Αποκλεισμένες από τα γήπεδα της πατρίδας τους, οι γυναίκες της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου του Αφγανιστάν επανενώθηκαν 13.000 χιλιόμετρα μακριά από τη χώρα τους, μετά το «πράσινο φως» από τη FIFA. Οι αθλήτριες πάτησαν ξανά στο χορτάρι σαν ομάδα, παίζοντας όχι μόνο για τις ίδιες, αλλά για κάθε γυναίκα που καταπιέζεται από τους Ταλιμπάν.
Τα κορίτσια ξαναβρέθηκαν στη Νέα Ζηλανδία για δύο ανεπίσημα φιλικά παιχνίδια κόντρα στις Νήσους Κουκ, με τις εικόνες να προκαλούν συγκίνηση: στα αποδυτήρια κάνουν διατάσεις, αγκαλιάζονται, τραγουδούν, ενώ κάποιες δυσκολεύονται να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους, περιγράφει το BBC.
«Να είστε δυνατές όπως πάντα, γιατί εκπροσωπούμε τις γυναίκες του Αφγανιστάν», λέει η Φατίμα Χαϊντάρι στις συμπαίκτριές της από την «Afghan Women United».
Πριν βγουν στον αγωνιστικό χώρο, έναν μέρος όπου για χρόνια τους έλεγαν ότι δεν είχαν θέση, γίνεται μια τελευταία σύσκεψη της ομάδας.
Η αποστολή αποτελείται από 23 αθλήτριες που ζουν πλέον στο εξωτερικό κι αυτή είναι η πρώτη φορά που παίζουν όλες μαζί αφότου η παγκόσμια ομοσπονδία ποδοσφαίρου αποφάσισε τον Απρίλιο πως θα μπορούν να εκπροσωπούν τη χώρα τους σε επίσημους αγώνες στο μέλλον.
Παλαιότερα, θα χρειαζόταν η έγκριση της ομοσπονδίας ποδοσφαίρου του Αφγανιστάν. Αλλά αυτό είναι αδύνατο υπό το καθεστώς των Ταλιμπάν, οι οποίοι επανήλθαν στην εξουσία τον Αύγουστο του 2021, επιβάλλοντας εκτεταμένους περιορισμούς στις γυναίκες και τα κορίτσια, μεταξύ των οποίων η απαγόρευση της φοίτησής τους στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και στα πανεπιστήμια, καθώς και η απαγόρευση της άσκησης και της συμμετοχής σε οργανωμένες αθλητικές δραστηριότητες.
Η εθνική γυναικεία ομάδα της χώρας, που ιδρύθηκε το 2007, δεν μπορούσε πλέον να αγωνιστεί και τα μέλη της έφυγαν και επανεγκαταστάθηκαν σε χώρες όπως η Αυστραλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Πορτογαλία.
Μετά από αγώνες ετών, δημιουργήθηκε μια ομάδα προσφύγων, η οποία μετονομάστηκε σε «Afghan Women United». Χάρη στην απόφαση της FIFA, μπορεί πλέον να προσπαθήσει να προκριθεί σε διεθνείς διοργανώσεις, όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες και το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Η ομάδα, που έχει συγκεντρωθεί στη Νέα Ζηλανδία, είναι ενθουσιασμένη που παίζει μαζί. Έχουν ζητήσει άσυλο σε διάφορες χώρες και τα τελευταία 5 χρόνια ήταν δύσκολο να εξασφαλίσουν ταξιδιωτικά έγγραφα και να προπονηθούν ως ομάδα.
Κρυφά στο ποδόσφαιρο
Μια από τις παίκτριες, η Μανόζ Νούρι, έχει κοντά μαλλιά, φοράει ένα μπλουζάκι και σορτς μέχρι το γόνατο. Για αυτή την εμφάνιση, όπως λέει στο βρετανικό δίκτυο, έχει επικριθεί έντονα από τους συγγενείς της γιατί «φαίνεται υπερβολικά ανδρική».
Καθώς η 23χρονη μιλάει στο BBC για την οικογένειά της, η φωνή της αρχίζει να τρέμει. Κάνει μια παύση, παίρνει μια βαθιά ανάσα και προσπαθεί να συγκεντρωθεί, ενώ είναι εμφανώς συγκινημένη.
Η Νούρι ζει πλέον στην Αυστραλία, αλλά μεγάλωσε παίζοντας ποδόσφαιρο με αγόρια στους δρόμους της Καμπούλ.
Αφού είδε αγώνες γυναικείου ποδοσφαίρου στην τηλεόραση, εντάχθηκε κρυφά σε τοπικούς συλλόγους και σταδιακά ανέβηκε στην ιεραρχία του αφγανικού ποδοσφαίρου.
