Τρεις Έλληνες τουρίστες, η οικογένεια Δρίτσα, επέβαιναν στο τρένο με προορισμό τη Σεβίλλη, όπου ταξίδευαν για να επισκεφθούν την πόλη. Είχαν φτάσει στη Μαδρίτη το Σάββατο. Αυτή είναι η μικρή ιστορία της μητέρας και των δύο νεαρών γιών που έζησαν εκ των έσω το σιδηροδρομικό δυστύχημα που συγκλόνισε τον πλανήτη:
Η μητέρα, η οποία βρίσκεται σε αναπηρικό αμαξίδιο και έχει υποστεί κάταγμα στην κλείδα, προτιμά να μιλήσουν εκ μέρους της οι γιοι της. «Είμαι ακόμη σε κατάσταση σοκ», ήταν η μοναδική της τοποθέτηση μετά το δυστύχημα που συγκλόνισε την Ισπανία και όλο τον κόσμο.
Ο Μάριος, 21 ετών, και ο Χρήστος, 18 ετών, περιγράφουν πώς, λίγο πριν από το δυστύχημα, χωρίστηκαν προσωρινά, καθώς ο μεγαλύτερος γιος και η μητέρα τους πήγαν στην καφετέρια του τρένου για να πάρουν πρωινό. Βρίσκονταν λίγο πριν παραλάβουν την παραγγελία τους όταν η σύγκρουση τούς εκτίναξε από τις θέσεις τους.
«Ξαφνικά, ο χρόνος σταμάτησε», λέει ο Μάριος.
Συγκρούστηκαν με άλλους επιβάτες και έπεσαν ο ένας πάνω στον άλλο. Το βαγόνι-εστιατόριο εκτροχιάστηκε και για αρκετά δευτερόλεπτα ακουγόταν ένας «άγριος ήχος». Ο χώρος γέμισε με έντονη μυρωδιά χώματος, ενώ το βαγόνι είχε γείρει σε γωνία περίπου 30 μοιρών. Στο συγκεκριμένο βαγόνι οι περισσότεροι γλίτωσαν, καθώς εκτροχιάστηκε, αλλά δεν συνεθλίβη από κάποια σύγκρουση.
Κατάφεραν να σηκωθούν γρήγορα και τηλεφώνησαν στον μικρότερο αδελφό τους για να διαπιστώσουν αν ήταν καλά.
Εκείνος σώθηκε επειδή, λίγο πριν από τη σύγκρουση, αποφάσισε να μετακινηθεί στη θέση που είχε αφήσει ελεύθερη ο αδελφός του. Η θέση στην οποία καθόταν λίγα λεπτά νωρίτερα εκτοξεύτηκε κατά τη σύγκρουση.
Τα τρία μέλη της οικογένειας κατάφεραν τελικά να ξανασμίξουν, να βγουν από το τρένο και να φτάσουν σε έναν αγρό με αμυγδαλιές.
Καθώς μιλούν, η μητέρα τους, με το χέρι σε ανάρτηση, κοιτάζει το κινητό της και ξεσπά σε λυγμούς. Οι γιοι της την αγκαλιάζουν και προσπαθούν να την παρηγορήσουν.
Η οικογένεια δηλώνει ιδιαίτερα ευγνώμων για την ιατρική περίθαλψη και την ανθρώπινη συμπαράσταση που έλαβε. Όταν δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν με τους ανθρώπους που τους βοηθούσαν, επικοινωνούσαν με χειρονομίες.
Τους συγκίνησε ιδιαίτερα το γεγονός ότι ένας ντόπιος εθελοντής τούς μετέφερε με το αυτοκίνητό του από τον τόπο του δυστυχήματος στο χωριό, προτού διακομιστούν στο νοσοκομείο.
Με τις συνθήκες όπως έχουν διαμορφωθεί, σκοπεύουν να επιστρέψουν στη Μαδρίτη για να ξεκουραστούν. Δεν αισθάνονται ότι μπορούν να συνεχίσουν το ταξίδι αναψυχής τους στη Σεβίλλη, αν και δεν έχουν ακόμη ξεκαθαρίσει πώς θα οργανώσουν την επιστροφή τους.
