Όταν πνίγεται ένα παιδί, είναι σαν πνίγεται όλη η Ελλάδα. Και δεν είναι καθόλου υπερβολή. Η είδηση δυστυχώς επαναλαμβάνεται σχεδόν κάθε καλοκαίρι. Κάθε χρόνο είτε ηλικιωμένος είτε ένα μικρό παιδί, πνίγεται στα νερά του Αιγαίου. Ακόμη και σε πισίνες. Τόσο τραγικά.
Στην Ελλάδα πνιγόμαστε. Στη χώρα που περικλείεται από θάλασσα, στη χώρα που γεννιόμαστε μέσα σε αυτή, έχουμε πνιγμούς. Είναι τόσο απίστευτο όσο και αληθινό. Κανείς δεν δίνει την απαιτητή σημασία για τους πνιγμούς. Και κάθε καλοκαίρι αναζητούμε τις ίδιες γνωστές αιτίες.
Έλειπε ο ναυαγοσώστης, δεν υπήρχαν τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας, ταχύπλοα κάνουν βόλτες εντός των λουομένων αναπτύσσοντας ιλιγγιώδεις ταχύτητες. Οι άδειες για τη χρήση τους, εκδίδονται με την μορφή φωτοτυπίας. Κανείς δεν ενδιαφέρεται. Σε όλα τα νησιά, σε όλες τις παραλίες και στις πισίνες, πνίγονται άνθρωποι.
«Μα ήξερε κολύμβηση», λένε για κάθε πνιγμένο. Και δεν ήξερε, λοιπόν, και δεν έμαθε παιδιόθεν τους βασικούς κανόνες. Και ποιος να τους μάθει τους κανόνες. Στα σχολεία κανείς δεν νοιάζεται. Τα περισσότερα παιδιά που παίζουν στις παραλίες δεν γνωρίζουν πως να επιπλέουν και οι γονείς απλώς απολαμβάνουν τον ήλιο. Οι φωνές απελπισίας δεν ξυπνούν κανέναν. Δεν αποδίδονται ευθύνες και όταν αποδοθούν θα είναι τυπικές έως και ελάχιστες.
Μα δεν χρειάζεται να φτάσουμε στην ποινή. Η σωτηρια δεν βρίσκεται στην τιμωρία. Αλλά στην εκπαίδευση. Δεν γίνεται στην Ελλάδα της θάλασσας να πνίγονται άνθρωποι. Δεν γίνεται οι Γερμανοί που μαθαίνουν να κολυμπούν σε πισίνες και λίμνες, να γνωρίζουν τα μυστικά. Τους βασικούς κανόνες. Δίνουμε μεγαλύτερη σημασία να μάθει το παιδί ποδόσφαιρο ή μπασκετ παρά να μάθει κολύμβηση. Και το ποδόσφαιρο και το μπασκετ και συνολικά ο αθλητισμός είναι σημαντικά. Αλλά σε μια χώρα στην οποία γεννιέσαι μέσα στο νερό, πρώτα μαθαίνεις κολύμβηση. Όχι πως είναι αυστηρά απαραίτητο. Αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως διακοπές θα πας στα νησιά. Και εκεί χρειάζεται να ξέρεις κολύμβηση και όχι μπασκετ.
Τα ίδια και τα ίδια κάθε καλοκαίρι. Σαν τις φωτιές. Κάθε καλοκαίρι πνιγόμαστε και καιγόμαστε. Και απλώς αποδεχόμαστε την εθνική μας μοίρα. Και θα πνιγούμε σε μια χώρα που έχει τα καθαρότερα νερά της Μεσογείου και θα καούμε σε μια χώρα που διαθέτει σπάνια βλάστηση και πανίδα. Δεν μας νοιάζει, όμως. Δεν μας αφορά. Δεν μας αφορά οτιδήποτε δεν μας αγγίζει.
«Μην πηγαίνεις στα βαθιά παιδί μου» είναι η φράση που ακούγεται χιλιάδες χρόνια. Αλλά η φράση δεν ακολουθείται από την εκπαίδευση. Έτσι ώστε το παιδί και να μην κινδυνεύει όταν «πάει στα βαθιά» και να απολαμβάνει όταν μεγαλώσει τις πιο όμορφες θάλασσες του κόσμου.
Γιατί το σημαντικό είναι να απολαύσει στη ζωή του, τις πιο όμορφες θάλασσες και να μην έχει ανάγκη την τιμωρία αν πάει στα βαθιά. Γιατί έτσι θα το μάθει στα δικά του παιδιά και οι θάλασσες δεν θα φιλοξενούν νεκρά κορμιά…
