Του Σάββα Μιχάλαρου
Ήταν ξημερώματα της 24ης Φεβρουαρίου 2022 όταν ο κόσμος άνοιξε την πόρτα στη... Νέα Τάξη. Όλα όσα θεωρούσαμε δεδομένα μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου κατέρρευσαν σε μία στιγμή. Ήταν η στιγμή που η πρώτη ρωσική μπότα πάτησε σε ουκρανικό έδαφος με πορεία προς το Κίεβο. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν, στο διάγγελμά του, ήταν ξεκάθαρος. «Στόχος είναι η αποκατάσταση της ιστορίας». Μία δήλωση που δεν χωρά την παραμικρή παρερμηνεία. Ο Ρώσος πρόεδρος οραματίζεται την αναβίωση της ρωσικής αυτοκρατορίας. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο κόσμος δεν μοιάζει σε τίποτα με το πρόσφατο παρελθόν. Η παθητική στάση των ΗΠΑ, η ατολμία του ΝΑΤΟ και η θλιβερή αδυναμία της Ευρώπης έδωσαν πρόσφορο έδαφος στον αναθεωρητισμό του Πούτιν και επανέφεραν στην επιφάνεια τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος, πλέον, αλλάζει τον κόσμο σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα, ακόμη και από τον πόλεμο του Πούτιν.
Το Ουκρανικό είναι ένας πόλεμος που δείχνει να μην έχει λύση. Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι δεν μπορεί να δεχθεί την παράδοση εδαφών της Ουκρανίας, ακόμη και αν πρόκειται για τα εδάφη που έχει κατακτήσει στο πεδίο ο ρωσικός στρατός. Ποιος άνθρωπος θα υπέγραφε την παράδοση εδαφών της χώρας του, υποθηκεύοντας το όνομά του στις μαύρες σελίδες της ιστορίας; Από την άλλη, η Ρωσία όχι μόνο δεν συζητά την επιστροφή των ουκρανικών εδαφών, αλλά ζητάει επιπλέον εδάφη, τα οποία δεν έχει κατακτήσει στο πεδίο, προκειμένου να συζητήσει μία κατάπαυση πυρός.
Το αδιέξοδο που έχει διαμορφωθεί στο Ουκρανικό, επιχειρεί, για τους δικούς του -περισσότερο προσωπικούς- λόγους να «σπάσει» ο Ντόναλντ Τραμπ. Ο Αμερικανός πρόεδρος δεν φαίνεται να στηρίζει την πρότασή του στο δίκαιο και στο ηθικό. Εξάλλου, ο ίδιος δήλωσε πρόσφατα ότι δίκαιο και ηθικό είναι αυτό που ο ίδιος θεωρεί δίκαιο και ηθικό. Μέσα από αυτό το πρίσμα, λοιπόν, ο Ντόναλντ Τραμπ μοιάζει να είναι ο μοναδικός άνθρωπος στον πλανήτη, ο οποίος διαθέτει -μέσα από τη δική του έστω λογική- τη δύναμη να επηρεάσει τις εξελίξεις στην Ουκρανία. Πόσο όμως μπορεί να επηρεάσει τον Πούτιν και ποιο είναι το αποτέλεσμα που μπορεί να πετύχει; Το σχέδιο του Αμερικανού προέδρου για την -έστω και προσωρινή- λύση του Ουκρανικού στηρίζεται σε έναν κυνικό ρεαλισμό, τον οποίο, ωστόσο, αν τον αποδεχθούμε, σε οποιαδήποτε μορφή του, νομιμοποιούμε τον αναθεωρητισμό του Πούτιν και κατ' επέκταση, τον αναθεωρητισμό κάθε ισχυρού, ανεξάρτητα με τα μέσα που χρησιμοποιεί για να πετύχει τους σκοπούς του.
Με άλλα λόγια, το Ουκρανικό είναι ένας λαβύρινθος αξιών, ιδεών, καταλοίπων του παρελθόντος, σχεδίων και «οραμάτων» για το μέλλον, σε έναν κόσμο -και ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την Ευρώπη- που είναι παντελώς ανέτοιμος έως και ανήμπορος, να υποστηρίξει έστω και τις βασικές αρχές της ηθικής, του δικαίου και της νομιμότητας.
