«Η αλλαγή του κλίματος είναι εκτός ελέγχου», προειδοποίησε ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες. Οι επιστήμονες κάνουν λόγο για κατάσταση χωρίς γυρισμό. Στην Ελλάδα οι μετεωρολογικές προβλέπουν, διαβλέπουν ένα από τα θερμότερα καλοκαίρια. Ούτως ή άλλως δεν ζήσαμε χειμώνα και το θέρος άργησε χαρακτηριστικά.
Η κλιματική αλλαγή. Σε αυτήν αναφέρομαι. Ένας κώδωνας κινδύνου για τον πλανήτη που έχει ηχήσει εδώ και δεκάδες χρόνια. Ασθένειες, μικρόβια, ιοί θανατηφόροι, μεταδοτικά νοσήματα, δημιουργούν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ για τον πληθυσμό της Γης. Κάποιοι μιλούν για κλιματικό αδιέξοδο ενώ το ρολόι της Γης, έχει ήδη εισέλθει στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Ο ΟΗΕ, διαβάζω στο ρεπορτάζ, επιβεβαίωσε την επιστροφή του Ελ Νίνιο, ενός σποραδικού φαινομένου την Τρίτη. Το τελευταίο μεγάλο Ελ Νίνιο ήταν το 2016, η οποία παραμένει η πιο καυτή χρονιά που έχει καταγραφεί. Το λιώσιμο των πάγων, μειώνει τις αναπνοές του πλανήτη ενώ όλο και μεγαλύτεροι πληθυσμοί ζώων και φυτών χάνονται ολοσχερώς.
Η Γη γέρασε γρήγορα τα τελευταία χρόνια. Τα παγκόσμια χωράφια αδυνατούν, πλέον, να συντηρήσουν τους πληθυσμούς. Τα φυτοφάρμακα έχουν μολύνει δραματικά τον υδροφόρο ορίζοντα ενώ οι θάλασσες καταστρέφονται με απίστευτες ταχύτητες. Και δειλά, δειλά αρχίζουμε να το βλέπουμε και στη Μεσόγειο που ας μην ξεχνάμε πως είναι μια κλειστή θάλασσα. Οι πυρκαγιές ολοκληρώνουν την καταστροφή.
Όλοι έχουμε αρχίσει να αναγνωρίζουμε πως η Γη τελειώνει. Φτάσαμε στο σημείο να το ομολογούμε. Η τραγική διαπίστωση, όμως, δεν δείχνει να μας ανησυχεί. Εγκλωβισμένοι στο μικρόκοσμο μας αδυνατούμε να διακρίνουμε το παγκόσμιο δάσος. Αδυνατούμε να αναγνωρίσουμε πως θα αφήσουμε στα παιδιά μας έναν αφιλόξενο πλανήτη που θα τους σκοτώνει καθημερινά. Και αν αυτό ακούγεται υπερβολικό, φτάνει κάποιος να παρατηρήσει τις δραματικές αλλαγές ακόμη και στη γειτονιά του. Μικρότερη ή μεγαλύτερη. Και αυτό δεν είναι ταξικό. Και ο πλούσιος και ο φτωχός θα ζήσουν τα δεινά που όλοι δημιούργησαν. Με την αδιαφορία, με τη θυσία στον πλούτο, με την υπερβολική αλίευση, με το πλαστικό, με την ενέργεια, με όλα. Την ώρα που πέφτει ο δυναμίτης στη θάλασσα για να βγάλει τόνους ψαριών, την ίδια στιγμή διαλύεται ο βυθός και έτσι την επόμενη «ημέρα» δεν θα υπάρχει ψάρι. Όπως και δεν θα υπάρχει δάσος, ζώα, πουλιά και άνθρωπος που θα αναπνέει το μολυσμένο αέρα. Οι κλιματικοί μετανάστες πληθαίνουν.
Και μέσα σε όλα αυτά, αρχίζουν εκ νέου να ακούγονται φωνές για την αθώα πυρηνική ενέργεια, που εν μέρει μπορεί να είναι σωστό, αλλά οι κίνδυνοι είναι μεγαλύτεροι της οικονομίας. Ας μην αναφερθώ στα ιστορικά γεγονότα της πυρηνικής ενέργειας. Το Ακούγιο της Τουρκίας είναι μια αναπνοή από τα νησιά μας.
Οι παγκόσμιοι ηγέτες οφείλουν να παρέμβουν. Ο χρόνος έχει τελειώσει και για αυτούς. Αλλά και στα του οίκου μας, οι δικοί μας οφείλουν να παρέμβουν. Η κλιματική αλλαγή στο ευρωπαϊκό νότο θα έχει δραματικές συνέπειες.
Μέτρα εδώ και τώρα ακόμη και αν είναι δυσάρεστα προσώρας. Ακόμη και αν μας βγάλουν από το βόλεμα μας. Εξάλλου αυτό το «βόλεμα» μας έφερε μέχρι εδώ. Μέτρα οικονομικά, ενεργειακά, κοινωνικά. Ενίσχυση της ανακύκλωσης, διαφορετικοί κάδοι, ενεργειακές πηγές, και ακόμη περισσότερα. Από τα πιο μικρά έως και τις μεγάλες επενδύσεις.
Χτες όχι τώρα. Γιατί η ζωή είναι η μόνη που έχουμε. Και η Ελλάδα είναι η μόνη που έχουμε.
Και η Γη είναι η μόνη που έχουμε.
