Τρεις γυναίκες, τρεις διαφορετικές εικαστικές διαδρομές, τρεις προσωπικές αφηγήσεις συναντιούνται στην έκθεση «ΤΡΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ», που παρουσιάζεται από τις 20 έως τις 25 Νοεμβρίου 2026 στο Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων «Μελίνα».
Οι εικαστικοί Audra Venckute, Ξένια Λούπου και Αναστασία Χάλαρη παρουσιάζουν τις διπλωματικές τους εργασίες, δημιουργώντας έναν κοινό χώρο διαλόγου γύρω από τη μνήμη, τη σιωπή, τα ανθρώπινα ίχνη και τα αόρατα όρια της προσωπικής εμπειρίας.
Μέσα από διαφορετικά υλικά και εικαστικές προσεγγίσεις, οι τρεις δημιουργοί αναδεικνύουν όσα συχνά παραμένουν ανείπωτα: την πίεση που συσσωρεύεται, τις αναμνήσεις που επιμένουν και τα ίχνη που αφήνουν οι άνθρωποι ο ένας στον άλλον.
Τρεις ιστορίες που, παρότι ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες, συναντιούνται σε όσα μας συνδέουν βαθύτερα ως ανθρώπους.
ARTIST STATEMENT
AUDRA VENCKUTE
Η Σιωπή
Στην ενότητα «Η Σιωπή» διερευνώ τη σιωπή ως στάση απέναντι σε όσα συμβαίνουν μέσα μας και γύρω μας. Με ενδιαφέρει η στιγμή κατά την οποία η αποδοχή γίνεται υποχώρηση, η συγκράτηση αποκτά βάρος ή η άρνηση ορίζει έναν προσωπικό χώρο. Η σιωπή μπορεί να περιέχει διαφορετικές, ακόμη και αντιφατικές θέσεις.
Η έρευνά μου προκύπτει από την εμπειρία μου και από μια διαρκή αναθεώρηση των ορίων και των επιλογών μου. Δημιουργώ αυτή την ενότητα για να εξετάσω πότε η σιωπή επιβάλλεται, πότε συντηρείται και πότε επιλέγεται συνειδητά. Με απασχολεί πώς η ίδια στάση μπορεί άλλοτε να εγκλωβίζει και άλλοτε να αφήνει χώρο για ανάσα.
Μέσα από τη ζωγραφική, το ανάγλυφο και τη γλυπτική εγκατάσταση, μεταφέρω αυτά τα ερωτήματα στην ύλη. Η συσσώρευση και το κενό, η πυκνότητα και η απόσταση, η γραμμή και η διακοπή της συγκροτούν διαφορετικές εκδοχές της σιωπής. Το μαύρο, το λευκό και οι σκιές μεταβάλλουν την αίσθηση του βάρους και την παρουσία των έργων στον χώρο.
Αφήνω ανοιχτό το ενδεχόμενο ο θεατής να αναγνωρίσει σε κάποιο έργο τη δική του σημερινή θέση — ή μια θέση στην οποία θα ήθελε να βρεθεί.
ΞΕΝΙΑ ΛΟΥΠΟΥ
VEIL
Το VEIL ξεκινά από την προσωπική μου αναζήτηση γύρω από τη μνήμη, την ανάμνηση και όσα παραμένουν κρυμμένα κάτω από την επιφάνεια της ορατής πραγματικότητας. Το πέπλο γίνεται το σημείο μέσα από το οποίο προσεγγίζω τη σχέση ανάμεσα στην αποκάλυψη και την απόκρυψη, στην παρουσία και την απουσία.
Με απασχολεί ο τρόπος με τον οποίο οι βιωμένες εμπειρίες μεταβάλλονται μέσα στον χρόνο. Οι αναμνήσεις θολώνουν, αποσπασματοποιούνται, επανέρχονται μέσα από ίχνη και θραύσματα. Κάποιες στιγμές διατηρούνται περισσότερο ως αίσθηση παρά ως εικόνα, αφήνοντας ένα εσωτερικό αποτύπωμα που συνεχίζει να μας συνοδεύει.
Αυτή η σχέση ανάμεσα στη μνήμη και την αίσθηση αποτελεί τον πυρήνα της εικαστικής μου αναζήτησης. Μέσα από το ύφασμα, το γυαλί, το σίδερο, τη φωτογραφική θόλωση και την κάλυψη αντικειμένων, εξερευνώ διαφορετικές μορφές συγκάλυψης και μερικής αποκάλυψης.
Τα υλικά και οι επιφάνειες δημιουργούν διαβαθμίσεις ορατότητας, αφήνοντας χώρο σε όσα υποδηλώνονται, αποκαλύπτονται αποσπασματικά ή παραμένουν αθέατα.
Το πέπλο γίνεται ένας τόπος συνάντησης ανάμεσα στον εσωτερικό και τον εξωτερικό κόσμο, ανάμεσα σε ό,τι μπορεί να ειπωθεί και σε ό,τι παραμένει σιωπηλό.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΧΑΛΑΡΗ
Ανθρώπων Ίχνη
Στο έργο μου διερευνώ τα ίχνη που αφήνουν οι άνθρωποι ο ένας στον άλλον, αλλά και εκείνα που παραμένουν μέσα μας καθώς περνά ο χρόνος. Αφετηρία της έρευνάς μου είναι η παιδική ηλικία και η επίδραση των βιωμάτων της στη διαμόρφωση της ανθρώπινης μνήμης και ταυτότητας.
Εστιάζω ιδιαίτερα στο τραύμα ως ένα αποτύπωμα που δεν εξαφανίζεται απαραίτητα με την πάροδο του χρόνου. Μπορεί να παραμένει σιωπηλό, να μεταβάλλεται, να καλύπτεται, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει και να επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και τους άλλους.
Κεντρικό στοιχείο της εικαστικής μου προσέγγισης είναι ένα παιδικό κοριτσίστικο φόρεμα, σχεδιασμένο σε διαστάσεις που αντιστοιχούν στο σώμα μιας ενήλικης γυναίκας. Κατασκευασμένο από καμβά και ραμμένο εξ ολοκλήρου στο χέρι με κόκκινη κλωστή, μεταφέρει τη συνύπαρξη της παιδικής μορφής με την ενήλικη διάσταση. Πάνω στην επιφάνειά του, οι λέξεις «θυμάμαι», «μένω», «σιωπή» και «δεν ξεχνώ» επαναλαμβάνονται με χειροποίητη ραφή, σε μια επίπονη διαδικασία που μετατρέπει τη γραφή σε υλικό αποτύπωμα.
Μέσα από τη χρήση της γραφής, της επανάληψης και της υλικότητας, επιχειρώ να αποδώσω την παρουσία όσων εξακολουθούν να μας συνοδεύουν, ακόμη κι όταν δεν εκφράζονται. Το έργο δεν αναζητά απαντήσεις ή λύσεις, αλλά στέκεται στην ίδια την ύπαρξη αυτών των ιχνών.
Πηγή: skai.grΔιαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.