Η δραματική κατάσταση στα νοσοκομεία μετά τη σύγκρουση των δύο τρένων
«Ένα φορείο, ένα φορείο!», φωνάζει ένας άνδρας απεγνωσμένος.
«Πεθαίνει, πεθαίνει!» φωνάζει ένας άλλος, προσπαθώντας να κατεβάσει από το αυτοκίνητο μια τραυματισμένη γυναίκα.
Νοσηλευτές με πράσινες στολές, τραυματιοφορείς, γιατροί και ακόμη και αστυνομικοί τρέχουν προς το μέρος της. Η γυναίκα είναι αιμόφυρτη και έχει χαμένο βλέμμα. Μόλις έχει φτάσει με ιδιωτικό αυτοκίνητο. Πίσω της καταφθάνει ένα δεύτερο όχημα, ενώ προηγουμένως είχαν φτάσει και άλλα.
Μετά από αρκετές παρόμοιες σκηνές, το προσωπικό αποφασίζει να οργανωθεί. Οι γιατροί υποδέχονται τους τραυματίες στα επείγοντα, ενώ φοιτητές Ιατρικής που κάνουν την πρακτική τους άσκηση αναλαμβάνουν την αρχική υποδοχή στην είσοδο.
Σε απόσταση λίγων μέτρων, αντί για ιδιωτικά αυτοκίνητα, αρχίζουν να φτάνουν ασθενοφόρα, κάθε λίγα λεπτά. Ένα, μετά δεύτερο, τρίτο και στη συνέχεια πολλά ακόμη.
Σε σύντομο χρονικό διάστημα, ο χώρος στάθμευσης γεμίζει ασθενοφόρα και υγειονομικό προσωπικό. Κατά διαστήματα, κάποιοι βγαίνουν κρυφά για να καπνίσουν ένα τσιγάρο, ύστερα από μια εξαντλητική βάρδια.
Το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Τολέδο, σε απόσταση 73 χιλιομέτρων από τον τόπο του δυστυχήματος, μετατρέπεται την Τετάρτη σε σκηνικό από αλλεπάλληλες εκκλήσεις, δάκρυα και πρόσωπα γεμάτα αγωνία.
Οι τραυματίες φτάνουν σταδιακά: αρχικά τέσσερις, στη συνέχεια εννέα, έπειτα 15, αργότερα 23 και τελικά οι 30 πιο σοβαρά τραυματισμένοι, από τους περισσότερους από 100 τραυματίες που προκάλεσε η σύγκρουση των δύο τρένων.
Μέσα σε λιγότερο από τρεις ώρες, το νοσοκομείο μετατρέπεται σε αυτοσχέδιο νοσοκομείο εκστρατείας. Το προσωπικό πραγματοποιεί ταχύτατα διαλογή των περιστατικών, ενώ η αστυνομία οργανώνει την είσοδο των οχημάτων.
Ένας αστυνομικός ελέγχει ποια οχήματα σχετίζονται με το δυστύχημα και ποια όχι. Έτσι, κάθε φορά που ένα αυτοκίνητο εισέρχεται στα επείγοντα, μεταφέρει μέσα του μια νέα ανθρώπινη τραγωδία.
Την ίδια ώρα, δύο ελικόπτερα της υπηρεσίας έκτακτης ανάγκης 112 πραγματοποιούν συνεχείς πτήσεις από και προς τον τόπο του δυστυχήματος. Καλύπτουν σε λίγα λεπτά την απόσταση που τα ασθενοφόρα χρειάζονται 45 λεπτά για να διανύσουν.
Συγγενείς αναζητούν απεγνωσμένα τους δικούς τους ανθρώπους
Στο νοσοκομείο καταφθάνουν και άλλοι συγγενείς, σε κατάσταση απόγνωσης.
