Μακρύς ο δρόμος αλλά ακόμη μεγαλύτερη η εμπειρία. Ότι και να πει κανείς για το σχετικό βίντεο, ένα είναι το σίγουρο. Ο στόχος επετεύχθη. Έγινε viral, προκάλεσε ισχυρές αντιδράσεις εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ, χώρισε, διάσπασε, εξόργισε αλλά και ικανοποίησε, απέσπασε θετικές γνώμες. Όπως και να το κάνεις, πέτυχε αυτό που ήθελε: να σχολιαστεί και να γίνει είδηση της ημέρας.
Και έγινε. Και πολλοί λένε πως θα υπάρξει και συνέχεια. Εξάλλου έχει τη δυνατότητα να πρωταγωνιστεί. Να αμφισβητείται, να εξοργίζει, να προκαλεί αιτίες διάσπασης στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, να αναστατώνει. Δεν το λες και λίγο. Να γίνεσαι είδηση από μια κίνηση. Άλλοι δεν πέτυχαν ποτέ αυτό το στόχο, ακόμη και αν παλεύουν 50-60 χρόνια. Και αυτό ακόμη το λες και επιτυχία. Μεγάλη κιόλας. Διότι, ό,τι δεν πέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία 15, περίπου χρόνια, το κατάφερε χωρίς ενοχές.
Το ζητούμενο για την αριστερά, ανέκαθεν ήταν το ενοχικό πνεύμα. Ενοχές για τον εμφύλιο, ενοχές για το ρεμπέτικο, ενοχές για τους ομοφυλόφιλους, ενοχές για τη χούντα, ενοχές για τα λάθη της μεταπολίτευσης, ενοχές για τον Ανδρέα, ενοχές για το «βρώμικο ‘89», ενοχές για το μνημόνιο. Ακόμη και ο Γιούνγκ θα είχε σηκώσει τα χέρια του.
Οι εποχές ξεπερνούν ακόμη και τα κόμματα. Με μεγάλες ταχύτητες και με καθημερινές αλλαγές, η δυναμική των κομμάτων μοιάζει με slow motion. Σαν ταινία εποχής. Η αμφισβήτηση μιας νοσηρής κατάστασης δεν είναι απαραίτητα οπορτουνισμός. Είναι δυναμική και, μάλιστα, χωρίς ενοχές. Ούτε βέβαια το δραματικό σκηνοθετημένο σκηνικό προϋποθέτει ταύτιση με αξίες και ιδανικά.
Ο ρόλος του ηγέτη, δηλαδή μιας σύγχρονης πολιτικής προσωπικότητας, δεν «θεοποιείται», πλέον. Ο χαρισματικός ηγέτης το εκπέμπει. Δεν έχει ανάγκη τις οποιεσδήποτε ταυτίσεις. Εξάλλου οι μεγάλες αλλαγές δεν σταματούν ενώπιον οποιουδήποτε εμποδίου. Τα «εσωτερικά», εμπόδια, δεν είναι ικανά να διακόψουν την πορεία προς το μεγάλο στόχο.
Όπως, για παράδειγμα η πορεία του Αλέξη Τσίπρα. Ήταν τέτοια η ορμή του ποταμού που όποια εμπόδια και αν έμπαιναν, τα παρέσερνε η ανάγκη της ιστορίας. Και κρίθηκαν όλα. Με επιτυχίες και ολέθριες ήττες. Η αποτυχία στην πολιτική δεν είναι φυσική καταστροφή. