Τα «καλά χαρτιά» του πολιτικού συστήματος

Το παράδοξο με τον χρυσό των ΗΠΑ και οι λογιστικές ιδιορρυθμίες του αμερικανικού ονείρου - Καινούριο κοσκινάκι μου… - Η τιμή είναι... τελική

Τα «καλά χαρτιά» του πολιτικού συστήματος

Μπορεί ο δημόσιος διάλογος να περιστρέφεται γύρω από τα τρέχοντα, όμως στα πολιτικά πηγαδάκια του τελευταίου διαστήματος παίζει δυνατά μια θεωρία που δεν γράφεται εύκολα στα χαρτιά — αλλά ακούγεται ολοένα και περισσότερο στα τηλέφωνα και στα πηγαδάκια των «παλιών».

Πρόκειται για το σενάριο που θέλει δύο πρώην, τον Κώστα Καραμανλή και τον Ευάγγελο Βενιζέλο, να αποτελούν —υπό προϋποθέσεις— «πολιτικές εφεδρείες σε περίπτωση που το εκλογικό αποτέλεσμα δεν δώσει αυτοδυναμία και οι διαδοχικές κάλπες οδηγήσουν σε ανάγκη κυβέρνησης ειδικού σκοπού ή κοινής αποδοχής.

Οι ίδιοι οι εμπνευστές της θεωρίας σπεύδουν να ξεκαθαρίσουν πως «δεν πρόκειται για σενάριο συνεργασίας ή συνεννόησης Καραμανλή - Βενιζέλου», αλλά για παράλληλες πιθανότητες:

- ο πρώτος, ως παραδοσιακός θεματοφύλακας της δεξιάς φυσιογνωμίας, που διατηρεί ακόμη πολιτική βαρύτητα εντός της ΝΔ·
- ο δεύτερος, ως θεσμικός και υπεράνω παρατάξεων, με γνώση του κράτους και κύρος στις Βρυξέλλες και στο διεθνές σύστημα.

Το γεγονός ότι αμφότεροι κρατούν αποστάσεις από την τρέχουσα πολιτική σκηνή, αλλά παραμένουν σε «διακριτή επιφυλακή», ενισχύει τα σενάρια που τους φέρουν στο τραπέζι σε μια κρίσιμη στιγμή ισορροπίας.

Όπως λένε γνώστες των διεργασιών:

«Δεν είναι ότι θέλουν να επιστρέψουν, είναι ότι το σύστημα θέλει να ξέρει ότι υπάρχουν — για κάθε ενδεχόμενο».

Στο ίδιο κάδρο —έστω και πιο τεχνοκρατικά— κάποιοι προσθέτουν και τον Γιάννη Στουρνάρα, τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, που φέρεται να συγκεντρώνει αποδοχή εντός και εκτός συνόρων, εάν το σενάριο χρειαστεί μια «ουδέτερη» λύση σταθερότητας. Ένας σύγχρονος Παπαδήμος ένα πράγμα...

Κοινός παρονομαστής όλων;

Η αίσθηση ότι, σε ένα περιβάλλον πολιτικής κόπωσης και θεσμικής πίεσης, η χώρα ίσως χρειαστεί ένα «βαρύ όνομα» να λειτουργήσει ως γέφυρα.

Και, όπως ψιθυρίζουν οι παλιοί στο καφενείο της Βουλής,

«Οι εφεδρείες δεν είναι ποτέ για το χθες — είναι για όταν αρχίσει να φαίνεται το αύριο».

Το παράδοξο με τον χρυσό των ΗΠΑ

Το ξέφρενο ράλι του χρυσού συνεχίζεται, με τις ΗΠΑ να κρατούν το μεγαλύτερο απόθεμα παγκοσμίως. Η αξία του ξεπερνά το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια — στα χαρτιά όμως, αποτιμάται σε μόλις… 11 δισεκατομμύρια.

Ο λόγος; Η αποτίμηση γίνεται ακόμη με βάση την τιμή των 42,22 δολαρίων ανά ουγγιά, που είχε οριστεί από το Κογκρέσο το μακρινό 1973.

Αν υπολογιζόταν με τις σημερινές τιμές, τα κρατικά ταμεία θα γέμιζαν με πάνω από ένα τρισεκατομμύριο δολάρια.

Κρατάνε, δηλαδή, τον χρυσό τους σαν να είναι… σε εποχή Νίξον.

Το αμερικανικό όνειρο έχει και λογιστικές ιδιορρυθμίες.

Καινούριο κοσκινάκι μου…

Οι τιμές των τροφίμων μπορεί να δείχνουν υποχώρηση το τελευταίο διάστημα, αλλά πάντα κάτι βρίσκεται να μας... μαστιγώνει τις τσέπες. 

Πέρσι ήταν το ελαιόλαδο, οι τιμές του οποίου είχαν εκτοξευθεί μέχρι και στα 10 ευρώ τιμή παραγωγού, αλλά ευτυχώς τους τελευταίους 12 μήνες οι τιμές έχουν μειωθεί πάνω από 37%.

Φέτος, όμως, έχουμε νέους πονοκεφάλους: σοκολάτα και καφέ.
Οι τιμές τους ανέβηκαν 22% και 10% μέσα σε έναν χρόνο.

Όχι, δεν είναι προϊόντα πρώτης ανάγκης. Αλλά ποιος πάει στη δουλειά χωρίς καφέ;
Και ποιος κοιμάται χωρίς έστω ένα κομματάκι σοκολάτα;

Ένα και πολύ μας είναι. Δεν μας παίρνει για δεύτερο...

Η τιμή είναι... τελική

Η Euronext μπορεί να βλέπει στο Χρηματιστήριο Αθηνών την πύλη της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, αλλά μέχρι εκεί.
Το ενδιαφέρον υπάρχει — η αύξηση της προσφοράς, όχι.

Ο επικεφαλής του ομίλου, Stephane Boujnah, ήταν ξεκάθαρος στην Αθήνα:

«Δεν θα αυξήσουμε την τιμή. Η προσφορά είναι στο τραπέζι, είναι διαθέσιμη και, κατά τη γνώμη μας, πολύ ελκυστική. Αν δεν πετύχει, απλώς... φεύγουμε. Έτσι είναι η επιχειρηματική ζωή».

Η προσφορά της Euronext για έως και το 100% της ΕΧΑΕ, με αναλογία 1 νέα μετοχή Euronext για κάθε 20 της ελληνικού χρηματιστηρίου, λήγει στις 17 Νοεμβρίου.

Η συμφωνία έχει την έγκριση της διοίκησης και βασικών μετόχων, αλλά απαιτεί αποδοχή τουλάχιστον 67%.

Αν πετύχει, η Αθήνα θα αλλάξει πίστα.
Αν όχι, απλώς... game over. 

Πηγή: skai.gr
17 0 Bookmark