοιχεία. Από την αρχαιότητα μέχρι την εποχή του Μαυρογιαλούρου. Από την πολιτική σύγκρουση μεταξύ διαφορετικών ιδεολογικών ιδεών μέχρι την πλουσιοπάροχη υπόσχεση: «και σπίτια θα σας δώσουμε».
Ούτε γνωρίζω αν ο λαϊκισμός έχει επικρατήσει της πολιτικής ουσίας. Γιατί θυμάμαι πολλούς που γελούσαν όταν η Αυριανή αποκαλούσε τον Μάνο Χατζηδάκη, «κίναιδο». Γιατί θυμάμαι, επίσης, περισσότερους να υβρίζουν τον Γεώργιο Ράλλη για την αστική του παιδεία και καταγωγή. Και εκείνους που αναδείκνυαν την 17 Νοέμβρη ως προστάτη των εργατών! Και εκείνους που, απαγόρευαν σε έναν αριστερό ή ομοφυλόφιλο να εργάζεται!
Άλλες εποχές. Άλλες ιστορίες. Άλλα πάθη. Με τα ίδια χαρακτηριστικά θα τολμούσα να πω. Στην παλιά δημοσιογραφία υπήρχε ένα τρίπτυχο επιτυχίας: αίμα, στέμμα, σπέρμα. Δηλαδή τα ποινικά εγκλήματα, τα «κουτσομπολιά» για το εσωτερικό του Παλατιού και τα σεξουαλικά πάθη. Αν το κάνουμε εικόνα, δεν έχουμε μεγάλες διάφορες. Με μια, ίσως, μοναδική αλλά σημαντική: τώρα τα μαθαίνουμε αμέσως. Σχεδόν την ίδια στιγμή. Τότε μπορεί και να μη το μαθαίναμε ποτέ. Αλλά η ουσία παραμένει.
Πάντοτε, επίσης και στην πολιτική η εμφάνιση έπαιζε το δικό της ρόλο. Αυτό που λέμε επικοινωνία. Και τώρα. Ανέκαθεν η αισθητική είχε τη δίκη της σημασία. Και η χρήση της ελληνικής γλώσσας το δικό της συμβολισμό. Είναι μεγάλες οι μάχες μεταξύ δημοτικιστών και οπαδών της καθαρεύουσας. Και στην πολιτική το ίδιο. Ανάλογα πως χρησιμοποιούσες τη γενική πτώση, όλοι καταλάβαιναν σε ποιο κόμμα ανήκεις. Τώρα όσοι ακόμη χρησιμοποιούμε τη γραμματική του Τζάρτζανου, είμαστε στην καλύτερη περίπτωση vintage!
Οι εποχές αλλάζουν με μεγάλες ταχύτητες. Και οφείλουμε να εκσυγχρονιζόμαστε. Να αλλάζουμε και εμείς. Το παρελθόν δεν αλλάζει. Αυτό που μπορεί να αλλάξει είναι το μέλλον. Προτιμώ, όμως, τον αθλητή που κάθεται κάτω από τη μπάρα με αγωνία να σηκώσει τα βάρη από εκείνον που περνάει κάτω από τη μπάρα για να αποδείξει τη ρώμη του…
