ΚΑΙΡΟΣ

Πέθανε στα 88 του ο Peter Max, ο καλλιτέχνης που έδωσε ψυχεδελικό χρώμα στην Αμερική

Από τα «Cosmic ’60s» και τα εμβληματικά πόστερ μέχρι τη Lady Liberty, το Μουντιάλ του 1994 και τις συνεργασίες με κορυφαίους μουσικούς και δημόσια πρόσωπα

Του Αντώνη Ζήβα

Ο Peter Max, ένας από τους καλλιτέχνες που ταυτίστηκαν περισσότερο με την πολύχρωμη, ψυχεδελική αισθητική της αμερικανικής αντικουλτούρας της δεκαετίας του 1960, πέθανε σε ηλικία 88 ετών. Την είδηση ανακοίνωσε την Τετάρτη ο γιος του, Adam Max, στο ABC News. Ο Max πέθανε τη Δευτέρα 14/9, ενώ δεν έχει γίνει ακόμη τουλάχιστον, γνωστή η αιτία του θανάτου του.

«Θα θυμόμαστε την εξαιρετική δημιουργικότητά του, τη ζεστασιά του, την περιέργειά του και τον τρόπο με τον οποίο έβλεπε ομορφιά και δυνατότητες παντού», ανέφερε ο γιος του σε ανακοίνωση. «Η τέχνη του έγινε μέρος της αμερικανικής κουλτούρας, όμως ο άνθρωπος πίσω από αυτήν, ο πατέρας που γνωρίζαμε και αγαπούσαμε, είναι εκείνος που θα μας λείψει περισσότερο».

Ο Max γεννήθηκε το 1937 στο Βερολίνο ως Peter Max Finkelstein, και ήταν γόνος εβραϊκής οικογένειας. Όταν ήταν ακόμη βρέφος, η οικογένειά του εγκατέλειψε τη ναζιστική Γερμανία και κατέφυγε αρχικά στη Σαγκάη. Αργότερα έζησε στο Θιβέτ και στο Ισραήλ, προτού εγκατασταθεί στη Νέα Υόρκη όταν ήταν 16 ετών. Εκεί βρέθηκε σε ένα εντελώς διαφορετικό πολιτιστικό περιβάλλον, γεμάτο κόμικς, κινηματογράφο και τζαζ, στοιχεία που ο ίδιος είχε περιγράψει ως μεγάλη πηγή έμπνευσης.

Στη Νέα Υόρκη σπούδασε στην Art Students League, στη School of Visual Arts και στο Pratt Institute. Ξεκίνησε επαγγελματικά ως γραφίστας στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και σύντομα δημιούργησε ένα προσωπικό εικαστικό ύφος που συνδύαζε έντονα χρώματα, καμπύλες, κοσμικά μοτίβα, πρόσωπα, αστέρια, ήλιους και σύμβολα ειρήνης. Η ιδιαίτερη σχέση του με την αστρονομία και το διάστημα αποτέλεσε βασικό στοιχείο της εποχής των περίφημων «Cosmic ’60s».

Ο άνθρωπος πίσω από το «Cosmic ’60s»

Η μεγάλη έκρηξη στην καριέρα του ήρθε στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Τα έργα του συνδέθηκαν με το κίνημα του «flower power» και την αντικουλτούρα των χίπις, ενώ τα πόστερ του έγιναν σχεδόν συνώνυμα της αισθητικής μιας ολόκληρης γενιάς.

Το 1967 σχεδίασε την αφίσα για το «Be-In» στο Central Park της Νέας Υόρκης, μια μεγάλη συγκέντρωση της χίπικης αντικουλτούρας. Την ίδια περίοδο διαμόρφωσε τη χαρακτηριστική σειρά «Cosmic ’60s», με ανθρώπινες φιγούρες, λουλούδια, ουράνια σώματα, ουράνια τόξα και έντονα Day-Glo χρώματα. Τα έργα αυτά κατέληξαν σε φοιτητικά δωμάτια, περιοδικά, καταστήματα και σπίτια σε ολόκληρη την Αμερική.

Σπουδαία έργα του και μοτίβα της περιόδου ήταν μεταξύ άλλων το «Love», ο «Umbrella Man», ο «Sage with Cane», ο «Dega Man» και ο «Zero Megalopolis». Το «Love», ειδικά, εξελίχθηκε σε μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες εικόνες της αισθητικής του Max και της αμερικανικής ποπ κουλτούρας των δεκαετιών του 1960 και του 1970.

