«Άνοιξαν τα σπίτια τους», «αρνήθηκαν να φύγουν από το χωριό και ρίχτηκαν να σβήσουν τη φωτιά», «από τα γύρω χωριά και ακόμη μακρύτερα», όλοι έτρεξαν να βοηθήσουν, με ό,τι μπορούσε ο καθένας. Από μάνικες μέχρι και ψωμί και νερό».
Τελικά δεν είμαστε μόνοι. Κάποιοι θα μιλήσουν για την κοινωνία της αλληλεγγύης, μερικοί θα θυμηθούν το ελληνικό φιλότιμο, άλλοι θα αναφερθούν στην ανάγκη της στιγμής και αρκετοί θα μιλήσουν για την αγάπη στον συνάνθρωπο. Όπως και να το πει κανείς και ανάλογα τι θέλει να τονίσει, ένα είναι το δεδομένο: ήταν όλοι μαζί.
Και αυτό δεν είναι λίγο. Θα έλεγα πως είναι τεράστιο. Στην εποχή της ισοπέδωσης, της αμφισβήτησης, της αποθέωσης του ατομικισμού και της μοναξιάς(κυρίως), η φωτιά δεν έκαψε και τις ψυχές. Το αντίθετο, μάλιστα. Ένωσε με μια περίεργη αίσθηση και όχι μόνον του κινδύνου, νομίζω, ο ένας στήριξε τον άλλον. Είτε συγχωριανό του είτε άγνωστο του. Ήταν εκείνοι που βοήθησαν τους χιλιάδες τουρίστες να διαφύγουν τους κινδύνους, που άνοιξαν στη συνέχεια τα σπίτια τους για να τους φιλοξενήσουν, να τους δώσουν το πρώτο χέρι για να αντέξουν. Ήταν εκείνοι που έτρεξαν στα διπλανά χωριά και μπήκαν μέσα στις φλόγες για να σώσουν τις περιουσίες αγνώστων. Ήταν εκείνοι που έδιναν νερό στους πυροσβέστες, που χαιρετούσαν τους πιλότους, που έτρεχαν να σώσουν τα ζώα, που κουβαλούσαν στις πλάτες τους τους ανήμπορους που απλώς κρατούσαν αγκαλιά μια γιαγιά για να την καθησυχάσουν και να της μετριάσουν τον πόνο. Είναι και το δάκρυ του αποκαμωμένου πυροσβέστη που δεν μπόρεσε να κάνει τα πάντα.
Όχι δεν είναι λίγο. Και δεν το συναντάς εύκολα. Σχεδόν καθόλου. Αλλά υπήρξε. Η αλληλεγγύη των ανθρώπων. Το μοίρασμα. Το νοιάξιμο. Το θεωρείτε μικρό να σας σώσει το σπίτι κινδυνεύοντας ένας ξένος; Να σας φιλοξενήσει ένας άγνωστος, να φροντίσει τα παιδιά σας, να σας μεταφέρει σε ασφαλή περιοχή και να σας σώσει;
Δεν θέλω τούτη την ώρα να αναφερθώ στις αντιθέσεις μας. Την ίδια στιγμή που τρέχουμε στις φωτιές για να σώσουμε τα σπίτια αγνώστων ανθρώπων, μπορεί να σφαζόμαστε μεταξύ μας. Να γινόμαστε μικροί ρατσιστές, να τα βάζουμε με τους μετανάστες.
Αλλά τούτη την ώρα είμαστε μικροί ήρωες. Της ζωής. Και όχι της δικής μας. Άλλων. Και αυτό είναι μοναδικό, σπάνιο, μεγαλειώδες. Και αν πιστεύετε πως είναι υπερβολικά όλα αυτά, ρίξτε μια ματιά γύρω σας…
