Τι σημαίνει να έχεις γεννηθεί και να μεγαλώνεις στερημένος, αλλά και να στερείσαι από κάθε προοπτική; Τι σημαίνει να ζεις στο περιθώριο; Ποια είναι η σχέση της εξαθλίωσης με τη βία; Για αυτά, αλλά και για πολλά άλλα ερωτήματα που έθεσε το έργο του Φραντς Ξάβερ Κρετς, Stallerhof του, που παρουσιάζεται στο Θέατρο Νέου Κόσμου, ο σκηνοθέτης Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος μιλά στη Μάνια Ζούση.
Το Stallerhof είναι έργο-σταθμός στη δραματουργία του Κρετς, που επηρέασε τη σύγχρονη θεατρική γραφή και από το 1972 αποτελεί σταθερή αξία στο ρεπερτόριο των ευρωπαϊκών θεάτρων.
Η υπόθεση του έργου εκτυλίσσεται σε μια φάρμα της Βαυαρίας.
Η πνευματικά καθυστερημένη Μπέππι υποφέρει από τη συναισθηματική ψυχρότητα των γονιών της, οι οποίοι, θύματα κι αυτοί της δικής τους άγνοιας, δεν την ενθαρρύνουν στο παραμικρό και τη σπρώχνουν όλο και περισσότερο στη μοναξιά. Ο μόνος που της δίνει σημασία είναι ο Ζεπ, εποχιακός εργάτης που δουλεύει κοντά τους, ένας αδέξιος, μοναχικός άντρας λίγο πριν από τη σύνταξη. Μια παράξενη ερωτική σχέση θα αναπτυχθεί ανάμεσα στο κορίτσι και τον ηλικιωμένο άντρα, μια σχέση ανάμεσα στην κακοποίηση και την τρυφερότητα, που θα έρθει στο φως όταν η μικρή θα είναι ήδη έγκυος.
Διαβάστε περισσότερα για το έργο ΕΔΩ