Η επιτυχία του, ωστόσο, δεν περιορίστηκε στις γκαλερί. Η εικόνα του έγινε μαζικό προϊόν και τυπώθηκε σε αφίσες, ρούχα, κούπες, ρολόγια, σεντόνια, γραβάτες, περιοδικά και πλήθος άλλων αντικειμένων. Ο ίδιος είχε πει ότι κάποια στιγμή η δουλειά του είχε φτάσει να χρησιμοποιείται σε περίπου 70 διαφορετικές κατηγορίες προϊόντων.

Η σύνδεση με τους Beatles και η ιστορία του «Yellow Submarine»

Η σχέση του Peter Max με τους Beatles είναι πραγματική, όμως η συχνά επαναλαμβανόμενη πληροφορία ότι σχεδίασε το εξώφυλλο του «Yellow Submarine» είναι ανακριβής.

Το εξώφυλλο του άλμπουμ του 1969, όπως και η χαρακτηριστική εικαστική ταυτότητα της ομώνυμης ταινίας, πιστώνονται επίσημα στον Γερμανό σχεδιαστή Heinz Edelmann. Ο Max είχε υποστηρίξει σε συνέντευξή του το 2012 ότι είχε δημιουργήσει μία αρχική σχεδιαστική δουλειά για το project προτού αυτή παραδοθεί στον Edelmann, ενώ η Park West Gallery, που συνεργάστηκε επί χρόνια με τον Max, έχει περιγράψει τη συμμετοχή του κυρίως ως πρώιμη συμβουλευτική εργασία.

Η σύγχυση είναι κατανοητή, καθώς η αισθητική του Max επηρέασε έντονα την οπτική γλώσσα της εποχής και ο ίδιος ήταν φίλος με τους Beatles. Το όνομά του συνδέθηκε έτσι επί δεκαετίες με το πολύχρωμο, σουρεαλιστικό σύμπαν του «Yellow Submarine», χωρίς όμως να είναι ο επίσημος δημιουργός του εξωφύλλου.

Από τα πόστερ στην αμερικανική πολιτιστική ταυτότητα

Η επιρροή του Max ξεπέρασε γρήγορα την ψυχεδελική τέχνη. Το 1974 σχεδίασε για την αμερικανική ταχυδρομική υπηρεσία γραμματόσημο 10 σεντ για την Expo ’74 στο Spokane της Ουάσινγκτον, με θέμα την προστασία του περιβάλλοντος. Το έργο περιλάμβανε τον «Cosmic Jumper», μία από τις χαρακτηριστικές φιγούρες που επανεμφανίζονταν στην τέχνη του.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 άρχισε επίσης τη σειρά έργων με τη Statue of Liberty, η οποία θα εξελισσόταν σε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες θεματικές ενότητες της καριέρας του.

Το 1981 προσκλήθηκε στον Λευκό Οίκο, όπου ζωγράφισε έξι μεγάλες εκδοχές της Lady Liberty, το οποίο είναι σε εμάς πιο γνωστό ως το άγαλμα της Ελευθερίας που βρίσκεται στην είσοδο του λιμανιού της Νέας Υόρκης. Αργότερα συμμετείχε ενεργά στην εκστρατεία για την αποκατάσταση του αγάλματος, συνεργαζόμενος με τον Lee Iacocca. Η αμερικανική κυβέρνηση αναφέρει ότι ο Max δημιούργησε σειρά έργων με τη Statue of Liberty και συνέδεσε την τέχνη του με την εθνική εορτή και την αμερικανική ιδέα της ελευθερίας.

Το έργο του δεν περιορίστηκε ούτε στην αμερικανική πολιτική και κοινωνική ζωή. Ζωγράφισε πορτρέτα προέδρων, μουσικών και διασημοτήτων, μεταξύ τους οι Beatles, ο Jimi Hendrix και αργότερα ο Bob Dylan, ο Mick Jagger και άλλες σημαντικές μορφές της αμερικανικής ποπ κουλτούρας.

«100 Clintons», Μουντιάλ και Woodstock

Το 1992, η επιτροπή για την ορκωμοσία του Bill Clinton του ανέθεσε να δημιουργήσει αναμνηστική αφίσα. Ο Max προχώρησε ακόμη περισσότερο και δημιούργησε την εγκατάσταση «100 Clintons», με εκατό διαφορετικές απεικονίσεις του τότε προέδρου.

Δύο χρόνια αργότερα επιλέχθηκε ως επίσημος καλλιτέχνης του Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου του 1994, που διεξήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η πολύχρωμη αφίσα του χρησιμοποιήθηκε ευρέως στην προβολή της διοργάνωσης.

