Η ακύρωση μιας ειδικής ημέρας κολύμβησης για μαύρα παιδιά στο Βερολίνο είναι το τελευταίο περιστατικό σε μια μακρά σειρά αντιπαραθέσεων γύρω από τις πισίνες και τη φυλετική διάκριση.
Ακροδεξιές και συντηρητικές φωνές εκμεταλλεύτηκαν την πρωτοβουλία για να προσφέρουν σε μαύρα παιδιά ένα αποκλειστικό απόγευμα σε υπαίθρια πισίνα της γερμανικής πρωτεύουσας, προκαλώντας αντιδράσεις και τελικά την ακύρωση της εκδήλωσης.
Όπως δημοσίευσε η βρετανική εφημερίδα The Guardian, η πρωτοβουλία είχε σχεδιαστεί ως μια ξεχωριστή εκδρομή για μαύρα παιδιά και τις οικογένειές τους στο Βερολίνο.
Στόχος ήταν να τους προσφερθεί ένα αποκλειστικό απόγευμα σε μια υπαίθρια πισίνα που είχε δημιουργηθεί από τοπικό θέατρο.
Ωστόσο, η εκδήλωση, η οποία είχε προγραμματιστεί για τις αρχές Αυγούστου, ακυρώθηκε αφού η ιδέα βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης κριτικής από δεξιές και συντηρητικές φωνές.
Οι διοργανωτές δήλωσαν ότι δέχθηκαν ρατσιστικά μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ακόμη και απειλές.
Το θέατρο Volksbühne του Βερολίνου ανέφερε ότι η πρόσκληση έγινε με στόχο να αρθούν ορισμένα από τα εμπόδια που, υπό κανονικές συνθήκες, θα μπορούσαν να κρατούν αυτά τα παιδιά μακριά από την πισίνα.
Άλλες ομάδες είχαν επίσης προσκληθεί στο παρελθόν να χρησιμοποιήσουν αποκλειστικά την πισίνα, χωρίς να προκληθούν αντίστοιχες αντιδράσεις.
Ωστόσο, η ιδέα ότι μαύρα παιδιά θα μπορούσαν να απολαύσουν ένα ιδιωτικό απόγευμα σε μια δημόσια πισίνα αποδείχθηκε ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη για ορισμένους.
«Το Βερολίνο είναι μια ζωντανή, ποικιλόμορφη, πολύχρωμη και ελεύθερη πόλη. Γιατί, λοιπόν, χρειαζόμαστε ασφαλείς χώρους;» έγραψε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η τοπική πολιτικός των Χριστιανοδημοκρατών Aileen Weibeler.
Η συμπρόεδρος του ακροδεξιού Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), Alice Weidel, χαρακτήρισε την πρωτοβουλία «απαρτχάιντ», υποστηρίζοντας ότι «οι λευκοί προσωρινά δεν έχουν πρόσβαση».
Οι πισίνες ως πεδίο φυλετικών εντάσεων
Το περιστατικό στο Βερολίνο αποτελεί το πιο πρόσφατο παράδειγμα μιας μακράς σειράς υποθέσεων που συνδέουν τις πισίνες με τον ρατσισμό και τον αποκλεισμό.
Σε ολόκληρη τη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη, οι πισίνες έχουν επανειλημμένα λειτουργήσει ως πεδίο εκδήλωσης ευρύτερων φυλετικών και κοινωνικών εντάσεων.
Νωρίτερα αυτό το καλοκαίρι,μια υπαίθρια λίμνη κολύμβησης στην πόλη Χάλε της ανατολικής Γερμανίας βρέθηκε στο επίκεντρο της δημοσιότητας, όταν αρνήθηκε την είσοδο σε λουόμενους που δεν μιλούσαν γερμανικά.
Στην Ολλανδία, το Ινστιτούτο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποφάνθηκε πρόσφατα κατά μιας πισίνας, αφού διαπίστωσε ότι είχε επιλέξει ένα μαύρο παιδί για έλεγχο ταυτότητας.
Η σχετική λίστα εκτείνεται σε πολλές δεκαετίες.
