Όταν ο Μπαρτ Ρέινολντς διάβασε το σενάριο του «Norma Rae», προσπάθησε να αποτρέψει τη Σάλι Φιλντ από το να αναλάβει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Σύμφωνα με την ίδια, της πέταξε το σενάριο και απαξίωσε την ηρωίδα που επρόκειτο να υποδυθεί. Εκείνη δέχθηκε τη δουλειά. Το 1980 κέρδισε το πρώτο της Όσκαρ, σε μια τελετή στην οποία ο σύντροφός της είχε αρνηθεί να τη συνοδεύσει.
Η ιστορία αυτή λέει πολλά για τη διαδρομή της Φιλντ: μια καριέρα που χρειάστηκε να υπερασπιστεί ακόμη και απέναντι σε ανθρώπους που αγαπούσε, ενώ προσπαθούσε να καταλάβει και να αφηγηθεί όσα είχε υποστεί από παιδί.
Σήμερα, στα 79 της και λίγο πριν κλείσει τα 80 τον Νοέμβριο, έχει δύο Όσκαρ και πλέον τέσσερα Emmy. Το τελευταίο ήρθε για το «Remarkably Bright Creatures», χαρίζοντάς της και το ρεκόρ της μεγαλύτερης σε ηλικία νικήτριας στην κατηγορία πρώτου γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά, ανθολογία ή τηλεταινία.
Στην ευχαριστήρια ομιλία της μίλησε για την αξία της τέχνης, της διαφορετικότητας και των ιστοριών που αξίζει να ακούγονται. Για τη Φιλντ, άλλωστε, η δυνατότητα να μιλήσει με τη δική της φωνή δεν ήταν ποτέ αυτονόητη.
Μεγάλωσε στην Πασαντίνα, σε ένα σπίτι γεμάτο γυναίκες. Μετά τον χωρισμό των γονιών της, όταν ήταν τριών ετών, έζησε μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό της, τη μητέρα, τη γιαγιά, την προγιαγιά και τη θεία της γιαγιάς της. Η μητέρα της, ηθοποιός Μάργκαρετ Φιλντ, παντρεύτηκε αργότερα τον ηθοποιό και κασκαντέρ Τζοκ Μαχόνεϊ.
Sally Field wins the #Emmy for Outstanding Lead Actress in a Limited or Anthology Series or Movie for “Remarkably Bright Creatures” ✨ pic.twitter.com/BnfriPZVfP
— Television Academy (@TelevisionAcad) September 15, 2026
Στην αυτοβιογραφία της «In Pieces», που κυκλοφόρησε το 2018, η Φιλντ αποκάλυψε ότι ο πατριός της την κακοποιούσε σεξουαλικά μέχρι τα 14 της. Χρειάστηκαν δεκαετίες για να μιλήσει στη μητέρα της και περισσότερα από επτά χρόνια δουλειάς για να ολοκληρώσει το βιβλίο. Στις σελίδες του περιέγραψε, μεταξύ άλλων, τη σύγχυση που ένιωθε ως παιδί απέναντι σε έναν άνθρωπο τον οποίο αγαπούσε και φοβόταν.
Στα 17 της βίωσε ακόμη μία τραυματική εμπειρία. Έμεινε έγκυος και ταξίδεψε στο Μεξικό για να κάνει άμβλωση. Όπως αποκάλυψε αργότερα, η επέμβαση έγινε χωρίς αναισθησία, ενώ κατήγγειλε ότι υπέστη σεξουαλική παρενόχληση από μέλος του προσωπικού κατά τη διάρκειά της.
Το 2024 επέστρεψε δημόσια σε εκείνη την εμπειρία, μέσα από βίντεο υποστήριξης της Κάμαλα Χάρις. Μίλησε για τη ντροπή που εξακολουθούσε να αισθάνεται, συνδέοντάς την με τον τρόπο με τον οποίο είχε μεγαλώσει τη δεκαετία του 1950, και κάλεσε τις γυναίκες να υπερασπιστούν το δικαίωμα να αποφασίζουν για το σώμα τους.
Η υποκριτική έγινε από νωρίς διέξοδος. Η τηλεοπτική σειρά «Gidget» την έκανε αναγνωρίσιμη και το «The Flying Nun», το 1967, της έφερε μεγαλύτερη δημοσιότητα. Οι ανάλαφροι ρόλοι, όμως, σύντομα άρχισαν να την περιορίζουν. Σπούδασε με τον Λι Στράσμπεργκ και διεκδίκησε την ευκαιρία να παίξει σε δράματα.