Τέσσερα χρόνια μετά την εισβολή της 24ης Φεβρουαρίου 2022, ο κόσμος έχει αλλάξει. Και έχει αλλάξει καθοριστικά. Διότι μέσα από το Ουκρανικό, ο Ντόναλντ Τραμπ άδραξε την ευκαιρία να θέσει σε εφαρμογή το σχέδιό του για μία Νέα Τάξη, την «Τάξη Τραμπ». Έναν νέο κόσμο, ο οποίος αλλάζει ραγδαία, ακριβώς γιατί ο Αμερικανός πρόεδρος είδε ότι δεν υπάρχει αντίσταση από κανέναν. Ότι είναι πανίσχυρος, ότι μπορεί να αποφασίζει και να πράττει δίχως εμπόδια και δεσμεύσεις, καθώς η μοναδική του δέσμευση, όπως ο ίδιος έχει πει κατ' επανάληψη, είναι «η δική μου ηθική».
Με βάση τα δεδομένα που αναλύσαμε παραπάνω, τα επόμενα βήματα και τα σενάρια για τις εξελίξεις στο πεδίο των μαχών και -πολύ περισσότερο- για την επόμενη μέρα στην Ουκρανία, στηρίζονται σε δύο βασικές συνιστώσες: Στο σχέδιο του Ντόναλντ Τραμπ για τον κόσμο και στα σχέδια του Βλαντιμίρ Πούτιν.
Τα πιθανά σενάρια για τις εξελίξεις στο μέτωπο και την κατάπαυση του πυρός
Οι εξελίξεις στο μέτωπο των μαχών και η πιθανή συμφωνία για κατάπαυση πυρός είναι δύο ζητήματα άρρηκτα συνδεδεμένα. Η Ρωσία, στην ουσία, χρησιμοποιεί την υπεροχή της στο μέτωπο ως διαπραγματευτικό πλεονέκτημα. Ο βασικός ισχυρισμός του Κρεμλίνου για την παράδοση εδαφών που δεν έχει κατακτήσει με τον στρατό είναι ότι αργά ή γρήγορα θα το καταφέρει. Τα βασικά σενάρια για τις εξελίξεις στο μέτωπο και την κατάπαυση πυρός είναι τα εξής:
1) Ρωσία, Ουκρανία και ΗΠΑ καταλήγουν σε συμφωνία στις διαπραγματεύσεις
Για να συμβεί αυτό, θα πρέπει να διευθετηθεί η βασική διαφορά: Το εδαφικό. Η Ρωσία έχει κατακτήσει στο μέτωπο ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ουκρανικής επικράτειας. Υπάρχει, ωστόσο, ένα κομμάτι στο Ντονμπάς, το οποίο η Μόσχα απαιτεί να της παραδοθεί από το Κίεβο αμαχητί. Πώς μπορεί να ξεπεραστεί κάτι τέτοιο; Βάσει ρεαλισμού, τα εδάφη που χάθηκαν στη μάχη, δεν θα επιστραφούν. Η παράδοση, ωστόσο, των εδαφών που ανήκουν ακόμα στην Ουκρανία, ισοδυναμεί με προδοσία. Αυτό το γνωρίζει ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι και πολύ δύσκολα θα το αποδεχθεί, ή θα μπορέσει να περάσει από το ουκρανικό κοινοβούλιο μία τέτοια συμφωνία. Οι ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ δεν ενδιαφέρεται για τα εδάφη, καθώς μοναδικός στόχος είναι η λύση του ουκρανικού, ώστε να ξεκινήσουν οι... μπίζνες.