Ο Max συνδέθηκε επίσης με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, το Super Bowl, το Indianapolis 500, το World Series, τα Grammy Awards και το Rock and Roll Hall of Fame. Έργα του βρέθηκαν ακόμη και πάνω σε αεροσκάφη Boeing 777 και σε κρουαζιερόπλοιο της Norwegian Cruise Line.

Το 1999 ανέλαβε επίσης τον σχεδιασμό της σκηνής για το Woodstock ’99, ενώ είχε ήδη δημιουργήσει αφίσες και εικαστικό υλικό για το φεστιβάλ.

Ένας καλλιτέχνης ανάμεσα στην τέχνη και τη μαζική κουλτούρα

Η τεράστια εμπορική επιτυχία του Max αποτέλεσε ταυτόχρονα πλεονέκτημα και αντικείμενο κριτικής. Μέρος του καλλιτεχνικού κόσμου θεωρούσε ότι η μαζική αναπαραγωγή των εικόνων του και η εμπορική τους αξιοποίηση απομάκρυναν τη δουλειά του από την «υψηλή» τέχνη.

Ο ίδιος, ωστόσο, είχε συνειδητοποιήσει ότι η εμπορική επιτυχία είχε αρχίσει να επισκιάζει τη ζωγραφική. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 περιόρισε σημαντικά τις εμπορικές δραστηριότητες και αποσύρθηκε για ένα διάστημα προκειμένου να επιστρέψει στη ζωγραφική.

Παρά τις αντιδράσεις της κριτικής, η δουλειά του παρουσιάστηκε σε δεκάδες μουσεία και εκθέσεις διεθνώς. Το Museum of Modern Art (MoMA) της Νέας Υόρκης διαθέτει επτά έργα του στη συλλογή του, γεγονός που αποτυπώνει τη θέση που απέκτησε τελικά η δουλειά του και στον θεσμικό χώρο της τέχνης.

Από το Βερολίνο της ναζιστικής Γερμανίας στην Αμερική του «flower power»

Η ζωή του Max ήταν σχεδόν τόσο πολυδιάστατη όσο και η τέχνη του. Από το Βερολίνο του 1937 βρέθηκε ως παιδί πρόσφυγας στη Σαγκάη και αργότερα στο Ισραήλ, πριν φτάσει στη Νέα Υόρκη. Εκεί συνάντησε την αμερικανική μαζική κουλτούρα που θα αποτελούσε βασικό συστατικό της καλλιτεχνικής του ταυτότητας.

Παράλληλα με την αστρονομία, σημαντική επιρροή στη δουλειά του άσκησε η γιόγκα και η ανατολική πνευματικότητα. Το 1966 γνώρισε τον Swami Satchidananda και στη συνέχεια τον βοήθησε να εγκατασταθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες και να ιδρύσει το Integral Yoga Institute. Ο ίδιος ο Max συνέδεε την εμπειρία αυτή με την αλλαγή του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβανόταν και δημιουργούσε τέχνη.

Έτσι, η τέχνη του συνδύασε την αμερικανική ποπ κουλτούρα με την αστρονομία, την πνευματικότητα και την αισθητική της δεκαετίας του 1960. Τα αστέρια, οι πλανήτες, οι ακτίνες φωτός, τα λουλούδια, τα πρόσωπα και τα έντονα χρώματα έγιναν το προσωπικό του λεξιλόγιο.

Μια ζωή μέσα σε «rainbow eyes»

Παρά τις μεταβολές στην καριέρα του και τις αντιπαραθέσεις που κατά καιρούς τη συνόδευσαν, ο Max επέμενε μέχρι το τέλος σε μια αισθητική γεμάτη χρώμα, αισιοδοξία και ειρήνη.

«Βλέπω τα πάντα μέσα από μάτια ουράνιου τόξου», είχε πει σε παλαιότερη συνέντευξή του, μια φράση που συνοψίζει ίσως καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο χαρακτηρισμό τη σχέση του με την τέχνη.

Ο Peter Max αφήνει πίσω του μια από τις πιο αναγνωρίσιμες εικαστικές γλώσσες της αμερικανικής ποπ κουλτούρας του 20ού αιώνα: μια τέχνη που βγήκε από τις γκαλερί, πέρασε στους δρόμους, στα περιοδικά, στη μουσική, στα προϊόντα καθημερινής χρήσης και στις μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις και έγινε μέρος της ίδιας της εικόνας της Αμερικής των δεκαετιών του 1960 και του 1970.

Ο Max αφήνει δύο παιδιά, τον Adam Cosmo και τη Libra Astro.
 

Πηγή: skai.gr