Το2013, η ελβετική πόλη Μπρέμγκαρτεν αποφάσισε να περιορίσει την πρόσβαση αιτούντων άσυλο στις πισίνες.
Στη Βουλγαρία, κοινότητες Ρομά έχουν καταγγείλει επανειλημμένα διακρίσεις σε δημόσιες πισίνες, ενώ το 2022 μια πισίνα στη Ρουμανία τιμωρήθηκε με πρόστιμο λίγο μεγαλύτερο από 2.000 ευρώ, επειδή απαγόρευσε την είσοδο σε παιδιά Ρομά.
Το υδάτινο πάρκο Sibiu στη Ρουμανία, το οποίο είχε απαγορεύσει την είσοδο σε παιδιά Ρομά, αποτελεί ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Γιατί οι πισίνες συνδέονται με τον ρατσισμό
Μέρος της σύνδεσης ανάμεσα στον ρατσισμό και τις πισίνες πιθανότατα οφείλεται στην ιδιαίτερη φύση αυτών των χώρων, σύμφωνα με τον Jeff Wiltse, συγγραφέα του βιβλίου Contested Waters: A Social History of Swimming Pools in America.
«Είναι οπτικά, σωματικά και κοινωνικά οικείοι χώροι και νομίζω ότι αυτό εξακολουθεί να προκαλεί κοινωνικό άγχος στους ανθρώπους», δήλωσε.
Ο Wiltse έχει μελετήσει επί χρόνια την ιστορία των πισίνων στις ΗΠΑ, αντιμετωπίζοντάς τες ως χώρους που αντανακλούν τις ευρύτερες κοινωνικές εντάσεις κάθε εποχής.
Από την επίθεση του James Brock το 1964, ο οποίος έριξε υδροχλωρικό οξύ σε πισίνα μόνο για λευκούς, όπου κολυμπούσαν μαύροι άνδρες, έως το περιστατικό του 2015 στο Τέξας, όταν αστυνομικός ακινητοποίησε στο έδαφος έναν άοπλο μαύρο έφηβο και τράβηξε το όπλο του κατά τη διάρκεια προσπάθειας διάλυσης πάρτι σε πισίνα, οι πισίνες έχουν βρεθεί επανειλημμένα στο επίκεντρο φυλετικών συγκρούσεων.
Στις ΗΠΑ, «καθ' όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα, οι πισίνες ήταν ομοιογενείς χώροι», σημείωσε ο Wiltse. «Υπήρχε σαφής φυλετικός διαχωρισμός στις δημόσιες πισίνες».
Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, όταν οι δημόσιες πισίνες στις ΗΠΑ άρχισαν σταδιακά να καταργούν τον φυλετικό διαχωρισμό, άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους ιδιωτικές πισίνες, ιδιαίτερα σε προάστια που ήταν σχεδόν αποκλειστικά λευκά.
Πολλοί άνθρωποι άρχισαν έτσι να αντιλαμβάνονται τις πισίνες ως «έναν συγκεκριμένο τύπο κοινωνικού χώρου, όπου οι άνθρωποι είναι όλοι κοινωνικά παρόμοιοι», ανέφερε ο Wiltse.
Ο ίδιος υποστηρίζει ότι η αντιμετώπιση του προβλήματος απαιτεί περισσότερες δημόσιες επενδύσεις σε κοινοτικές πισίνες, οι οποίες θα μπορούσαν να φέρουν κοντά ανθρώπους διαφορετικής εθνοτικής και φυλετικής προέλευσης.
Το φυλετικό χάσμα στην κολύμβηση
Η φυλετικοποιημένη ιστορία των πισίνων και η κληρονομιά της μέχρι σήμερα έχουν συμβάλει στη δημιουργία ενός έντονου φυλετικού χάσματος όσον αφορά την ικανότητα κολύμβησης, με συνέπειες που μπορεί να αποδειχθούν ακόμη και θανατηφόρες.
