Ο ευρωπαϊκός νότος φλέγεται. Η αλλαγή στο κλίμα, συνέπεια των δραστηριοτήτων, μετατρέπει την καθημερινότητα του πολίτη σε κόλαση. Η ένταση του χειμώνα μειώνεται, το φθινόπωρο με την άνοιξη έχουν σχεδόν ενσωματωθεί και τα καλοκαίρια μοιάζουν με καζάνι. Οι μεταδοτικές ασθένειες πολλαπλασιάζονται και όλο και περισσότεροι ιοί κάνουν την εμφάνιση τους, τρομάζοντας κυριολεκτικά τους επιστήμονες.
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που εκτιμούν πως σε μερικά χρόνια οι αλλαγές και στα παραγωγικά μοντέλα των ευρωπαϊκών κρατών θα είναι υποχρεωτικές. Δεν θα είναι δυνατόν, κάτω από συγκεκριμένες μεταβολές του κλίματος, οι άνθρωποι να συνεχίζουν να ασκούν επαγγέλματα που θα μειώνεται απότομα η παρουσία τους. Οι διαδικασίες των αλλαγών δεν θα είναι σταδιακές αλλά ραγδαία απότομες. Και οι χώρες θα περάσουν βίαια σε δραματικές αλλαγές για να διασώσουν τις οικονομίες τους.
Ο τουρισμός στα κράτη του ευρωπαϊκού νότου, θα κινδυνεύσει σοβαρά. Με θερμοκρασίες άνω των 40 βαθμών Κελσίου, δεν θα είναι δυνατόν να προσελκύονται πληθυσμοί που στις χώρες τους, θα έχουν καλύτερες συνθήκες και όχι, πια, χαμηλές θερμοκρασίες. Ο κίνδυνος της υγείας θα είναι σοβαρότερος από την ανέμελη διασκέδαση υπό κανονικές θερμοκρασιακές συνθήκες του παρελθόντος. Οι θάλασσες θα μοιάζουν καμίνια και ο κυκλαδίτικος αέρας, λάβα.
Η ανάγκη των αλλαγών στο παραγωγικό ελληνικό μοντέλο, μοιάζει αναγκαία, παρά ποτέ. Είναι διαφορετικό να στηρίζεσαι σχεδόν αποκλειστικά στον τουρισμό και άλλο να αναπτύσσεις συνολικά την οικονομία σου σε μια διαφορετική βάση στην οποία θα συνδράμει και ο τουρισμός. Ήδη έχουν αναπτυχθεί πολλές σκέψεις προς αυτή την κατεύθυνση. Και ευτυχώς που έχουν αρχίσει επιχειρηματίες και επιστήμονες να διαμορφώνουν τις πρώτες αλλαγές.
Είναι πράγματι δύσκολο την ώρα που δίνεται μια τεράστια μάχη εναντίον της φωτιάς να σκέφτεται κάποιος την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου. Ευτυχώς δεν γίνεται τώρα. Η συζήτηση έχει αναπτυχθεί και στην Ευρώπη. Και σε πολιτική και σε οικονομική βάση. Ο χρόνος πιέζει, διότι κανείς δεκατίες πριν δεν έδινε σημασία στο τέλος του μικροκλίματος και στις δραματικές αλλαγές στη ζωή των πολιτών. Η Αττική δείχνει να «κλείνει». Αλλά και άλλες περιοχές μοιάζουν να επηρεάζονται δραματικά. Πιο αργά αλλά σταθερά.
Το Μάτι, η Εύβοια, θα χρειαστούν πολλά χρόνια και σε επίπεδο πανίδας και σε επίπεδο χλωρίδας για να συνέλθουν. Σε όλα αυτά τα χρόνια οι συνθήκες δεν θα είναι καλύτερες καθώς η ένταση των θερμοκρασιακών πιέσεων θα αυξηθεί κατακόρυφα αφού δεν θα υπάρχουν οι φυσικοί τους πνεύμονες. Ταυτοχρόνως η αύξηση της θερμοκρασίας θα επηρεάσει σοβαρά και την υγεία των κατοίκων. Και όχι μόνον των συγκεκριμένων περιοχών. Και αυτό είναι μόνο μια μικρή εικόνα.
Η μεγάλη εικόνα μοιάζει σαν την ντουλάπα μας. Κοιτάξτε πόσα ρούχα χειμερινά δεν χρειάζεστε πια. Και μπορεί να μας ικανοποιεί που δεν ξοδεύουμε ρεύμα και αέριο για να ζεσταθούμε αλλά την ίδια στιγμή, ζούμε κάτω από τον τρόμο των μεταδοτικών ασθενειών.
Όσο και αν φαίνονται υπερβολικά τα παραπάνω, ας ρίξουμε μια ματιά στο επόμενο σύντομο, από σήμερα μέλλον. Πως θα φαινόταν αν ζούσαμε με 35 βαθμούς Κελσίου, περισσότερους από τρεις και τέσσερις μήνες; Με τι συνέπειες στην καθημερινότητα, στην οικονομία, στην επαγγελματική ζωή; Στη διατροφή, στις ανθρώπινες σχέσεις;
Είναι αλήθεια πως το τέλος δεν είναι ακόμη εδώ. Πορευόμαστε, όμως προς αυτό με ιλιγγιώδεις ταχύτητες. Σαν να μην συμβαίνει τίποτα…
