Ο Γερμανός ποιητής Γιόαχιμ Σαρτόριους έκλεισε φέτος τα 80 του χρόνια και ο εκδοτικός οίκος Kiepenheuer & Witsch εξέδωσε τη νέα ποιητική συλλογή του με τίτλο Οι καλύτερες νύχτες που μόλις τιμήθηκε με το βραβείο Bettina Brentano, θεσμοθετημένο στο όνομα μιας σημαντικής συγγραφέως της εποχής του Goethe.
Ο Γιόαχιμ Σαρτόριους ένας Γερμανός Αλεξανδρινός, γοητευμένος από την καθ’ ημάς Ανατολή, είτε ψάχνοντας ως μαθητής αρχαία νομίσματα στα ερείπια της Καρχηδόνας καθώς πήγε σχολείο στην Τύνιδα, είτε αναζητώντας αργότερα τα ίχνη του Κωνσταντίνου Καβάφη στη χαμένη Αλεξάνδρεια, είτε ναρκωμένος ως διπλωμάτης από το βαρύ κίτρινο της Κύπρου.
Τώρα ζει μεταξύ Βερολίνου και Ορτυγίας στις Συρακούσες. Η Μεγάλη Ελλάδα διαπνέει τα ποιήματά του των τελευταίων χρόνων, όπως το ακόλουθο από την καινούργια συλλογή που σαν μηχανή του χρόνου μας μεταφέρει σε μια αρχαία ελληνική αποικία, ποιος ξέρει μετά από ποια αποτυχημένη εκστρατεία, ποιος ξέρει μετά από ποια καταστροφή. Οι κάτοικοι αλλόφρονες τρέπονται σε φυγή:
ΤΙ ΕΓΙΝΕ; ΤΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ;
Τελευταία φορά είδαν την Αρέθουσα σ’ ένα καφενείο
να κουβαλάει πιάτα από τον νεροχύτη
η Άρτεμις, γριά και ζαρωμένη, διέσχισε την Πλατεία Μητροπόλεως
ο Πίνδαρος έδειχνε ακόμα ευδιάθετος
ανοίγοντας αχινούς στο κούτσουρο μιας κολώνας
τα περιστέρια αντίθετα κακόκεφα σκέπαζαν
με τις φτερούγες τους τους λευκούς κροτάφους των γερατειών
Τι πρόκειται να συμβεί ακόμα; Ένας νέος τύραννος;
Πιο αιμοβόρος από τους παλιότερους; Μια νέα εκστρατεία;
Πολλοί φεύγουν κιόλας, σπεύδουν πριν επαληθευθεί η φήμη
δεν ακούνε αυτόν που υπόσχεται ειρήνη
όταν τα πάντα έχουν ισοπεδωθεί
Οι ποιητές δεν μένουν αμέτοχοι τώρα που μαίνονται οι πόλεμοι, κι ας αγναντεύουν το πέλαγος από την Ortigia της Σικελίας. Ψιθυρίζουν ξόρκια, μερικές φορές λυτρωτικά, τα τανκς δεν μπορούν να τα σταματήσουν. Παρουσιάσαμε ήδη το ποίημα Δελφικό περίπτερο όπου ο ποιητής προστρέχει στο Μαντείο των Δελφών ρωτώντας τους θεούς για τον ουκρανικό πόλεμο. Από την καινούργια συλλογή ένα ακόμα ποίημα για όλα όσα φέρνει ο πόλεμος, τον θρυμματισμό του ουρανού, το χλόμιασμα της γης, τη διάχυση του αίματος:
Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΦΤΑΣΑΜΕ ΚΙΟΛΑΣ
Οι πόλεμοι είναι μακριά, Συρία, Τικρίτ.
Ένας θόρυβος στην τηλεόραση, γρήγορες εικόνες.
Αυτό βλέπουμε: ο πόλεμος κοκκινίζει τα μαλλιά.
Κάνει ερείπια, κάνει βρωμιά. Κάνει σκελετούς.
Στρατιώτες κατακρημνίζονται σαν μαύρες τούφες
στον δρόμο. Ο πόλεμος κοκκινίζει τις μπότες.
Σ’ αυτό το σημείο φτάσαμε κιόλας: Κουρέλια
τ’ ουρανού να χωράνε στην τσέπη.
Σ’ αυτό το σημείο φτάσαμε κιόλας. Να χωράει
ο θάνατος στην πιο μικρή πληγή. Να σκοτεινιάζει
η γη στο στέρνο σου. Να μην μπορείς
ν’ ανοίξεις πια την κλειδαριά του ματιού.
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.