Ο εμφύλιος της Λιβύης μετατρέπει τη Μεσόγειο σε θάλασσα πνιγμένων. Αυτή είναι μια διαπίστωση διπλωματών. Την ίδια στιγμή ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ καλεί την Ευρώπη να σχεδιάσει μια αποτελεσματική πολιτική για τι μεταναστευτικό. «Δεν είναι εθνικό ζήτημα, είναι ευρωπαϊκό» τόνισε.
Βρέθηκα τυχαία προχθές στο στούντιο του ΣΚΑΙ με τον Δημήτρη Αβραμόπουλο και τον Γιάννη Μουζάλα. Δυο παράγοντες που εκ της θέσεως τους, ο καθένας διαχειρίστηκαν την έκρηξη του μεταναστευτικού πριν αρκετά χρόνια. Αποκάλυψαν πως η συνεργασία τους ήταν άψογη. Και πως είχαν αγωνιστεί και είχαν καταθέσει από κοινού προτάσεις και σχέδια και προς την τότε κυβέρνηση και προς την Ευρώπη. Μια συνεργασία που απέδωσε καρπούς. Μακριά από ιδεοληψίες και κομματικές θέσεις.
Τα ερωτήματα πολλά: δύναται να συνεννοηθούν οι ηγέτες του τόπου για μια ενιαία στάση; Μπορεί η Ευρώπη να αντιμετωπίσει το όλο θέμα από άλλη ματιά; Αξίζει να σημειωθεί πως το ναυάγιο της Πύλου, συνέβη μερικές ημέρες μετά από σύσκεψη υψηλού επίπεδου στην Ευρώπη ακριβώς για το θέμα της μετανάστευσης. Σε επίπεδο υπουργών που, μάλιστα, η ανακοίνωση έγινε δεκτή με ενθουσιασμό. Τρεις ημέρες μετά ένα σαπιοκάραβο έστελνε στο βυθό της ευρωπαϊκής Μεσογείου εκατοντάδες απεγνωσμένους ανθρώπους.
Μπορεί η Ευρώπη να αναλάβει πρωτοβουλίες που θα αντιμετωπίζουν τις αιτίες της φυγής των ανθρώπων από τις πατρίδες τους; Διπλωματικά, οικονομικά, πολιτικά, επενδυτικά; Έχει την πρόθεση να δράσει ουσιαστικά και όχι ακολουθώντας την ίδια πολιτική που δεν έχει φέρει κανένα αποτέλεσμα;
Δεν γίνεται να αποδίδονται ευθύνες στις λιμενικές αρχές των ευρωπαϊκών μεσογειακών κρατών. Αυτό αποτελεί μύθευμα και, μάλιστα, βολικό για τις αυτοκαταστροφικές ευρωπαϊκές πολιτικές. Δεν γίνεται οι μετανάστες να αντιμετωπίζονται ως «ξένοι» όταν στην απόγνωση τους για μια καινούργια ζωή, μετατρέπονται σε θύματα των διακινητών. Δεν γίνεται να κλείνει τα μάτια η ευρωπαϊκή ηγεσία, όταν την ίδια στιγμή με τα σύγχρονα συστήματα παρακολούθησης των θαλασσών, παρακολουθεί ακόμη και τον απλό κολυμβητή της παραλίας. Κωφεύει στις εκκλήσεις των κυβερνήσεων, όπως και στο ρόλο των ύποπτων ΜΚΟ.
Η θάλασσα της Μεσογείου, των πολιτισμών, του εμπορίου, της ελεύθερης διακίνησης των πολιτών του τουρισμού, της συνεύρεσης των ανθρώπων, της επικοινωνίας και του ανοιχτού διαλόγου, μετατρέπεται σε νεκροταφείο ανθρώπων.
Και η Ελλάδα έχει κάνει πολλά και το έχει πληρώσει πολλαπλώς. Ακόμη και με την ανάπτυξη ρατσιστικών ιδεών. Όπως και η Ευρώπη.
Ζαβαρακατρανέμια, όπως έλεγε και ο Γιάννης Μαρκόπουλος…
