Το "Michael" είναι μια κακή ταινία. Δεν είμαι καν σίγουρος ότι αυτό επιδέχεται συζήτηση. Υποψιάζομαι πως, βαθιά μέσα τους, ούτε οι ίδιοι οι δημιουργοί της δεν πιστεύουν ότι είναι καλή. Οι ερμηνείες είναι άκαμπτες, η πλοκή δεν έχει αφηγηματική λογική ή ρυθμό, υπάρχει ένας μη πειστικός ψηφιακός χιμπαντζής και η ταινία δεν τελειώνει, παρά καταρρέει εξαντλημένη.
Του αρθρογράφου του New York Magazine, Will Leitch
Ακόμη χειρότερα, ολοκληρώνει την «ιστορία» της το 1988, πριν από τις δύο τελευταίες δεκαετίες της ζωής του Τζάκσον, όταν αντιμετώπισε πολλαπλές κατηγορίες για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων, υποθέσεις που παρουσιάστηκαν με ιδιαίτερη πειστικότητα στο ντοκιμαντέρ "Leaving Neverland" του 2019. Αυτό μοιάζει με το να φτιάχνεις μια βιογραφική ταινία για κάποιον και να τη σταματάς ακριβώς πριν από το πιο κρίσιμο και αποκαλυπτικό κομμάτι της ζωής του.
Κι όμως, το "Michael" είναι μια τεράστια επιτυχία. Έσπασε ρεκόρ εισπράξεων για βιογραφική ταινία, παρά τις καταστροφικές κριτικές και την αρνητική δημοσιότητα. Δεδομένου ότι η παραγωγή ανήκει στο ίδιο το κληροδότημα του Τζάκσον - το οποίο έχει κατηγορηθεί ότι επιχείρησε να υποβαθμίσει ή να αμφισβητήσει τις καταγγελίες - πολλοί υποστήριξαν ότι η παρακολούθηση της ταινίας ισοδυναμεί με στήριξη ενός «τέρατος» εις βάρος των θυμάτων του.
Μπορούμε να διαχωρίσουμε το έργο από τον δημιουργό και τι λέει αυτό για εμάς;
Και εδώ ανακύπτει ένα θεμελιώδες πολιτισμικό ερώτημα της εποχής μας: Αν ανακαλύψεις ότι ένας καλλιτέχνης του οποίου το έργο απολαμβάνεις είναι κακός άνθρωπος, και παρ’ όλα αυτά συνεχίζεις να καταναλώνεις το έργο του, σε καθιστά αυτό κακό άνθρωπο;
Η απάντηση, όσο δύσκολη κι αν είναι, μάλλον είναι όχι. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν προσεγγίζουν τη μαζική κουλτούρα ως ηθικό, ή πολιτικό ζήτημα. Πηγαίνουν σινεμά, ακούν μουσική, ή βλέπουν τηλεόραση για να ξεφύγουν από την καθημερινότητα. Για αυτούς, η τέχνη είναι μια ανάπαυλα, όχι μια δήλωση.
Αυτό ακριβώς προσφέρει το "Michael". Mια εμπειρία γεμάτη γνωστά τραγούδια, δυνατά παιγμένα, που ξυπνούν αναμνήσεις και συναισθήματα. Οι θεατές δεν πηγαίνουν για να αξιολογήσουν την ηθική του Τζάκσον. Πηγαίνουν για να θυμηθούν πώς ένιωθαν όταν άκουγαν τη μουσική του.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν συνέπειες για καλλιτέχνες που πέφτουν σε δυσμένεια. Κάποιοι έχουν αποκλειστεί από τη βιομηχανία. Αλλά η περίπτωση του Τζάκσον είναι μοναδική. Η μουσική του είναι βαθιά ενσωματωμένη, όχι μόνο στην πολιτισμική ιστορία αλλά και στις προσωπικές αναμνήσεις εκατομμυρίων ανθρώπων.
Η μουσική δεν είναι απλώς ήχος, είναι μνήμη. Και οι μνήμες είναι προσωπικές. Δεν μπορείς εύκολα να τις διαγράψεις, ούτε να πείσεις τους ανθρώπους να το κάνουν.
Προσωπικά, δεν θα ήθελα να ενισχύσω οικονομικά το κληροδότημα του Τζάκσον. Αλλά το να πεις σε άλλους ότι κάνουν λάθος αν δεν συμφωνούν μαζί σου δεν πρόκειται να αλλάξει τη στάση τους. Και σίγουρα δεν τους κάνει κακούς ανθρώπους.
Η σχέση μας με την τέχνη είναι βαθιά προσωπική. Και ίσως αυτό σημαίνει ότι είναι αποδεκτό κάποιοι να επιλέγουν το έργο αντί του δημιουργού, χωρίς να κρίνονται γι’ αυτό.
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