Η «Sybil», το 1976, αποτέλεσε καθοριστική στροφή και της χάρισε το πρώτο της Emmy. Ακολούθησε το «Norma Rae», η ιστορία μιας εργάτριας που συμμετέχει στον αγώνα για τη δημιουργία σωματείου σε κλωστοϋφαντουργικό εργοστάσιο. Ο ρόλος της έφερε το Όσκαρ και, όπως έχει εξηγήσει, συνέπεσε με την προσπάθειά της να αποκτήσει μεγαλύτερη αυτονομία μέσα στη σχέση της με τον Ρέινολντς.
Μιλώντας στο «People», περιέγραψε μια σχέση με τρυφερότητα, αλλά και συμπεριφορές που την τρόμαζαν και της θύμιζαν τον πατριό της. Υποστήριξε ότι ο Ρέινολντς ήθελε να ελέγχει τις επαγγελματικές επιλογές της και αντέδρασε όταν εκείνη επέμεινε να κάνει την ταινία. Για την ίδια, αυτή η απόφαση ήταν η αρχή της απομάκρυνσής της.
Το δεύτερο Όσκαρ ήρθε το 1985, για το «Places in the Heart». Ακολούθησαν ταινίες όπως τα «Steel Magnolias», «Not Without My Daughter», «Mrs. Doubtfire» και «Forrest Gump», στο οποίο υποδύθηκε τη μητέρα του Τομ Χανκς, παρότι τους χωρίζουν μόλις δέκα χρόνια.
Από τα γυρίσματα του «Mrs. Doubtfire» κρατούσε και μια ιδιαίτερη ανάμνηση από τον Ρόμπιν Γουίλιαμς. Όταν πέθανε ο πατέρας της, εκείνος κατάλαβε ότι κάτι συνέβαινε και τη ρώτησε. Μόλις έμαθε τα νέα, φρόντισε να αλλάξει το πρόγραμμα των γυρισμάτων, ώστε να μπορέσει να φύγει και να βρεθεί κοντά στην οικογένειά της. Η Φιλντ έχει μιλήσει για την ευαισθησία και τη διαίσθησή του, μια πλευρά του που, όπως έλεγε, δεν γνώριζαν πολλοί.
Στην προσωπική της ζωή παντρεύτηκε δύο φορές και απέκτησε τρεις γιους. Με τον Στίβεν Κρεγκ, με τον οποίο ήταν παντρεμένη από το 1968 έως το 1975, απέκτησε τον Πίτερ και τον Ιλάι. Ο γάμος της με τον παραγωγό Άλαν Γκράισμαν διήρκεσε από το 1984 έως το 1994 και μαζί απέκτησαν τον Σαμ. Και οι τρεις γιοι της ακολούθησαν δημιουργικά επαγγέλματα στον χώρο του κινηματογράφου.
Η δουλειά της συνεχίστηκε με την ίδια συνέπεια. Κέρδισε Emmy για τις σειρές «ER» και «Brothers & Sisters», έγινε γνωστή σε νεότερους θεατές ως θεία Μέι στις ταινίες «The Amazing Spider-Man» και απέσπασε ακόμη μία υποψηφιότητα για Όσκαρ ως Μέρι Τοντ Λίνκολν στο «Lincoln» του Στίβεν Σπίλμπεργκ.
Παράλληλα, χρησιμοποίησε τη δημόσια παρουσία της για ζητήματα που την απασχολούσαν πολύ πριν γίνουν κεντρικό θέμα συζήτησης στο Χόλιγουντ. Ήδη από τη δεκαετία του 1990 μιλούσε για τις λιγοστές ευκαιρίες που δίνονταν στις μεγαλύτερες γυναίκες ηθοποιούς και για την ανάγκη να δημιουργούν οι ίδιες τις δουλειές τους. Το 2004 ταξίδεψε με την Τζέιν Φόντα στη Σιουδάδ Χουάρες, συμμετέχοντας σε κινητοποιήσεις κατά της βίας εις βάρος των γυναικών. Το 2019 συνελήφθη στην Ουάσινγκτον σε διαμαρτυρία για την κλιματική κρίση. Στην πρόσφατη βραδιά των Emmy είχε στο πλευρό της τον μικρότερο γιο της, Σαμ. Περπάτησαν πιασμένοι χέρι-χέρι στο χαλί, πριν εκείνη ανέβει στη σκηνή για ακόμη ένα βραβείο, έξι δεκαετίες μετά τους πρώτους τηλεοπτικούς της ρόλους.
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
