Περίπου 11,3 τρισεκατομμύρια τόνοι πάγου από παγετώνες στη Γροιλανδία και την Ανταρκτική έχουν λιώσει από το 1979, ποσότητα παγωμένου νερού ικανή να καλύψει ολόκληρη την ηπειρωτική επικράτεια των Ηνωμένων Πολιτειών με ένα στρώμα πάγου πάχους 1,5 μέτρου, σύμφωνα με μια σημαντική επιστημονική έκθεση.
Η υπερθέρμανση της Γης επιταχύνει το λιώσιμο των δύο κύριων παγετωνικών καλύψεων του πλανήτη. Μάλιστα, τα πέντε έκτα της απώλειας δεν προέρχονται από τον θερμότερο αέρα, αλλά από τα θερμότερα ύδατα που διαβρώνουν τους παγετώνες από κάτω και από τα πλάγια καθώς αυτοί ρέουν προς τους ωκεανούς, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Scientific Data. Αυτό αποτελεί δυσοίωνη εξέλιξη για τη μελλοντική στάθμη της θάλασσας, τόνισαν οι συγγραφείς της μελέτης.
«Οι παγετωνικές καλύψεις λιώνουν με ταχείς ρυθμούς», δήλωσε ο συνερευνητής της μελέτης Ερίκ Ρινιό, επιστήμονας πάγων στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Ιρβάιν. «Λιώνουμε τις πολικές περιοχές, η στάθμη της θάλασσας ανεβαίνει παγκοσμίως και αυτό θα επιδεινώσει την τρωτότητα των παράκτιων περιοχών».
Τεράστιοι αριθμοί και οι επιπτώσεις στις παράκτιες περιοχές
Τα μεγέθη πίσω από το λιώσιμο των πάγων είναι ταυτόχρονα αδιανόητα τεράστια και παραπλανητικά μικρά.
Όλος αυτός ο λιωμένος πάγος μετατράπηκε σε σχεδόν 11,3 τετράκις εκατομμύρια λίτρα νερού, ανεβάζοντας την παγκόσμια στάθμη της θάλασσας κατά περίπου 3,1 εκατοστά από το 1979, επιπλέον άλλων κλιματικών παραγόντων που αυξάνουν το ύψος των ωκεανών, αναφέρει η έκθεση.
Ένα εκατοστό μπορεί να μη φαίνεται πολύ, αλλά για κάθε επιπλέον τρίτο του εκατοστού ανόδου της στάθμης της θάλασσας, 2 έως 3 εκατομμύρια άνθρωποι ακόμα έρχονται αντιμέτωποι με πλημμύρες τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο, δήλωσε η επικεφαλής της μελέτης Ινές Οτοσάκα, επιστήμονας πάγων στο Πανεπιστήμιο Northumbria της Αγγλίας.
Ο παγετώνας Γιακομπσχάβν στη Γροιλανδία υποχωρεί τώρα έως και κατά 50 μέτρα την ημέρα, σημείωσε η Οτοσάκα.
Δεδομένα δεκαετιών μέσω δορυφόρων
Η διεθνής συνεργασία πολικών επιστημόνων, με επικεφαλής τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA), εξέταζε στο παρελθόν το λιώσιμο των παγετώνων μόνο από τη δεκαετία του 1990 και μετά, βάσει ευρωπαϊκών δορυφορικών δεδομένων. Ωστόσο, ενσωματώνοντας δεδομένα από δορυφόρους της NASA, οι επιστήμονες μπορέσαν να χαρτογραφήσουν τους όγκους των πάγων στην Ανταρκτική ανατρέχοντας έως το 1979 και στη Γροιλανδία έως το 1972.
«Υπάρχει μια σαφής τάση ότι οι παγετωνικές καλύψεις χάνουν περισσότερη μάζα, η οποία αυξάνεται από δεκαετία σε δεκαετία, ειδικά αν κοιτάξει κανείς τον πάγο που διοχετεύεται στον ωκεανό», δήλωσε η Οτοσάκα. «Και είναι απολύτως σαφές ότι υπάρχει σύνδεση με την κλιματική αλλαγή».
Η μελέτη έδειξε ότι τις δεκαετίες του 1970, του 1980 και έως τις αρχές του 1990, οι πάγοι ήταν σχετικά σταθεροί, αλλά στη συνέχεια το λιώσιμο άρχισε να κλιμακώνεται, σημειώνοντας κατακόρυφη αύξηση τη δεκαετία του 2010, πρόσθεσε η Οτοσάκα.