2) Οι διαπραγματεύσεις δεν καταλήγουν σε συμφωνία
To απόλυτο αδιέξοδο... To «ναυάγιο» για μία ενδεχόμενη συμφωνία μπορεί να επιφέρει συγκλονιστικές εξελίξεις, ή να τις «παγώσει». Στην περίπτωση αυτή, άπαντες, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και Ευρώπη, θα κληθούν να παραδώσουν τα πραγματικά διαπιστευτήριά τους. Μέχρι που είναι αποφασισμένες να φτάσουν και το κυριότερο, μέχρι που μπορούν να φτάσουν. Οι ΗΠΑ, με τον Τραμπ στην ηγεσία, έχουν δείξει στις περιπτώσεις των δασμών, αλλά και της Βενεζουέλας και του Ιράν, ότι είναι αποφασισμένες και μπορούν να «παίξουν το χαρτί» ακόμη και της στρατιωτικής επέμβασης. Η Βενεζουέλα και το Ιράν, όμως, δεν είναι Ρωσία. Η Μόσχα διαθέτει δύναμη, πυρηνικά και μεγάλες αντοχές ως κοινωνία και ως καθεστώς. Μία ανοιχτή σύγκρουση μπορεί να σύρει τον κόσμο σε έναν Παγκόσμιο Πόλεμο, κάτι που κανείς δεν φαίνεται να επιθυμεί. Η Ρωσία ωστόσο, εμφανίζεται πιο αποφασιστική στο πεδίο και αυτό αποδεικνύεται από την ίδια την εισβολή στην Ουκρανία,
Το ΝΑΤΟ και η Ευρώπη είναι διαφορετικές περιπτώσεις. Το ΝΑΤΟ εξαρτάται απόλυτα από τις ΗΠΑ και θα πράξει ανάλογα με τις αποφάσεις της Ουάσινγκτον.
Η Ευρώπη από την πλευρά της είναι αδύναμη, άτολμη και απροετοίμαστη. Είναι ένα αόριστο οικονομικό οικοδόμημα, αρτηριοσκληρωτικό στις αποφάσεις του, με πολλές αντιθέσεις και αντιρρήσεις, αποτέλεσμα των ανισοτήτων της. Περισσότερο μοιάζει με πολυεθνική που προσδοκά σε οικονομική διαχείριση και κέρδος, παρά με οργανισμό Κρατών. Το γεγονός ότι τέσσερα χρόνια μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, συζητά ακόμα αν και πώς θα πρέπει να δημιουργηθεί Ευρωπαϊκός Στρατός, είναι ικανό να αποδείξει το σαθρό -σε όλες του τις πτυχές- οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μία Ένωση που δεν προέβαλε αντίσταση ούτε καν στον εκβιασμό του Τραμπ για τους δασμούς, υπογράφοντας μία συμφωνία που στην ουσία υποθηκεύει το μέλλον της οικονομικής ευμάρειας και του κοινωνικού κράτους της ευρωπαϊκής ηπείρου. Οι «κραυγές», λοιπόν, των Ευρωπαίων ηγετών για τη στήριξη της Ουκρανίας, για ευρωπαϊκές μονάδες στην ουκρανική επικράτεια και για αντίσταση απέναντι στη «ρωσική μπότα», είναι περισσότερο για εσωτερική κατανάλωση, για εκλογές και χαμηλά ποσοστά αποδοχής εντός των τειχών και δεν έχουν την παραμικρή ουσία, καθώς στηρίζονται -για μία ακόμη φορά- στις αμερικανικές δυνάμεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι η συζήτηση που γίνεται -τώρα- για όπλα και στρατό, αφορά το... 2035.
3) Η Ρωσία «σέρνει» τις διαπραγματεύσεις σε βάθος χρόνου
Είναι το βασικό σενάριο που υποστηρίζει η Ουκρανία για τη Ρωσία. Ο Ζελένσκι έχει δηλώσει κατ' επανάληψη, ότι η Μόσχα και ο Πούτιν προφασίζονται διάφορες δικαιολογίες ώστε να καθυστερούν τη διαδικασία των διαπραγματεύσεων και να κερδίζουν χρόνο. Είναι προφανές ότι ο χρόνος μετρά υπέρ των ρωσικών δυνάμεων, οι οποίες, αργά, αλλά σταθερά, κερδίζουν εδάφη στην ουκρανική επικράτεια. Επιπλέον, η Μόσχα κρίνει -και ενδεχομένως να ισχύει απόλυτα αυτό- ότι είναι θέμα χρόνου να καταρρεύσει οικονομικά η Ουκρανία, η οποία πιέζεται αφόρητα για να συντηρήσει το αξιόμαχο των στρατευμάτων της.
