Ακούγοντας τον Μπάρακ Ομπάμα -με τη συγκλονιστική μαρτυρία, πως υπάρχουν αμερικανοί πολίτες που δεν θα δουν ποτέ στη ζωή τους, την άλλη άκρη της πόλης τους- θυμήθηκα ένα περιστατικό από τη στρατιωτική μου θητεία. Ευρισκόμενος σε σκοπιά έχοντας δίπλα μου, τον συνάδελφο, παρατήρησα πως είχε μείνει αποσβολωμένος προσπαθώντας να ακούσει από μακριά τον ήχο της θάλασσας. Σε ερώτηση μου για την αιτία του ψυχικού άλγους, η απάντηση του, με άφησε άναυδο: «δεν έχω ξανακούσει ούτε έχω δει στη ζωή μου τα κύματα». Δεν είχε δει ποτέ θάλασσα!
Η μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων, είπε ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, είναι ο στόχος της Δημοκρατίας.
Η «προηγούμενη» Κυριακή, και το αποτέλεσμά της, ανέδειξε, όμως, κατά τη γνώμη μου, εκτός των άλλων και ένα δυναμικό δεδομένο. Την ανάγκη της επόμενης ημέρας. Οι πολίτες, όλων των ηλικιών, τάξεων, μόρφωσης και επαγγελματικής ενασχόλησης, ξεφεύγοντας από τα στενά παραδοσιακά κομματικά όρια, τις στείρες αντιπαραθέσεις και τις απαξιωμένες, πλέον από τη σύγχρονη πραγματικότητα αντιλήψεις, στέλνουν το μήνυμα μιας μεγάλης ανανέωσης. Η εμπιστοσύνη στην πολιτική δεν έχει ακόμη χαθεί. Η ισοπεδωτική λογική του «όλοι είστε», μπορεί να ενθουσιάζει υμνητές ολοκληρωτικών καθεστώτων ή θρησκόληπτων αντιλήψεων αλλά δεν είναι η κυρίαρχη.
Οι πολίτες ενδιαφέρονται για το ποιος θα τους κυβερνήσει. Και με ποιο τρόπο. Επιθυμούν, όμως, την ριζική, δραματική, θα έλεγα για κάποιους, αν όχι για όλους, ανανέωση. Κάποιοι θα έλεγαν «εκσυγχρονισμό». Προσωπικά θα μιλούσα για μια «ελκυστική πολιτική». Για μια «προοδευτική Δημοκρατία».
Δραματική ανανέωση που απαιτεί ηγέτες με διορατικότητα και έμπνευση. Πολιτικούς που δεν θα φοβούνται να ξεφύγουν από το δικό τους εσωκομματικό «κάστρο» και να ακούσουν με ανοχή τον αντίπαλο. Και επομένως να συζητήσουν. Όπως ακριβώς το είπε ο Μπάρακ Ομπάμα. Γιατί μόνον έτσι θα ανοίξει ο δρόμος για να ξαναβρούμε την ανάγκη της πολιτικής. Γιατί διαφορετικά θα συνεχίσουμε να ζούμε το φαύλο κύκλο των «δυο άνισων κατηγοριών». Εκείνων που δεν θα μπορέσουν ποτέ, αποδεχόμενοι τη μοίρα και εκείνους που θα έχουν τα πάντα.
Αλίμονο πια σε εκείνους που επενδύουν στο «βόλεμα» του παρελθόντος. Και σε εκείνους που αρνούνται τη γνώση. Οι πολίτες έστειλαν στο σύνολο του πολιτικού κόσμου, τα μηνύματα τους. Η ανάγκη της επόμενης ημέρας είναι η ακύρωση του φόβου. Όποιου φόβου. Απέναντι στο κράτος, στον πολιτικό, στον διαφορετικό, στον άλλον. Ακόμη και αν ριζικά διαφωνώ μαζί του.
Η κοινωνία το απέδειξε. Ο Μεσαίωνας έχει λήξει προ πολλού. Ο όποιος «Μεσαίωνας».
Τα μνημόνια ήταν το τέλος ενός βολεμένου κράτους. Και όχι μόνον. Ήταν το τέλος ενός γιγαντιαίου μύθου. Στο όνομα του οποίου χάθηκαν γενιές. Μεταφορικά και κυριολεκτικά.
Μπορεί να είμαι υπεραισιόδοξος, ίσως και αιθεροβάμων. Αλλά πιστεύω πως μια νέα ανάγκη εμφανίστηκε «πάνω από την πόλη». Και αυτή τη φορά δεν είναι τραγική. Είναι η ματιά στο μέλλον. Και όχι η δραματική επιμονή στο παρελθόν. Ειδικά για την αριστερά. Ίσως να αποτελέσει τη «μεγάλη ευκαιρία». Ίσως.
Και ελπίζω να γίνει αντιληπτή από όλους. Διαφορετικά οι αρνητές των μηνυμάτων των πολιτών, θα χαθούν στις σελίδες της ιστορίας.