Στις ΗΠΑ, το ποσοστό θανατηφόρων πνιγμών μεταξύ μαύρων και Αφροαμερικανών παιδιών είναι τρεις φορές υψηλότερο από εκείνο των λευκών παιδιών.
Η εικόνα είναι ακόμη πιο ανησυχητική στην Αγγλία. Πρόσφατα στοιχεία έδειξαν ότι τα παιδιά από μαύρες, ασιατικές και άλλες εθνοτικές μειονότητες έχουν 3,5 φορές περισσότερες πιθανότητες να πνιγούν σε σχέση με τους λευκούς συνομηλίκους τους.
Παράλληλα, στοιχεία του Sport England δείχνουν ότι το 95% των μαύρων ενηλίκων και το 80% των μαύρων παιδιών δεν κολυμπούν καθόλου.
Το 2022, η Katrice Rodrigues αποφάσισε να προσπαθήσει να αλλάξει αυτή την κατάσταση, ιδρύοντας το Unity Swimming, έναν κοινοτικό οργανισμό που διοργανώνει εβδομαδιαία μαθήματα κολύμβησης για τις μαύρες και ασιατικές κοινότητες.
«Οι άνθρωποι θυμώνουν με αυτό και λένε: "Πώς μπορεί να είναι συμπεριληπτικό αν απευθύνεται μόνο στις μαύρες και ασιατικές κοινότητες;"», δήλωσε η Rodrigues, η οποία είναι επίσης ομιλήτρια με αντικείμενο την ποικιλομορφία στα υδάτινα αθλήματα.
«Η δική μου θέση είναι ότι κάνουμε συνολικά την κολύμβηση πιο συμπεριληπτική δημιουργώντας αυτούς τους μικρούς ασφαλείς χώρους. Αυτό οδηγεί περισσότερους ανθρώπους στην κολύμβηση και, τελικά, κάνει ολόκληρο το άθλημα πιο συμπεριληπτικό».
Η επιτυχία του προγράμματος βασίστηκε στην προσπάθεια της Rodrigues και της ομάδας της να αντιμετωπίσουν ένα ευρύ φάσμα πολιτισμικών και κοινωνικών εμποδίων που κρατούν τις μειονότητες μακριά από τις πισίνες.
Αυτά περιλαμβάνουν τον φόβο για το νερό που μπορεί να μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, αλλά και ανησυχίες σχετικά με την αίσθηση ότι κάποιος δεν ανήκει στον συγκεκριμένο χώρο, το σεμνό ντύσιμο ή την προστασία των μαύρων μαλλιών.
Άλλα εμπόδια, ωστόσο, αποδεικνύονται πιο δύσκολο να ξεπεραστούν.
«Υπάρχει ένας μύθος και ένα στερεότυπο ότι οι μαύροι άνθρωποι δεν μπορούν να επιπλεύσουν και να κολυμπήσουν», ανέφερε η Rodrigues. «Δεν είναι αλήθεια, αλλά χρειάστηκε να διορθώσω ακόμη και δύο έμπειρους δασκάλους κολύμβησης που πίστευαν ότι αυτό ήταν κάτι συνηθισμένο».
Η ανάγκη για πρόσβαση στην κολύμβηση
Καθώς τα καλοκαίρια γίνονται θερμότερα σε ολόκληρο τον κόσμο και όλο και περισσότεροι άνθρωποι αναζητούν δροσιά σε ποτάμια, λίμνες και πισίνες, γίνεται ακόμη πιο επιτακτική η ανάγκη να διασφαλιστεί ότι όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν να κολυμπούν, υποστηρίζει η Rodrigues.
«Είναι το μόνο άθλημα που μπορεί να σώσει ζωές», δήλωσε.
«Αν γνωρίζετε τους κανόνες ασφάλειας στο νερό, μπορείτε να βοηθήσετε να σωθεί η ζωή κάποιου άλλου, όπως και η δική σας και ολόκληρης της οικογένειάς σας.
Η έλλειψη αυτής της γνώσης έχει αρνητικές συνέπειες για τις οικογένειες, τις κοινότητες και ολόκληρες γενιές».
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.