Γνωρίζοντας ότι ο μεγαλύτερος αδελφός της δεν θα το ενέκρινε, προσπάθησε να μειώσει τον κίνδυνο να την αναγνωρίσουν φορώντας κάλυμμα προσώπου.
Σε διάστημα έξι ετών, κατέκτησε τίτλους πρωταθλήματος, εθνικά πρωταθλήματα και ατομικά βραβεία.
Τελικά, η επιτυχία της έγινε αδύνατο να κρυφτεί. Περίπου το 2018, οι συμπαίκτριές της την έπεισαν να βγάλει το κάλυμμα του προσώπου της για μια τηλεοπτική συνέντευξη, η οποία προβλήθηκε στις ειδήσεις μαζί με τα καλύτερα στιγμιότυπα του αγώνα τους.
Τότε έπρεπε να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα ότι ο αδελφός της ενδέχεται να το δει.
«Φοβόμουν τόσο πολύ», θυμάται. «Συνέχεια σκεφτόμουν: “Θα με δει. Θα το μάθει”».
Προσπάθησε να εμποδίσει την οικογένεια να δει τις ειδήσεις κλείνοντας το ρεύμα, αλλά η είδηση έφτασε γρήγορα στα αυτιά του αδελφού της και εκείνος εξοργίστηκε.
«Ούρλιαζε: “Μας είπες ότι σπούδαζες. Είπες ότι ήθελες να γίνεις δασκάλα ή γιατρός. Τι είναι αυτό;”», της είπε.
Απείλησε να διακόψει κάθε σχέση με την οικογένεια αν δεν σταματούσε τον αθλητισμό, προσθέτει. «Η μητέρα μου έκλαιγε. Μου είπε: “Αυτός είναι που μας στηρίζει οικονομικά. Πώς θα επιβιώσουμε;”».
Η Νούρι σταμάτησε να παίζει για λίγο, αλλά τελικά επέστρεψε στον αθλητισμό. Ο άλλος της αδερφός, που ζει στη Γερμανία, της έστειλε χρήματα για να τη βοηθήσει να χρηματοδοτήσει το όνειρό της. Όταν οι Ταλιμπάν ανέλαβαν την εξουσία το 2021, η Νούρι αποφάσισε να φύγει, αλλά πρώτα έθαψε τα μετάλλια και τα τρόπαιά της από το ποδόσφαιρο στον κήπο του οικογενειακού της σπιτιού.
Έχουν περάσει πάνω από 4 χρόνια και βρίσκονται ακόμα θαμμένα. «Κάποια μέρα θα επιστρέψω και θα τα ξεθάψω», λέει χαμογελώντας.
«Το ποδόσφαιρο με βοήθησε να βγάλω τη μαμά μου και την αδελφή μου από το Αφγανιστάν», σημειώνει. Δύο χρόνια αφότου μετακόμισε στην Αυστραλία και αφιερώθηκε στο ποδόσφαιρο, πράγματι κατάφερε να τις πάρει μαζί της και να τους εξασφαλίσει ένα μέλλον.
Η αδερφή της ξανάρχισε τις σπουδές της. «Ελπίζω ο αδελφός μου να συνειδητοποιεί πλέον ότι δεν είμαι κακός άνθρωπος», λέει η Νούρι.
«Κανείς δεν θα ήθελε να παντρευτεί μια γυναίκα που ασχολείται με τον αθλητισμό»
Καθώς η ίδια και η ομάδα προετοιμάζονται για τους αγώνες στο Ώκλαντ, πολλές από τις παίκτριες περιγράφουν το ποδόσφαιρο ως τον λόγο που κατάφεραν να επιβιώσουν από μία από τις πιο ταραχώδεις περιόδους της πρόσφατης ιστορίας της χώρας τους.
«Αν δεν ήμουν ποδοσφαιρίστρια, θα βρισκόμουν ακόμα στο Αφγανιστάν και θα ήμουν ένα από τα εκατομμύρια κορίτσια που δεν έχουν το δικαίωμα να σπουδάσουν, να εκφράσουν την άποψή τους ή να επιλέξουν το δικό τους μέλλον», λέει η Μουρσάλ Σαντάτ, η οποία επίσης ζει στην Αυστραλία.
Σήμερα, σε ηλικία 24 ετών, εργάζεται ως προπονήτρια ποδοσφαίρου, συντονίστρια προγραμμάτων για νέους και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των προσφύγων, των γυναικών και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Στο Αφγανιστάν, λέει ότι συχνά την έκριναν, την παρενοχλούσαν και της έλεγαν ότι κανείς δεν θα ήθελε να παντρευτεί μια γυναίκα που ασχολείται με τον αθλητισμό.
