«Είμαι ο Πετράκης από τη Χάλκη». Έτσι απαντά ο Πέτρος Μάρκαρης όταν του ζητούν να συστηθεί.
Στη συνέντευξή του στον Νίκο Μωραΐτη και στη σειρά Vidcast του Skai.gr «Ποιος είσαι τελικά;», ο σπουδαίος συγγραφέας επιστρέφει στις ρίζες του: στη Χάλκη των Πριγκιποννήσων, στα καθημερινά ταξίδια με το καράβι προς την Κωνσταντινούπολη και στη μοναξιά που τον οδήγησε για πρώτη φορά στα βιβλία. Εκεί, σε ένα παλιό βιβλιοπωλείο της Πόλης, ξεκίνησε η σχέση του με τη λογοτεχνία. Αρχικά μέσα από την τούρκικη, πριν ανοίξει ο δρόμος προς τις γερμανικές και τις ελληνικές επιρροές.
Ο Μάρκαρης μιλά για τη γλώσσα ως ταυτότητα, για την επιλογή να γράψει στα ελληνικά, αλλά και για τις μεγάλες συναντήσεις που σημάδεψαν τη διαδρομή του: από τον Μπέρτολτ Μπρεχτ, που επηρέασε βαθιά τη γραφή του, μέχρι τη μακρόχρονη συνεργασία και φιλία του με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο.
Θυμάται ακόμη τον φίλο του Αντρέα Καμιλλέρι, τις συζητήσεις τους στη Ρώμη και τον παράξενα «παράλληλο» βίο δύο συγγραφέων που κατέληξαν στο αστυνομικό μυθιστόρημα σε ώριμη ηλικία.
Και φυσικά, μιλά για το alter ego του: τον αστυνόμο Χαρίτο. Τον ήρωα που γεννήθηκε σχεδόν απρόσκλητος μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή του και έγινε ένας από τους πιο αγαπημένους χαρακτήρες της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας.
Μια συζήτηση για τις πόλεις που μας διαμορφώνουν, τις γλώσσες που μας ορίζουν και τις ιστορίες που γεννιούνται όταν η πραγματικότητα μάς θυμώνει αρκετά ώστε να θέλουμε να την αφηγηθούμε.
Μερικές από τις φράσεις του Πέτρου Μάρκαρη:
«Πηγαίναμε λοιπόν με τους φίλους μου, διασχίζαμε τη Μεγάλη Οδό του Πέραν, όπως τη λέμε εμείς οι Ρωμιοί, και τρώγαμε σε ένα φαστφουντάδικο περιώνυμο, που το λέγανε "Ατλαντίκ". Αυτή ήταν η χαρά μου που πήγαινα, έκανα τη βόλτα μου μέσα στο Πέρα. Όταν όμως έμπαινα στο μάθημα το απόγευμα έλεγα μέσα μου, έρχεται η ώρα της μοναξιάς.»
«Αυτός είμαι και από κει και πέρα είμαι και ο Πέτρος, ή ο Πετράκης της Κωνσταντινούπολης. Γιατί ξεκινώντας από το νησί, όταν κατεβήκαμε και εγκατασταθήκαμε τον χειμώνα στην Πόλη, η πρώτη μου έγνοια ήταν να ανακαλύψω την Πόλη.»
«Kάποια στιγμή, με την ιδέα να γράψω στα γερμανικά, ερωτοτρόπησα. Οι δεσμοί μου με τη μητρική γλώσσα, όμως, επειδή μεγάλωσα σε μια μειονότητα τόσο έντονη... που είπα "όχι, ελληνικά θα γράψω". Δηλαδή η γλώσσα ήταν για μένα ταυτότητα και δεν μπορούσα πολλές φορές να... ξεφύγω από αυτήν. Δεν γινόταν.»