Το ουκρανικό, έστω και αν αφορά το πεδίο της μάχης, είναι ένα πόκερ με πολλούς παίκτες, έμπειρους, αλλά και πιθανές εκπλήξεις και ανατροπές.
Τα πιθανά σενάρια για την επόμενη μέρα
Η επόμενη μέρα στην Ουκρανία αφορά τις πολιτικές εξελίξεις, αλλά -το σημαντικότερο- την επιβίωση των Ουκρανών. Αξίζει να σημειώσουμε ότι η Ουκρανία δεν αποτελεί ένα αμελητέο ποσοστό της ευρωπαϊκής ηπείρου. Είναι μία πολύ μεγάλη σε έκταση χώρα, με 45 εκατ. κατοίκους, με τεράστιους σιτοβολώνες, οι οποίοι καλύπτουν τις ανάγκες της Ευρώπης και όχι μόνο και με πολύτιμα σπάνια ορυκτά. Εδώ, λοιπόν, «παίζεται» το μεγάλο παιχνίδι με τις ΗΠΑ του Τραμπ και τη Ρωσία του Πούτιν. Διότι το στρατιωτικό μέτωπο είναι η μία πτυχή. Η άλλη -και ίσως σημαντικότερη για τις επιδιώξεις των «μεγάλων- πτυχή, είναι... οι μπίζνες.
Το πολιτικό σενάριο
Η Ουκρανία πάει σε ελεύθερες εκλογές και με τις εγγυήσεις που θα έχουν συμφωνηθεί, ξεκινά την πορεία ανάκαμψης. Το ζητούμενο σε αυτήν την περίπτωση, τουλάχιστον σε επίπεδο ηγεσίας, είναι το εξής: Ο Ζελένσκι ή κάποιος άλλος; Ένα από τα θέματα της διαπραγμάτευσης μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας -εννοείται δίχως την Ουκρανία σε αυτό το επίπεδο είναι το πρόσωπο που θα αναλάβει την επόμενη μέρα την κυβέρνηση του Κιέβου. Πρόκειται για τη μυστική ατζέντα των συζητήσεων, η οποία φέρεται να έχει ήδη συμφωνηθεί -μάλλον στην Αλάσκα- στη συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ με τον Βλαντιμίρ Πούτιν.
Η Ρωσία μιλά για εκλογές, αλλά δεν συζητά το ενδεχόμενο την επόμενη ημέρα να βρίσκεται στην ηγεσία της Ουκρανίας ο Βολοντιμίρ Ζελένσκι. Ήδη, το Κρεμλίνο -και φυσικά ο Πούτιν- θεωρούν τον Ζελένσκι «μη νόμιμο» πρόεδρο και δεν δέχονται ούτε καν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι μαζί του. Με άλλα λόγια, η Μόσχα αξιώνει πρώτα να απομακρυνθεί από την ηγεσία του Κιέβου ο νυν πρόεδρος και ακολούθως να μπει σε διαδικασία υπογραφής των όποιων συμφωνηθέντων. Φαντάζεται, λοιπόν, κανείς, ότι η Ρωσία δεν θα δεχθεί σε καμία περίπτωση τη συμμετοχή του Ζελένσκι στις εκλογές.
Για να προχωρήσει, λοιπόν, η όποια συμφωνία ειρήνευσης, βασική προϋπόθεση για τη Μόσχα είναι η απομάκρυνση του Ζελένσκι. Στο σημείο αυτό, όμως, το τοπίο είναι θολό. Έστω και αν δεχθούμε ότι η εκλογική διαδικασία δεν θα είναι και... τόσο ελεύθερη, καθώς θα αποκλείεται ο νυν πρόεδρος, το ζητούμενο είναι το «ποιος», αλλά κυρίως το «πώς» θα αναλάβει το βαρύ φορτίο της επόμενης ημέρας. Το «τι θα κάνει», μοιάζει -τουλάχιστον στην παρούσα φάση- ως ένα πολύ μακρινό ενδεχόμενο. Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι αν η Ρωσία θα επιβάλλει έναν δικό της «αχυράνθρωπο», ή αν -έστω και χωρίς τον Ζελένσκι ως υποψήφιο- η διαδικασία θα αναδείξει το πρόσωπο που επιθυμεί ο ουκρανικός λαός.