Σήμερα είναι αρραβωνιασμένη με έναν άνδρα που βρίσκεται ακόμα στο Αφγανιστάν και λέει ότι τόσο αυτός όσο και η οικογένειά του την υποστηρίζουν στο έργο της και στη συμμετοχή της στην εθνική ομάδα. «Μου λένε: “Είσαι η υπερηφάνεια της οικογένειάς μας. Είμαστε πολύ τυχεροί που σε έχουμε”».
Καθώς οι παίκτριες βγαίνουν έξω στη δυνατή βροχή του Ώκλαντ για να αντιμετωπίσουν τις Νήσους Κουκ, συγκεντρώνουν την ενέργεια και την αποφασιστικότητά τους, ατάραχες από τις καιρικές συνθήκες. Έχουν αντιμετωπίσει πολύ πιο δύσκολες συνθήκες στη χώρα τους.
«Είναι απίστευτη η ελευθερία»
Όταν ήταν έφηβη, η Νατζμά Αρέφι προπονούταν σε θερμοκρασίες άνω των 45 °C, επειδή στις γυναίκες συχνά ανατίθενται οι πιο δύσκολες καιρικά ώρες προπόνησης.
Παρόλα αυτά, εκείνη επέμεινε. Οι προσπάθειες της 22χρονης τελικά βοήθησαν μια ομάδα με έδρα το Χεράτ να κερδίσει το εθνικό πρωτάθλημα.
Η νίκη, όπως λέει, άλλαξε τη στάση απέναντι στον γυναικείο αθλητισμό στην πόλη.
«Υπήρχαν διαφημιστικές πινακίδες με εμάς σε όλη τη Χεράτ», θυμάται. «Ο κόσμος ήταν περήφανος. Όλο και περισσότερες οικογένειες άρχισαν να επιτρέπουν στις κόρες τους να παίζουν ποδόσφαιρο».
Σήμερα ζει στο Ντόνκαστερ, στη βόρεια Αγγλία. Η ίδια πήγε στο Ηνωμένο Βασίλειο μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν.
Περιγράφει τον εαυτό της ως εξωστρεφή και λέει ότι σήμερα έχει ευκαιρίες που δεν είχε ποτέ φανταστεί όταν μεγάλωνε στο Αφγανιστάν. Σπουδάζει ποινική δικαιοσύνη στο πανεπιστήμιο, παίζει ποδόσφαιρο... «Είναι απίστευτο να έχεις αυτή την ελευθερία», λέει.
Ωστόσο, παραδέχεται ότι συχνά νιώθει ενοχές και θλίψη για τις ελευθερίες που στερούνται οι γυναίκες στη χώρα της.
«Εκατομμύρια κορίτσια δεν έχουν την ευκαιρία να σπουδάσουν ή να ακολουθήσουν τα όνειρά τους. Νιώθω ότι πρέπει να αξιοποιώ στο έπακρο κάθε ευκαιρία. Μερικές φορές ασκώ υπερβολική πίεση στον εαυτό μου», λέει, με δάκρυα να κυλούν στο πρόσωπό της.
Το BBC ρώτησε τον διευθυντή αθλητισμού των Ταλιμπάν, Αχμαντουλάχ Βασίκ, σχετικά με την υποστήριξη της FIFA προς τη γυναικεία ομάδα, ωστόσο εκείνος αρνήθηκε να σχολιάσει.
Δήλωσε ότι θα ήθελε η FIFA να επισκεφθεί τη χώρα και να επαναλάβει τη στήριξή της προς το ποδόσφαιρο εκεί γενικότερα. Σημειώνεται πως ο οργανισμός είχε αποσυρθεί σε μεγάλο βαθμό μετά την άνοδο των Ταλιμπάν στην εξουσία. Η FIFA είχε δηλώσει ότι οποιαδήποτε επανέναρξη της στήριξης θα εξαρτιόταν από το αν θα επιτρεπόταν στις γυναίκες να παίζουν.
Ο αγώνας στο Ώκλαντ αποδεικνύεται ανελέητος. Ένα μόνο γκολ στον πρώτο αγώνα χαρίζει στις Νήσους Κουκ τη νίκη με 1-0. Τρεις ημέρες αργότερα, παρά τις έντονες προσπάθειες της αφγανικής ομάδας, οι Νήσοι Κουκ κερδίζουν και πάλι, αυτή τη φορά με 3-0.
Ωστόσο, για τις παίκτριες, αυτοί οι αγώνες αντιπροσωπεύουν κάτι πολύ πιο σημαντικό από δύο ήττες: μια επιστροφή στο γήπεδο και την απόδειξη ότι, παρά την εξορία, τον χωρισμό από τις οικογένειές τους και τα χρόνια αβεβαιότητας, οι αθλήτριες ποδοσφαίρου του Αφγανιστάν δεν εξαφανίστηκαν.
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.