«Πήγα στο θέατρο του Μπρεχτ, το Berliner Ensemble και εκεί είδα την παράσταση του Αρτούρο Ούι. Όταν την είδα τρελάθηκα. Όχι μόνο από την παράσταση, αλλά και από το έργο. Και εκεί κατάλαβα ότι η λύση μου ήταν το έργο σε εικόνες όπως το έκανε ο Μπρεχτ.»
«Ο Μπρεχτ έμεινε μαζί μου. Και έμεινε μαζί μου μέχρι σήμερα. Πέραν των μεταφράσεων πολλών έργων που έχω κάνει. Έμεινε γιατί; Διότι ακόμα και σήμερα, όταν δουλεύω, εφαρμόζω τη θεωρία του Μπρεχτ για την αποστασιοποίηση.»
«Ο Καμιλλέρι μιλούσε ελάχιστα γαλλικά, εγώ πιο λίγα ακόμα ιταλικά. Έφερνα λοιπόν ένα νεαρό παλικάρι από τον εκδοτικό μου μαζί, τον Λουίτζι, για να μεταφράζει στα αγγλικά αυτά που έλεγε ο Αντρέα και στα ιταλικά αυτά που έλεγα εγώ. Αυτό το παλικάρι είχε αποκτήσει και από τους δυο μας ένα προνόμιο. Πρώτα ξεραινόταν στα γέλια με αυτά που λέγαμε και μετά τα μετάφραζε. Ήταν πάγιο αυτό.»
«Είμαι ο Θόδωρος Αγγελόπουλος... Η συνεργασία μας δεν ήταν πάντα αγάπες και λουλούδια. Είχαμε και διαφωνίες. Είχαμε και σημεία στα οποία δεν συμφωνούσαμε για πολύ χρόνο. Όταν εκείνος θύμωνε μαζί μου, μου έλεγε: 'Είμαστε τόσα χρόνια στενοί φίλοι. Έχουμε γράψει τόσα σενάρια μαζί. Από μένα για το σινεμά δεν έχεις μάθει τίποτα'.»
«Ο αστυνόμος Χαρίτος για μένα είναι το alter ego μου. Kαι μου ήρθε μια μέρα.»
«Ένα πρωί, όταν έκατσα στον υπολογιστή μου για να ξεκινήσω να γράφω το σενάριο, είδα δίπλα στην οθόνη μια τριμελή οικογένεια. Έναν άντρα, μια γυναίκα και ένα παιδί. Η πρώτη αντίδρασή μου ήταν τελείως αρνητική. Είπα, αρκετούς μικροαστούς έβαλα στη σειρά. Φτάνει! Δεν θα τη γεμίσω τη σειρά με μικροαστούς.»
«Έλα, όμως, που ο άντρας ήταν πεισματάρης. Κάθε πρωί τον έβλεπα μπροστά μου σαν να ήταν ζωντανός. ... Ώσπου μια μέρα, ενώ τον έβλεπα πάλι, είπα μέσα μου: 'αυτός για να με βασανίζει έτσι ή αστυνομικός είναι ή οδοντίατρος. Αποκλείεται να είναι κάτι άλλο. ... Έτσι γεννήθηκε ο Χαρίτος.»
«Από μία άποψη, αυτή τη στιγμή, ενώ σας είπα ότι είμαι Χαλκηνός, αυτή τη στιγμή είμαι Αθηναίος. Την Αθήνα την ξέρω μέσα και έξω λόγω του Χαρίτου.»
«Η τρίτη που επηρέασε όχι εμένα τόσο πολύ όσο την Αδριανή, τη γυναίκα του Χαρίτου, είναι η μάνα μου. Κάθε φορά που πάω να υπογράψω βιβλία, κάποια κυρία θα έρθει και θα μου πει: 'Αγαπώ πολύ την Αδριανή. Είναι η ίδια η μάνα μου.' Α, λέω, 'αυτό σημαίνει ότι αγαπάτε και τη μάνα μου. Ίδια είναι με την Αδριανή.' Ίδια είναι, όμως.»
Μπορείτε να διαβάσετε τη συνέντευξη εδώ
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
