Όπως λέει και το τραγούδι. Και δεν αντέχεται. Με αγωνία περιμένουμε τις συνέπειες. Και τι να πεις, τι να γράψεις πια για το ανείπωτο. Κάθε χρόνο, μια ακόμη καταστροφή. Ένα καταραμένο καλοκαίρι που κανείς δεν θέλει να θυμάται. Γέμισαν οι ταράτσες με πληγωμένους ανθρώπους. Τα ορεινά μέρη πνίγηκαν αν δεν είχαν καεί.
Χιλιοειπωμένο. Και κάθε φορά τα ίδια. Για την ανάγκη των ριζικών αλλαγών, για το θεσμικό πλαίσιο, για τον υπεύθυνο που πρέπει να αναλάβει, για, για, για. Κανείς Θεός δεν μας τιμωρεί. Καμία φύση δεν μας εκδικείται αν δεν τη φροντίσεις, κανένα ριζικό δεν είναι υπεύθυνο. Η νοοτροπία πάσχει.
Στη γέφυρα που συνδέει τη λεωφόρο Συγγρού με την παραλιακή, δίπλα ακριβώς από το Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος, υπάρχει γραμμένο ένα σύνθημα στον τοίχο: ό,τι έχουμε είμαστε εμείς. Δηλαδή αυτό έχουμε; Μέχρι εδώ μπορούμε να φτάσουμε; Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Μονόδρομος είναι η καταστροφή μας; Αυτό είμαστε; Σημειωτέον η Εσπλανάδα πλημμυρίζει σε κάθε μεγάλη βροχή…
Και αν η γενιά μου δεν τα κατάφερε, αυτό παραδίδουμε στα παιδιά μας; Το μονόδρομο της καταστροφής; Διασωθείς πολίτης από το χωριό της Θεσσαλίας, αγανακτισμένος κραύγαζε: «τέλος θα αλλάξω επάγγελμα, θα αλλάξω σπίτι, χωριό, ίσως και χώρα». Μονόδρομος η μετανάστευση ή αγανάκτηση ενός διαλυμένου σπιτικού; Δεν έχει απάντηση. Όταν βλέπεις τους γονείς σου να πνίγονται, το τσαρδί σου να διαλύεται, τα παιδιά σου να τα παρασέρνει ο χείμαρρος, δεν έχεις απάντηση.
Οι άνθρωποι που ζουν στη Θεσσαλία υποστηρίζουν πως θα χρειαστούν δέκα ολόκληρα χρόνια για να αναστηθεί ο τόπος τους. Γεωργία, κτηνοτροφία, δημόσιες υπηρεσίες, επικοινωνίες, όλα διαλυμένα. Και, όμως τα αναγκαία χρήματα δόθηκαν. Ένα δις., ευρώ, αναφέρει ρεπορτάζ της Καθημερινής έχουν δοθεί για όλα τα απαραίτητα και ικανά έργα. Και, όμως, διαλύθηκαν εν μια νυκτί. Γιατί;…
Σε μια χώρα με νερά, με ήλιο, με αέρα, ακόμη παλεύουμε με το «κερί». Ακούμε για τα φωτοβολταϊκά και αντιδρούμε σαν να νιώθουμε ότι έρχεται δεύτερη κατοχή. Αντί να προλαβαίνουμε, αντιδρούμε. Και η επέμβαση είναι ακόμη δυσκολότερη της πρόληψης. Γιατί χάνονται ζωές. Γιατί η αντιμετώπιση γίνεται όταν έχει συμβεί το κακό. Τα ποτάμια ξεχειλίζουν χρόνια τώρα και οι ζωές χάνονται. Και τα δάση καίγονται. Όλα θύματα μιας νοοτροπίας και γραφειοκρατίας. Έτσι ώστε όταν συμβεί, να μην υπάρχουν ευθύνες. Απλώς πραγματοποιούνται αλλαγές προσώπων για να ξεφουσκώσει η αντίδραση.
Και τι άλλο να γινόταν; Τους τιμώρησε; Άντε να το πεις αυτό στους συγγενείς των θυμάτων. Μα το ζήτημα δεν είναι η τιμωρία. Είναι η λύση. Και ανάθεμα μας αν δεν έχουμε λύσεις. Τότε ναι. Η καταστροφή μας είναι μονόδρομος.
Και η νέα γενιά φεύγει και δεν ξαναγυρίζει. Και τότε μένουμε μόνοι μας και γερνάμε. Και καταριόμαστε τη μοίρα μας.
Δεν είναι η Ελλάδα ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή. Μπορεί να είναι μια δημιουργική και σύγχρονη χώρα. Το έχουμε κάνει στα δύσκολα. Μπορούμε να το ξανακάνουμε;