«Αυτό είναι κάτι που πρέπει να μας ανησυχεί, καθώς δείχνει ότι οι αλλαγές ακολουθούν την παγκόσμια υπερθέρμανση με καθυστέρηση δεκαετιών, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούμε να περιμένουμε πως θα συνεχιστούν για δεκαετίες ακόμα - ακόμη και αν καταφέρουμε να σταματήσουμε τη θέρμανση του πλανήτη», δήλωσε ο συνερευνητής της μελέτης Άντριου Σέπερντ, επίσης από το Πανεπιστήμιο Northumbria.
Πρόσκαιρες διακυμάνσεις και η κατάσταση στην Ανταρκτική
Οι επιταχυνόμενοι αυτοί αριθμοί φάνηκαν να παρουσιάζουν μια ανάσχεση από το 2020 έως το 2023, αλλά οι συγγραφείς της μελέτης ανέφεραν ότι αυτό αντικατοπτρίζει βραχυπρόθεσμες καιρικές διακυμάνσεις και όχι μακροπρόθεσμες τάσεις. Η Οτοσάκα σημείωσε ότι η δημοσιευμένη μελέτη σταματά στα δεδομένα του 2023, αλλά εξετάζοντας τις μετρήσεις από τότε διαπίστωσε ότι η ανοδική τάση έχει ξαναρχίσει.
Μεγάλο μέρος της σταθερότητας στην Ανταρκτική οφειλόταν στο γεγονός ότι η Ανατολική Ανταρκτική είχε χιονοπτώσεις ρεκόρ, οι οποίες αντιστάθμισαν το ταχύ λιώσιμο στη λιγότερο σταθερή Δυτική Ανταρκτική, εξήγησαν οι ερευνητές.
Αυτή η τριετής παύση ήταν «απλώς μια πρόσκαιρη διακύμανση στο αρχείο», δήλωσε ο Ρινιό. «Η μακροπρόθεσμη άνοδος οφείλεται στο κλίμα και η απειλή είναι ολοφάνερη».
Ο φόβος για ένα σενάριο ασταθούς κατάρρευσης
Οι μεγαλύτερες αλλαγές που παρατήρησαν οι επιστήμονες αφορούν τις λεγόμενες δυναμικές διεργασίες, οι οποίες είναι πιο απότομες και ενεργές από το αργό, σταθερό λιώσιμο από τον αέρα, και αυτό είναι κάτι που εγκυμονεί τον κίνδυνο να πυροδοτήσει ανεξέλεγκτα «σημεία καμπής» (tipping points), τόνισε η Οτοσάκα.
Ο επιστήμονας πάγων Ντέιβιντ Χόλαντ από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης δήλωσε ότι αυτό είναι που τον ανησυχεί, «επειδή το μεγαλύτερο μέρος της απώλειας πάγου είναι δυναμικό, και αυτό ακριβώς θα περιμένατε να δείτε σε ένα σενάριο ασταθούς κατάρρευσης των παγετώνων».
Η διεθνής ομάδα χρησιμοποίησε 45 ανεξάρτητες επισκοπήσεις και 27 διαφορετικούς δορυφόρους. «Η χρήση σχεδόν ανεξάρτητων μεθόδων μου δίνει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στο αποτέλεσμα», δήλωσε ο Χόλαντ, ο οποίος δεν συμμετείχε στη μελέτη. «Η ανοδική τάση είναι πραγματική».
«Αυτοί οι "άγνωστοι αστάθμητοι παράγοντες" της απώλειας μάζας της Ανταρκτικής συνεχίζουν να αποτελούν πρόκληση για την ανθρώπινη διαχείριση του πλανήτη — έναν σαφή και παρόντα κίνδυνο, αλλά για πολλές δεκαετίες στο μέλλον», δήλωσε ο επιστήμονας πάγων Τεντ Σκάμπος από το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο, ο οποίος επίσης δεν συμμετείχε στη μελέτη. «Είμαστε πλέον ως κοινωνία αρκετά έξυπνοι ώστε να γνωρίζουμε το μέλλον, αλλά όχι αρκετά συνετοί ώστε να ενεργήσουμε βάσει αυτής της γνώσης».
Πηγή: skai.grΔιαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