Σημαντική παράμετρος: Στο πλαίσιο της «κρυφής ατζέντας» των συνομιλιών, που αναφέραμε και πιο πάνω, υπάρχει η αίσθηση ότι Τραμπ και Πούτιν έχουν ήδη συμφωνήσει στο πρόσωπο της επόμενης ημέρας, αλλά και στη συμβουλευτική του ομάδα. Δεν θα φανεί καθόλου παράξενο, αν ο νέος πρόεδρος της Ουκρανίας είναι ένα πρόσωπο της άμεσης επιρροής του Κρεμλίνου, με συμβούλους που θα είναι άνθρωποι του Τραμπ, ή της εμπιστοσύνης του Αμερικανού προέδρου.
Το σενάριο για την επόμενη μέρα στην οικονομία
Η επόμενη μέρα για την Ουκρανία σε επίπεδο οικονομίας είναι ακόμη πιο ζοφερή. Ο Ζελένσκι, προκειμένου να διατηρήσει την -έστω και βασική- στήριξη των ΗΠΑ, έδωσε «γη και ύδωρ» στον Τραμπ. Μετά την επεισοδιακή πρώτη συνάντηση στον Λευκό Οίκο, ο Ζελένσκι επέστρεψε και δέχθηκε όλα όσα του επέβαλλε ο Τραμπ. Κάθε όπλο, κάθε σφαίρα, κάθε αποστολή αμερικανικών συστημάτων, ακόμη και οι πληροφορίες που δίνονται, αξιολογήθηκαν, εκτιμήθηκαν και κοστολογήθηκαν από τον Τραμπ. Έναν Τραμπ που ζήτησε τον... λογαριασμό εξ ολοκλήρου από τον Ζελένσκι, ο οποίος βέβαια, δεν είχε να τον πληρώσει. Τι διέθετε η Ουκρανία; Τις «πολύτιμες γαίες». Τα κοιτάσματα των πολύτιμων σπάνιων ορυκτών... Η συμφωνία που υπέγραψε ο Ζελένσκι με τον Τραμπ, αποτελεί ίσως ένα παγκόσμιο μνημόνιο εξάρτησης, παράδοσης και αποδοχής του αδιανόητου, που ξεπερνά μακράν ακόμη και το χειρότερο μνημόνιο που επιβλήθηκε στην Ελλάδα τη μαύρη περίοδο της κρίσης.
Ο χάρτης με τις πηγές πολύτιμων γαιών της Ουκρανίας
Ο Ουκρανός πρόεδρος εκχώρησε τα δικαιώματα του πλούσιου ορυκτού πλούτου της χώρας του, στην ουσία με μοναδικό αντάλλαγμα το... τίποτα. Απλώς, ο Τραμπ απαίτησε την εξόφληση του χρέους και την πήρε με αιώνιο τόκο. Ο δε Τραμπ, ο οποίος δεν κρύβεται, εμφανίζεται ανερυθρίαστα να διαπραγματεύεται και να συζητά μπίζνες με τον Πούτιν -ναι, ακριβώς αυτό- για συνεκμετάλλευση των ορυκτών της Ουκρανίας.
Πάνω σε αυτή τη βάση, λοιπόν, η επόμενη ημέρα για την ουκρανική κοινωνία μοιάζει να είναι συνδεδεμένη με τις ορέξεις των δύο υπερδυνάμεων. Το δεδομένο είναι ότι η χώρα θα εξαρτάται οικονομικά από τις ΗΠΑ και ενδεχομένως, αν επιτευχθεί συμφωνία για συνεκμετάλλευση, τη Ρωσία. Το αν και κατά πόσο θα ωφεληθούν οι Ουκρανοί, πολίτες, θα αποδειχθεί στην πράξη. Ούτως ή άλλως, για ένα ικανό διάστημα, το οποίο απαιτείται για την ανάκαμψη των υποδομών και των πληγών σε όλα τα επίπεδα από τον πόλεμο, οι Ουκρανοί πολίτες θα έχουν το αίσθημα ότι ο πόλεμος τελείωσε, αλλά οι συνέπειές του θα είναι στη ζωή τους, θα τις βιώνουν και θα αργήσουν πολύ να τις ξεπεράσουν.