Ανάμεσά τους βρίσκονται πέντε νεαροί που έρχονται τρέχοντας από τη Μαδρίτη. Ο φίλος τους, ο 25χρονος Νταβίντ Μαρτίνεθ, μηχανικός που εργάζεται σε εταιρεία συμβούλων, είναι ανάμεσα στους τραυματίες και θέλουν να μάθουν σε τι κατάσταση βρίσκεται.
«Είμαστε φίλοι του και πρέπει να ξέρουμε αν χρειάζεται κάτι», εξηγούν.
Όλοι συμμετέχουν στην ίδια ομάδα στο WhatsApp. Λίγα λεπτά πριν από το δυστύχημα, ο Νταβίντ είχε στείλει μήνυμα από το βαγόνι 7 του τρένου AVE της Renfe, ένα από τα βαγόνια που υπέστησαν τις σοβαρότερες συνέπειες της σύγκρουσης.
«Ο Νετανιάχου κέρδισε στο Ισραήλ, τι αηδιαστικός τύπος», έγραψε αρχικά.
«Γαμώτο, το τρένο σταμάτησε», έγραψε στη συνέχεια στους φίλους του, οι οποίοι τώρα βρίσκονται συντετριμμένοι έξω από το νοσοκομείο.
Μόλις λίγα λεπτά αργότερα, το τρένο ξεκίνησε και πάλι την πορεία του, προτού συγκρουστεί στις 8.50 το πρωί, με ταχύτητα 200 χιλιομέτρων την ώρα, με το ακινητοποιημένο τρένο Iryo που βρισκόταν στη γραμμή.
«Αυτό δεν είναι φυσιολογικό. Ο Νταβίντ παίρνει αυτό το τρένο κάθε εβδομάδα και έχουμε συζητήσει πολλές φορές πόσο επικίνδυνο είναι πλέον να επιβιβάζεται κανείς σε τρένο. Αυτό που ζούμε είναι το αποκορύφωμα», λέει ο φίλος του Σέρχιο, ένας 25χρονος εύρωστος νεαρός που βρίσκεται στα πρόθυρα των δακρύων.
Αναστολή όλων των χειρουργείων στο νοσοκομείο του Τολέδο
Στο τεράστιο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Τολέδο, το σημαντικότερο της επαρχίας, με 853 κλίνες, 25 χειρουργικές αίθουσες και 35 θέσεις στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, αναστέλλονται όλες οι προγραμματισμένες χειρουργικές επεμβάσεις.
Μία από τις γυναίκες που αποχωρούν συντετριμμένες είναι η Τόνι, μια μητέρα από τη Σαλαμάνκα που αναζητά νέα για τον γιο της. Εκείνος είχε αναχωρήσει από τη Μαδρίτη με προορισμό τη Σεβίλλη για επαγγελματικούς λόγους, αλλά η ίδια αδυνατεί να μάθει σε ποια κατάσταση βρίσκεται.
Η λέξη «αβεβαιότητα» είναι εκείνη που προκαλεί τον μεγαλύτερο πόνο, σύμφωνα με τους ψυχολόγους που υποστηρίζουν τους ανθρώπους σε αυτές τις έκτακτες περιστάσεις.
Ωστόσο, σε μία από τις μικρές στιγμές ανακούφισης που συμβαίνουν μέσα στην καταστροφή, ενώ η Τόνι κατευθύνεται προς το νοσοκομείο, μια γυναίκα την καλεί στο τηλέφωνο και της δίνει τη δυνατότητα να μιλήσει με τον γιο της.
«Το μόνο που μου είπε ήταν: “Μην ανησυχείς, είμαι καλά”. Αλλά, όπως και να το κάνουμε, μιλούσε με δυσκολία», λέει συντετριμμένη.
«Δεν ξέρουμε σε τι κατάσταση βρίσκεται. Νομίζω ότι είναι πολύ άσχημα. Πρέπει να έχει ταλαιπωρηθεί πολύ», λέει με λυγμούς έξω από το νοσοκομείο.
