Ο Νίκος Ανδρουλάκης εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη ΔΕΘ με την ιδιότητα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ήταν, λοιπόν, εκ των πραγμάτων υποχρεωμένος να περιγράψει το σχέδιό του για το μέλλον της χώρας. Δυστυχώς, μάς παρουσίασε το γνωστό λεφτόδεντρο, στην πράσινη εκδοχή του: υποσχεσιολογία χωρίς τέλος και χωρίς καμιά κοστολόγηση, που (αν ποτέ εφαρμοζόταν) θα οδηγούσε την οικονομία σε δημοσιονομικό εκτροχιασμό και την πατρίδα σε καθεστώς ενισχυμένης εποπτείας –σε κάποιο «light μνημόνιο», δηλαδή.
Και αν με τις οικονομικές του εξαγγελίες πέρασε κάτω από τον πήχυ της σοβαρότητας, με τις πολιτικές του διακηρύξεις ο κ. Ανδρουλάκης έπεσε στα Τάρταρα της αναξιοπιστίας. Τι μας είπε; Ότι «η Ελλάδα χρειάζεται πολιτική αλλαγή, το μόνο κόμμα που μπορεί να τη φέρει είναι το ΠΑΣΟΚ». Συνεπώς, «οι εκλογές είναι μονόδρομος και το ΠΑΣΟΚ είναι η μόνη εναλλακτική επιλογή που έχει επεξεργασμένο πρόγραμμα»» –κατέληξε. Μόνο που... τού διέφυγε μια... λεπτομέρεια κρίσιμη: Η πολιτική αλλαγή προϋποθέτει αλλαγή στη διακυβέρνηση. Και αυτή προκύπτει με δύο τρόπους: είτε με αυτοδύναμη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, είτε με συμμαχική λύση. Ποια από τις δύο μας προτείνει; Σιωπή!
Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ αποφεύγει, όπως ο διάβολος το λιβάνι, να δώσει καθαρή απάντηση στο βασικό ερώτημα που κρίνεται σε κάθε εκλογική αναμέτρηση: ποια κυβέρνηση θα προκύψει από τις κάλπες; –ποια είναι η κυβέρνηση εκείνη που θα φέρει την «πολιτική αλλαγή», την οποία ο ίδιος επαγγέλλεται; Δεν απαντά, επειδή επιχειρεί (εις μάτην...) να κρύψει τις 3 μεγάλες αλήθειες που όλοι γνωρίζουν!
Αλήθεια πρώτη: Το ΠΑΣΟΚ είναι μια μικρή αξιωματική αντιπολίτευση. Ιστορικά, η μικρότερη που υπήρξε ποτέ. Και αυτό το εκλογικό δεδομένο, επιβεβαιώνεται κάθε τόσο από τα αλλεπάλληλα δημοσκοπικά ευρήματα. Με ποσοστά χαμηλότερα του 15% σήμερα, θα ήταν μάλλον αστείο να δηλώσει ο κ. Ανδρουλάκης ότι επιδιώκει να κυβερνήσει αυτοδύναμος. Να φθάσει δηλαδή στο 36-37%. Και στην πολιτική δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο, από το να μην σε παίρνουν στα σοβαρά.
Αλήθεια δεύτερη: Ο κ.Ανδρουλάκης λέει ότι θέλει να είναι το ΠΑΣΟΚ πρώτο κόμμα έστω με μια ψήφο διαφορά. Για να κάνει κυβέρνηση με ποιόν; Με τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου; Ο πολυδιασπασμένος χώρος αριστερότερα του ΠΑΣΟΚ φέρει (στο σύνολό του, πλην ΚΚΕ) βαριά τη σφραγίδα της καταστροφικής διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Οι πολίτες δεν ξέχασαν! Ειδικότερα στον χώρο του κέντρου και μόνον τα ονόματα των πρωταγωνιστών της εξουσίας στην περίοδο 2015-2019 προκαλούν κύματα αποστροφής. Κάθε προοπτική συνεργασίας μαζί τους, είναι συνταγή ήττας για το ΠΑΣΟΚ. Ο κ. Ανδρουλάκης το ξέρει. Γι’ αυτό και δεν μιλάει για την... «προοδευτική συνεργασία», όπως τον πιέζουν αφόρητα να κάνει πολλά και εξαιρετικά προβεβλημένα στελέχη του. Κι εδώ σιωπή. Μυστικό και μυστήριο.
Αλήθεια τρίτη: Πηγαίνοντας προς τις εκλογές το ερώτημα «ποια είναι η κυβερνητική πρόταση» θα είναι αμείλικτο. Ο κ. Ανδρουλάκης προσπαθεί να αποφύγει την απάντηση τώρα, χρησιμοποιώντας διάφορα φραστικά τεχνάσματα. Οσο πλησιάζουμε προς την κάλπη όμως και τα ποσοστά του θα παραμένουν μακριά από οποιοδήποτε ενδεχόμενο πρωτιάς, πόσο μάλλον αυτοδυναμίας, η ασάφεια θα αποτελεί μεγάλο μειονέκτημα. Οι πολίτες θα απαιτούν απαντήσεις κι όχι «λόγια του αέρα».
Ο κ. Ανδρουλάκης επιλέγοντας την άκρατη υποσχεσιολογία και την τακτική του «όχι σε όλα» προκειμένου να φθαρεί με κάθε τρόπο η ΝΔ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσδοκά να αυξήσει τα ποσοστά του, διαγκωνιζόμενος με τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, για το ποιος θα κάνει πιο σκληρή αντιπολίτευση. Δικαίωμά του να επιλέξει την τακτική που νομίζει. Οι πολίτες αξιολογούν και κρίνουν. Μετά τις ευρωεκλογές και τη μη επίτευξη του στόχου που είχε θέσει, στήθηκαν κάλπες στο ΠΑΣΟΚ για την εκλογή ηγεσίας. Το πιθανότερο είναι να ξαναστηθούν και μετά τις επόμενες εθνικές.
* Ο Δημήτρης Τσιόδρας είναι ευρωβουλευτής, εκπρόσωπος Τύπου της ευρωομάδας της ΝΔ