Το σενάριο του χάους
Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να ισχύσουν με βάση μία παράμετρο: Να υπάρξει μία -σχετικά πάντα- ομαλή μετάβαση από τον πόλεμο στην ειρήνη.
Είναι δεδομένο αυτό; ΟΧΙ. Σε καμία περίπτωση. Έχουμε αμέτρητα παραδείγματα σε όλον τον πλανήτη. Μην ξεχνάμε τη δική μας ιστορία, στην Ελλάδα. Ο εμφύλιος μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν σκληρότερος και κράτησε περισσότερο από τον ίδιο τον πόλεμο. Πολλά δεινά που ταλανίζουν ακόμη και σήμερα τον εσωτερικό μικρόκοσμο της Ελλάδας, έχουν ως βάση τον εμφύλιο. Οι συνέπειες του Παγκοσμίου Πολέμου ήταν δεδομένες. Όμως οι πληγές του εμφυλίου, πολλές παραμένουν ανοικτές και σε κάποιες περιπτώσεις κακοφορμίζουν ανά διαστήματα.
Γιατί η Ουκρανία να αποτελέσει εξαίρεση; Μία Ουκρανία που ήταν διχασμένη και σε καθεστώς μόνιμου εμφυλίου για πολλά χρόνια, πολύ πριν την εισβολή των Ρώσων το 2022. Ποιος εγγυάται ότι την επόμενη ημέρα, οι ίδιοι ή και νέοι παράγοντες, δεν θα υπονομεύσουν την ειρήνη και δεν θα οδηγήσουν τη χώρα σε έναν νέο εμφύλιο; Κανείς. Μπορεί να ακουστούν λόγια, υποσχέσεις, σχέδια, εξαγγελίες, αλλά στην πράξη η εφαρμογή τους είναι πολύ πιο δύσκολη και πολύπλοκη, απ΄ όσο μπορεί να υπολογίσει ακόμη και ο πιο ειδικός.
Το σενάριο ενός νέου πολέμου
Οι Ουκρανοί, περισσότερο και από το «σήμερα» φοβούνται το «αύριο». Σήμερα γνωρίζουν ότι έχουν να αντιμετωπίσουν μία δεδομένη κατάσταση. Κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, ο πόλεμος θα τερματιστεί. Αύριο, όμως, τι θα γίνει; Εάν, για τον οποιονδήποτε λόγο ή αφορμή, η Μόσχα θελήσει να επανέλθει, ποιος εγγυάται για να τη σταματήσει;
Η Μόσχα απαιτεί την αποστρατιωτικοποίηση της Ουκρανίας και δεν δέχεται σε καμία φάση την παρουσία δυτικών στρατευμάτων στο ουκρανικό έδαφος. Το Κίεβο εκφράζει σοβαρές αιτιάσεις και έχει κάθε δίκιο να το κάνει. Διότι μία «αφοπλισμένη» και δεδομένα διαλυμένη Ουκρανία, δεν θα μπορέσει να αντισταθεί.
Οι εγγυήσεις από τις δυτικές δυνάμεις έχουν σίγουρα ημερομηνία λήξης. Μεγαλύτερη αξιοπιστία για τις εγγυήσεις πηγάζει μέσα από την -κατάφορα άδικη- συμφωνία για τις «πολύτιμες γαίες», παρά από την παρουσία στρατευμάτων. Για όσο διάστημα οι ΗΠΑ -και ενδεχομένως η Ρωσία- εκμεταλλεύονται προς όφελός τους τα πολύτιμα ορυκτά και τον υπόλοιπο πλούτο της Ουκρανίας, το ενδεχόμενο να ξεσπάσει μία νέα πολεμική διαμάχη, εκμηδενίζεται.
Διέξοδος το σενάριο του δημοψηφίσματος
Μία διέξοδος από το τέλμα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν οι διαπραγματεύσεις, είναι το δημοψήφισμα. Το σενάριο προϋποθέτει την επίτευξη συμφωνίας στο εδαφικό και στις εγγυήσεις.
