O Βόλος «έκλεισε», στην Καρδίτσα αφανίστηκαν χωριά, τα Τρίκαλα κινδυνεύουν, άνθρωποι πνίγονται μέσα στα σπίτια τους, η Θεσσαλία εκπέμπει SOS, στην Βασιλίσσης Σοφίας παρασέρνονται πολίτες από τα νερά, έξω από το ελληνικό κοινοβούλιο.
Στην Ελλάδα του 2023, το επιτελικό κράτος διελύθη εις τα εξ ων συνετέθη. Δεν είναι εικόνες Aποκάλυψης ενός πραγματικά τρομακτικού φυσικού γεγονότος. Το ότι μας «εκδικείται η φύση», δεν είναι δικαιολογία. Γιατί ακόμη και να ισχύει-που υπάρχει μια δόση αληθείας-οι ευθύνες ανήκουν στο κράτος που τόσα χρόνια δεν έδωσε τη δέουσα προσοχή. Δεν αντιλήφθηκε εγκαίρως τα νέα δεδομένα. Και την αλλαγή του κλίματος και τις ανάγκες των πολιτών, στα χωριά και στις πόλεις που πλήθαιναν.
Τα ποτάμια, οι αγωγοί, οι δρόμοι, το ευρύτερο περιβάλλον κοινωνικό και το φυσικό, διαμορφώνονται δυναμικά. Δεν είναι κάτι το στατικό και παγιωμένο εφόρου ζωής. Τα έργα γίνονται αναγκαία όχι αποκλειστικά για το παρόν αλλά κυρίως για το μέλλον. Οι προβλέψεις εδράζονται στην ανάπτυξη και όχι στις παρούσες συνθήκες. Διότι αν σχεδιάζεις, χωρίς πρόγραμμα ανάπτυξης του τόπου, δέχεσαι με μοιραλατρία την «εκδίκηση της φύσης». Τη φυσική καταστροφή δεν μπορείς να την προβλέψεις. Δύνασαι, όμως και οφείλεις να μειώσεις τις τραγικές συνέπειες. Διαφορετικά και σε μια γενική εκτίμηση αντιμετωπίζεις το «χωριό» ως κοινωνικό παρία και όχι ως σύγχρονο πολίτη με τις ιδιαίτερες ανάγκες του.
Το επιτελικό κράτος χρειάζεται ριζική ανασυγκρότηση. Η οποία δεν δύναται να σχεδιαστεί με πρόγραμμα ισορροπιών. Τοπικών και ευρύτερων πολιτικών. Απαιτεί σχέδιο ανάπτυξης με οικονομικά, κοινωνικά, και τοπικά κριτήρια. Δεν σχεδιάζεις τον τουρισμό, για παράδειγμα με βάση τις ετήσιες ανάγκες αλλά με βάση την επόμενη δεκαετία, τουλάχιστον.
Οι αλλαγές στο σύγχρονο κράτος σχεδιάζονται με βάση τις κοινωνικές ανάγκες αλλά κυρίως το οικονομικό σχέδιο. Η Καρδίτσα δεν είναι ένας παρίας ούτε τα Τρίκαλα ούτε τα νησιά που δεν έχουν γιατρούς ούτε το κέντρο της Αθήνας στο οποίο κινδυνεύουν να πνιγούν άνθρωποι.
Υπάρχει σχέδιο; Υπάρχει απόφαση σύγκρουσης με ξεπερασμένες νοοτροπίες και διαχρονικά συμφέροντα; Υπάρχει απόφαση ριζικών αλλαγών; Διαφορετικά η φύση πάντα θα μας «εκδικείται». Και αυτό θα είναι το κακό ριζικό μας. Δηλαδή η ίδια μας η μιζέρια.
Κοντολογίς ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.
