Του Διονύση Γκουτζουρή
Το προ ημερών πλασάρισμα του Where Is Gone? σε συνεργασία με τη Rosalia ήταν αρκετό για να προκαλέσει ερωτηματικά. «Ποιοι είναι αυτοί οι τύποι;», θα αναρωτήθηκαν οι φαν της Σπανιόλας art-pop καλλιτέχνιδας «που πρόσθεσαν τις dark πινελιές τους με το είδωλό μας...». Μήπως τώρα όλοι αυτοί - οι φαν - μπήκαν στο κόπο να μάθουν τι αντιπροσωπεύουν μουσικά οι Fontaines D.C.; Διότι οι εδώ και μία οκταετία θιασώτες τους, ήξεραν πως δεν τα τους (μας) απογοητεύσουν σε αυτόν τον πέμπτο δίσκο τους με τίτλο Dopamine Chamber.
Όχι μόνο δεν μας απογοήτευσαν. Τα 43 λεπτά που προσέφεραν στην ανθρωπότητα, καθιστούν τα τυπάκια από την Ιρλανδία το κορυφαίο συγκρότημα αυτή τη στιγμή στην εναλλακτική, post punk σκηνή. Αν είναι κάθε δύο χρόνια να μας βομβαρδίζουν με ντοπαμίνη και να μας κάνουν να παραληρούμε από ευτυχία, θέλουμε προηγουμένως μία προειδοποίηση για να προλαβαίνουμε να αναπτύσσουμε άμυνες.
Διακρίναμε στα 11 καινούρια τραγούδια τους την πατροπαράδοτη αιφνιδιαστική συμπεριφορά των τυμπάνων σε συνάρτηση με το υπόλοιπο τέμπο του εκάστοτε τραγουδιού. Για τη φωνή του Grian Chatten τα λόγια είναι πάλι περιττά.
Ξεκίνημα με το Six Shot Morning και όπως πάντα οι Fontaines D.C. Θέλουν να μας πουν πως από κάθε αγκάθι βγαίνει ρόδο, όλες οι κακοτοπιές αντιμετωπίζονται. Ο δίσκος ξεκινά με την παντοτινή αισιόδοξη οπτική τους για τον κόσμο, ένα uplifting τραγούδι με κάποια στοιχεία που δεν τα συνηθίζουν, λίγη υποδόρια ψυχεδέλεια και ψήγματα ηλεκτρονικής μουσικής μετά το μισό του τραγουδιού.
Το Marianne είχε βγει ως single το προηγούμενο διάστημα. Ένα σταθερό γλυκό τέμπο που αντιτίθεται στο μήνυμα του τραγουδιού, της αστάθειας που επικρατεί στις ανθρώπινες σχέσεις και τις αμφιβολίες της Marianne για το αν πρέπει να εμπιστευτεί κάποιον που της υπόσχεται μία κινηματογραφική ζωή, λίγο ψευδαισθησιακή και ονειρική.
Στo Μimesis οι Fontaines D.C. φλερτάρουν και καλά κάνουν με τους Depeche Mode σε ένα λίγο 80'ς τραγούδι με dark συνθεσάιζερ, ενώ στο Happy For You περνάνε από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και μία δεκαετία πιο μπροστά, στα 90'ς, για να κοπιάρουν τους Smashing Pumpkins και να αποδείξουν ότι ξέρουν να ενσωματώνουν στις μουσικές τους τα τέμπο από τα ιερά τέρατα της εναλλακτικής μουσικής των περασμένων δεκαετιών.
Το Demolition είναι ένα κλασικό Fontaines D.C. πιασάρικο κλασικό αργό post punk άσμα, σαν να έρχεται από τις πρώτες δισκογραφίες τους, ενώ το Tongue διακατέχεται από ηχητικούς πειραματισμούς και μία μη ρυθμική τυμπανοκρουσία που απομακρύνει το κομμάτι από τις κλασικές νόρμες και το βάζει σε ένα ιδιαίτερο μονοπάτι και... σε όποιον αρέσει.
Το One Man είναι το πιο ιρλανδέζικο τραγούδι τους, το καταλαβαίνεις από τις πρώτες νότες, ένα αισθησιακό ταξίδι, μία ερωτιάρικη μπαλάντα για τα πλήθη εκεί έξω που ζητούν αγκαλιές από εκείνον, ή εκείνη. Μετά τη συνεργασία με τη Rosalia και το Where Is Gone? που καθήλωσε τα πλήθη λίγες μέρες πριν, έρχεται το You Miss Me, ένα τραγούδι στο οποίο η μπάντα επιδιώκει να χτίσει μία κατάσταση που ξεκινά με μελαγχολία, αλλά καταλήγει στην ελπίδα και στη διάθεση για αναζήτηση κάτι καινούριου, με ένα goth περίβλημα, που ούτως ή άλλως δε λείπει ποτέ από τις νότες των Fontaines D.C.
Ο δίσκος καταλήγει με δύο τραγούδια που μοιάζουν ενδοσκοπικά, το Japan είναι λίγο ραδιοφωνικό, ίσως πιο εύπεπτο και από ένα πιο pop κοινό που δυσκολεύεται με την καθιερωμένη μουσική προσέγγιση της μπάντας. Το Intimate είναι η ελαφρώς ψυχεδελική κατάληξη του δίσκου, το αποχαιρετιστήριο άσμα, που όμως απλά θα μας αναγκάσει, όταν τελειώσει, να τον ακούσουμε από την αρχή.
Πηγή: skai.grΔιαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.