Σύμφωνα με το «σχέδιο», αφού ξεπεραστούν τα εμπόδια και εφόσον επιτευχθεί συμφωνία, το εδαφικό θα τεθεί σε δημοψήφισμα. Το Κίεβο δεν δέχεται την παράδοση επιπλέον εδαφών, από αυτά που έχει κατακτήσει η Ρωσία στο πεδίο. Η Μόσχα αξιώνει την παράδοση των εδαφών που δεν έχει κατακτήσει στο πεδίο, στις επαρχίες που έχει ήδη κάτω από την «μπότα» της.
Αν και εφόσον ξεπεραστούν τα παραπάνω, το διακύβευμα ενός πιθανού δημοψηφίσματος θα είναι το εξής: Τα εδάφη στη Ρωσία με αντάλλαγμα την κατάπαυση πυρός και την επιβολή ενός σχεδίου ειρήνης, -και- σε αυτήν περίπτωση, του σχεδίου Τραμπ.
Το γενικό συμπέρασμα για την επόμενη μέρα
Η κοινή συνιστώσα των σεναρίων στο πεδίο, αλλά και για την επόμενη ημέρα στην Ουκρανία είναι η εξής: Οι μπίζνες ΗΠΑ-Ρωσίας. Μπορεί να είναι κυνικό, μπορεί να είναι ανήθικο, όμως... that's it. Όποιος πιστεύει ότι θα πρυτανεύσουν η ηθική, η λογική του δικαίου και η αλληλεγγύη των λαών, πλανάται πλάνην οικτρά. Θα ήταν ευχής έργον να διαψευστούν οι αναλύσεις, να ανατραπεί η επικρατούσα -πλέον- λογική στις ηγεσίες και να αποφασιστεί το δίκαιο και το ηθικό. Όμως στη Νέα Τάξη Τραμπ, οι λογικές αυτές «πέθαναν». Στον κόσμο του Τραμπ, οι συναισθηματισμοί είναι μία άγνωστη έννοια. Πάνω από όλα είναι το συμφέρον, οι μπίζνες και το δίκαιο του ισχυρού.
Ο αναθεωρητισμός, βασιζόμενος στην όποια λογική του κάθε ηγέτη, μόνο έναν αντίπαλο έχει. Την ισχύ. Μία ισχύ που θα αποτρέπει και δεν θα χρησιμοποιηθεί σε καμία περίπτωση για εκδίκηση, αντίποινα ή αντεπίθεση. Το «οφθαλμός αντί οφθαλμού» οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε τραγωδίες, δυστυχία, φτώχεια, θάνατο. Ο κόσμος που επέλεξαν οι γενιές που επλήγησαν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δείχνει 80 χρόνια μετά, να πέφτει θύμα του ίδιου του ρομαντισμού του. Διότι πλέον, είτε αυτή είναι η Ουκρανία, είτε η Γάζα, είτε η Βενεζουέλα, είτε η ίδια η «παραπληγική» Ευρώπη, το επίδικο δεν είναι το δίκαιο και το ηθικό, αλλά αυτό που θεωρεί «δίκαιο και ηθικό» ο εκάστοτε ισχυρός. Στην προκειμένη περίπτωση, οι Ντόναλντ Τραμπ, ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Σι Τζινπίνγκ. Οι τρεις μεγάλες δυνάμεις, οι οποίες αποφασίζουν ποιοι ανήκουν πού και πώς θα ζουν οι άνθρωποί τους.
Εν κατακλείδι, το Ουκρανικό δεν αφορά μόνο την Ουκρανία. Αφορά όλον τον κόσμο. Όλους μας. Ο αναθεωρητισμός του δυνατού αποτελεί μία άκρως επικίνδυνη λογική, όχι για ένα κράτος, αλλά για την ίδια την ανθρωπότητα. Σήμερα είναι η Ουκρανία και η Βενεζουέλα, ή η Γροιλανδία, αύριο μπορεί να είναι η Ταϊβάν, το Χονγκ Κονγκ, η Σιγκαπούρη, ο Παναμάς, η Κολομβία, το Ιράν, ή... η Ελλάδα.
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