Τρεις γιατροί φτάνουν τρέχοντας στο νοσοκομείο, κρατώντας στα χέρια τις τσαλακωμένες πράσινες μπλούζες τους. Βρίσκονταν στο σπίτι τους, πήραν τα πράγματά τους και έσπευσαν στο νοσοκομείο.
«Δεν μπορούμε να μιλήσουμε», λένε, καθώς φορούν τις στολές τους ενώ περπατούν.
Οι τραυματίες και η διαχείριση της κρίσης
Σύμφωνα με τον Εμιλιάνο Γκαρθία-Πάχε, πρόεδρο της περιφέρειας της Καστίλης-Λα Μάντσα, το δυστύχημα άφησε τουλάχιστον 30 τραυματίες στην πράσινη κατηγορία, δηλαδή με οξύ πρόβλημα υγείας αλλά χωρίς άμεσο κίνδυνο για τη ζωή τους, άλλους 50 στην κίτρινη κατηγορία, δηλαδή σε επείγουσα αλλά σταθερή κατάσταση, καθώς και αρκετούς στην κόκκινη κατηγορία.
Πολλοί τραυματίες μεταφέρθηκαν σε νοσοκομεία της Περιφέρειας της Μαδρίτης, μεταξύ των οποίων τα La Paz, 12 de Octubre, Getafe, Puerta de Hierro, La Princesa, Fundación Jiménez Díaz και Hospital del Henares. Οι σοβαρότερα τραυματισμένοι μεταφέρθηκαν στο Τολέδο.
Άλλοι διακομίστηκαν σε νοσοκομεία της Καστίλης-Λα Μάντσα, όπως εκείνα της Θιουδάδ Ρεάλ και του Αλκάθαρ δε Σαν Χουάν. Σε ένα από αυτά νοσηλεύεται ο 47χρονος Πάμπλο Γκουσμάν.
Η μαρτυρία ενός επιζώντα: «Μέσα σε όλα αυτά, εγώ είμαι ζωντανός»
«Είχα καλύτερες μέρες», λέει ο Γκουσμάν, ο οποίος έχει τη μύτη του σπασμένη σε δύο σημεία. Στην άσπρη μπλούζα, στο τζιν και στα αθλητικά παπούτσια του υπάρχουν πιτσιλιές αίματος.
Έχει κοψίματα στο πρόσωπο και στα χέρια, ενώ κρατά ακόμη το κόκκινο σφυρί θραύσης υαλοπινάκων που χρησιμοποίησε για να σπάσει τα τζάμια και να βγει από το βαγόνι. Δεν γνωρίζει καλά καλά ούτε γιατί ούτε πώς βρέθηκε να το κρατά.
Ζητά συγγνώμη, καθώς εξακολουθεί να βρίσκεται σε σύγχυση. Καπνίζει ένα τσιγάρο δίπλα στην κουνιάδα του, η οποία ήρθε να τον παραλάβει από το νοσοκομείο. Μόλις του έδωσαν εξιτήριο από το συγκεκριμένο νοσοκομείο, στο οποίο, σύμφωνα με τις επίσημες πληροφορίες, είχαν μεταφερθεί 20 τραυματίες.
Ο Γκουσμάν, με καταγωγή από την Αργεντινή και κάτοικος Μαδρίτης, ταξίδευε με το βαγόνι 6 του AVE προς τη Σεβίλλη, για να παρακολουθήσει έναν αγώνα μπάσκετ του εξάχρονου γιου του, ο οποίος έχει μετακομίσει πρόσφατα στην πρωτεύουσα της Ανδαλουσίας.
Το τρένο κινούνταν γρήγορα. Η σύγκρουση ήταν σφοδρή. Άκουσε τον κρότο και το τρίξιμο των μπροστινών βαγονιών, καθώς συνέθλιβον το ένα το άλλο «σαν ακορντεόν».
Πολλοί επιβάτες στο δικό του βαγόνι τραυματίστηκαν στο πρόσωπο ή στο κεφάλι.
«Έβγαλα μια γυναίκα από εκεί κάτω», λέει, κοιτάζοντας ένα αόρατο σημείο στο πεζοδρόμιο.
