H χορογράφος και περφόρμερ Έλενα Αντωνίου μιλάει για την παράσταση ODE που παρουσιάζει στο Onassis Dance Days στη Στέγη
-Στο ODE καταπιάνεσαι πάλι με τη γυναικεία υπόσταση. Τι σημαίνει δυνατή γυναίκα, γυναίκα με εξουσία, αλλά και γυναίκα ευάλωτη; Πώς κατακτά τον χώρο που της ανήκει;
Αυτά ακριβώς είναι και τα ερωτήματα του έργου. Αυτά δηλαδή ρωτάμε και εμείς. Το έργο προσφέρει ένα πεδίο ερώτησης προς τον κάθε θεατή. Ποια από τις δύο μας θεωρεί για παράδειγμα ως τη δυνατή στο έργο; Το βλέμμα του κοινού δίνει τις απαντήσεις και ευχόμαστε να καταφέρει να δει αυτή την άλλη οπτική που προτείνει το έργο. Πως δυο γυναίκες μπορούν να είναι ισχυρές μαζί, η μια στην παρουσία της άλλης. Αυτό που γίνεται είναι μια ζωντανή συνομιλία μεταξύ μου εμένα και της Μαρίας Σπίβακ. Η μία δημιουργεί ένα χώρο ασφαλείας για την άλλη που της επιτρέπει να είναι ευάλωτη μέσα στη δύναμή της γιατί αλλιώς το βλέμμα της κοινωνίας δεν επιτρέπει την ευαλωτότητα. Την μεταφράζει ως αδυναμία. Κι έτσι ακόμα με πολύ κόπο, με όλο και εντονότερο χτύπο, με όλο και περισσότερη ένταση στο πάτημά μας, κατακτάμε και οι δύο τον χώρο που μας ανήκει, υψωμένες και οι δύο σε ένα βάθρο, μια πλατφόρμα που την μοιραζόμαστε στα ίσα χωρίς να παρεμβαίνει η μία στο ζωτικό πεδίο της άλλης.
-Γιατί έδωσες τον τίτλο ODE;
Στο ODE το σώμα επαναστατεί και δηλώνει. Σε αντίθεση με το τι πιστεύει η πατριαρχία, οι θηλυκότητες φέρουν μια πολυδιάστατη ορμητικότητα και κατ’ επέκταση μια πολύπλευρη προσέγγιση στο κάθε ζήτημα. Το έργο επιδιώκει να δείξει και τη δύναμη και την τρυφερότητα. Και έτσι προέκυψε και ο τίτλος. Εμπερικλείει την δομή που έχουμε στο έργο που έχει μια μετρική μορφή αλλά και το γεγονός πως οι ωδές αφορούσαν σπουδαία πρόσωπα, θεότητες και μεγάλες μορφές. Και εμείς αυτό επιχειρούμε. Να υψώσουμε τη γυναίκα και την κάθε θηλυκότητα σε ένα βάθρο ώστε να αναδειχθεί η πολυπλευρικότητα που ανέφερα πριν.
-Το Onassis Dance Days ασχολείται φέτος με τις οικογένειες, τις συγγένειες, με τις έννοιες του οικείου και του ανοίκειου. Πώς εντάσσεται το ODEσε αυτές τις θεματικές;
Το ODE αναφέρεται σε μια κατ’ επιλογή συγγένεια. Μια συγγένεια που προκύπτει για λόγους επιβίωσης. Ερχόμαστε κοντά γιατί μαζί μπορούμε να ακουστούμε καλύτερα. Αποδεχόμαστε ότι είμαστε δύο ξεχωριστές μονάδες, με διαφορετικά βιώματα. Αποδεχόμαστε το «ανοίκειο μας» για να φτιάξουμε το «οικείο μας». Τον χώρο που νιώθουμε ασφαλείς να εκφραστούμε ελεύθερα και τον χρόνο να δούμε, να ακούσουμε, να παρατηρήσουμε, να νιώσουμε.
-Με το «Landscape» ταξίδεψες σε σημαντικούς προορισμούς. Αντιδρούν το ίδιο τα κοινά σε όλο τον κόσμο; Τι περιμένεις από το καινούργιο έργο;
Είναι υπέροχο το αίσθημα να νιώθεις ό,τι κάτι που κάνεις επικοινωνεί και βρίσκει χώρο θεματολογικά και υφολογικά σε προγραμματισμούς φεστιβάλ διεθνών προδιαγραφών. Και νομίζω ότι το θέμα του LANDSCAPE αγγίζει μια φλέβα στο σήμερα, ευτυχώς ή δυστυχώς, και έτσι το έργο συνεχίζει μέχρι σήμερα την πορεία του. Και τα δύο έργα εκκινούν από μένα, τα βιώματα και τις πεποιθήσεις μου οπότε είναι λογικό να είναι ταυτόχρονα συγγενικά αλλά και αυτοτελή. Έχει πολύ ενδιαφέρον το πώς το κάθε κοινό προσλαμβάνει διαφορετικά το έργο και πώς το βλέμμα μου συναντά διαφορετικά το κάθε ντόπιο βλέμμα και την ιστορία του. Έχω καταλάβει με την επανάληψη της παράστασης σε τόσο διαφορετικά μέρη ότι η ισορροπία μεταξύ του τραύματος και της απόλαυσης δεν είναι ποτέ η ίδια. Αλλάζει ανάλογα με το δικό μου τώρα. Το LANDSCAPE, το τοπίο δηλαδή, ωριμάζει μαζί μου. Όσο ωριμάζω εγώ, ωριμάζει και αυτό. Και αντίστοιχα το ίδιο περιμένω κι από το νέο έργο. Έχω μεγάλη περιέργεια να δω πως αυτό θα ωριμάσει μέσα από την επανάληψη γιατί μόνο έτσι θα καταλάβουμε πως επικοινωνεί. Ας πούμε πως είναι μια σχέση δράσης αντίδρασης και ότι τα έργα αυτά έχουν ως βασική προϋπόθεση την ενεργητική παρουσία του κοινού, το βλέμμα τους και την απόφασή τους να είναι εκεί, παρόντες και παρούσες.
Πληροφορίες για την παράσταση & Εισιτήρια: εδώ
Φωτογραφίες:© Pinelopi Gerasimou
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
