Αλίμονο αν κάποιος υποστήριζε πως οι ευθύνες για τις πυρκαγιές ή για τις πλημμύρες είναι των τελευταίων τεσσάρων χρόνων. Αλίμονο αν, επίσης, υποστήριζε πως είναι των τελευταίων οκτώ χρόνων. Αλίμονο, επιπλέον αν υποστήριζε πως το επίσημο κράτος, δηλαδή οι κυβερνήσεις δεν ήταν ενημερωμένες.
Διότι όπως αποκαλύπτεται από το 2017 είχαν ενημερωθεί οι πάντες για το κακό που ερχόταν. Σύμφωνα με τη μελέτη «Διαχείριση Κινδύνων Πλημμύρας των Λεκανών Απορροής Ποταμών του Υδατικού Διαμερίσματος Θεσσαλίας», που πραγματοποιήθηκε με εντολή του υπουργείου Περιβάλλοντος και με τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αποτυπωνόταν η πρόβλεψη τι ακριβώς θα συμβεί στον θεσσαλικό κάμπο αν βροχοπτώσεις προκαλέσουν ακραία πλημμυρικά φαινόμενα. Με απόλυτη ακρίβεια. Όπως και συνέβη.
Από το 2017 και μετά ο Ιανός προειδοποίησε. Κάτι που επίσης αναφερόταν στη συγκεκριμένη έκθεση. Από τον Ιανό και μετά ακολουθήθηκε η ίδια πολιτική. Κοντόφθαλμη και αδιάφορη. Λες και ο Θεός του ελληνικού κάμπου θα ήταν πάντα εκεί και θα προστάτευε. Οι κρατικές υπηρεσίες συνέχιζαν να δίνουν άδειες κατασκευής κτηρίων ακόμη και στις κοίτες των ποταμών που ξεχείλισαν. Και αυτό περιγραφόταν με ακρίβεια στην έκθεση. Τα ικανά και αναγκαία έργα για την προστασία και την πρόληψη, παρέμειναν αχρησιμοποίητα στις πολύτιμες σελίδες της έκθεσης. Δεν ελήφθησαν ποτέ υπόψην;
Υπάρχει περίπτωση να ληφθούν αποφάσεις και να εκτελεστούν όλα τα έργα και να διαφωνήσει κάποια πολιτική δύναμη; Γιατί αν συμβεί τότε θα είναι υπόλογη- η όποια πολιτική δύναμη-στα θύματα, στην κοινωνία, στη νέα γενιά. Αλλά και τώρα υπόλογη δεν είναι; Και ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ.
Προφανώς και θα υπάρχουν δικαιολογίες. Κάποιες σοβαρές και κάποιες αδιανόητες. Αλλά ακούγονται οι αδιανόητες. Είναι σαν τον πλοίαρχο που προσπαθεί να ρίξει τις ευθύνες σε εκείνους που έσπρωξαν τον Αντώνη στη θάλασσα. Το αδιανόητο, δηλαδή.
Σοβαρή δεν είναι μόνον η αυτοκριτική. Εμπεριέχει στοιχεία υπεύθυνης πολιτικής αλλά δεν είναι ούτε ικανή ούτε αρκετή. Σοβαρή είναι η πρόληψη. Όπως και η αντιμετώπιση. Είναι η έγκαιρη σωτηρία των αποκλεισμένων. Η σωστή αντιμετώπιση του κρατικού μηχανισμού απέναντι τους. Και η υγειονομική τους εξασφάλιση. Και αν γίνεται το δεύτερο γιατί δεν μπορεί να γίνει το πρώτο έτσι ώστε να μειωθεί σημαντικά το δεύτερο;
Κάθε φορά ανακαλύπτουμε πως και πολλούς νόμους έχουμε και αυστηρούς και ικανούς. Και κάθε φορά ανακαλύπτουμε πως κάποιοι «έκλεισαν» τα μάτια στην παρανομία. Δηλαδή στην επί του πρακτέου κατάργηση του νόμου. Οι εκπρόσωποι του νόμου. Οι κρατικές υπηρεσίες, δηλαδή. Με άλλα λόγια εκείνοι που διορίστηκαν από την πολιτική εξουσία για να διαφυλάττουν τον νόμο και να προστατεύουν τους πολίτες.
Και ναι οι εκλογές δεν είναι πανάκεια…