Λίγο αργότερα, η γυναίκα αυτή σταμάτησε να αναπνέει.
Ο ίδιος αναζήτησε τρόπο να βγει από το βαγόνι. Βοήθησε και άλλους επιβάτες να κατέβουν, ενώ έσπευσε να συνδράμει ανθρώπους από το πέμπτο βαγόνι, το οποίο είχε διαλυθεί και σκορπιστεί.
«Μέσα σε όλα αυτά, εγώ είμαι ζωντανός».
Ένιωθε σαν να βρισκόταν σε ταινία, σαν να μην του συνέβαιναν πραγματικά όλα αυτά.
«Δεν σκέφτεσαι τίποτα».
Άνθρωποι εγκλωβισμένοι και τραυματισμένοι τον έπιαναν από τα πόδια για να του ζητήσουν βοήθεια.
«Αυτή τη στιγμή θυμάμαι την εικόνα των ανθρώπων που δεν θα καταφέρουν να βγουν», εξομολογείται έξω από το νοσοκομείο του Αλκάθαρ δε Σαν Χουάν.
Είναι φανερό ότι έχει δει πράγματα που θα δυσκολευτεί να ξεχάσει. Τώρα συνεχίζει το ταξίδι του προς τη Σεβίλλη μαζί με την κουνιάδα του.
Οι υπόλοιποι τραυματίες και οι συγγενείς τους
Το νοσοκομείο έχει μετατρέψει την αίθουσα εκδηλώσεων σε χώρο αναμονής για τους συγγενείς, όπου ενημερώνονται και συναντούν τους τραυματίες όταν εκείνοι παίρνουν εξιτήριο.
Ανάμεσα στους ασθενείς βρίσκονται δύο Νοτιοκορεάτες τουρίστες, σύμφωνα με εκπρόσωπο της πρεσβείας της Νότιας Κορέας που έχει μεταβεί στο νοσοκομείο.
Στην αίθουσα αναμονής έχει τοποθετηθεί ένα πτυσσόμενο τραπεζάκι με μπουκάλια νερού, κανάτες καφέ και λίγα τρόφιμα.
Εκεί βρίσκεται και η 32χρονη Ισπανίδα Μελίσα Λίντλεϊ, η οποία τρώει ένα γιαούρτι και αφηγείται πώς ο σύντροφός της την ξύπνησε εκείνο το πρωί, στις εννέα, με ένα τηλεφώνημα.
«Μην τρομάξεις. Είχα ένα σιδηροδρομικό ατύχημα. Εγώ είμαι καλά», της είπε.
«Θα βοηθήσω», πρόσθεσε.
Της εξήγησε ότι είχε χτυπήσει στο μέτωπο και ότι υπήρχαν πολλοί άνθρωποι εγκλωβισμένοι.
«Στη συνέχεια με κάλεσαν από το ασθενοφόρο για να μου πουν ότι η κατάστασή του ήταν σταθερή και ότι τον μετέφεραν στο νοσοκομείο», προσθέτει η ίδια.
Και τώρα βρίσκεται εκεί, περιμένοντας.
Αρχικά, φαίνεται πως ο σύντροφός της δεν έχει κάτι σοβαρό, αλλά πρέπει να περιμένει.
«Σήμερα είναι τα γενέθλιά μου…», εξομολογείται η Λίντλεϊ, παγιδευμένη σε ένα παράξενο κουβάρι συναισθημάτων.
- ΠΑΣΟΚ: «Γιατί η κυβέρνηση απέχει από ψήφισμα ΟΗΕ για άρση αμερικανικού αποκλεισμού σε βάρος της Κούβας;»
- Ουκρανία: Στους 14 οι νεκροί από τη ρωσική επίθεση με drone σε σιδηροδρομικό σταθμό στο Ντνίπρο
- Διαπραγματεύσεις ΗΠΑ-Ιράν: Η Τεχεράνη επιμένει να ικανοποιηθούν οι επτά όροι της, αναφέρει το Tasnim
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
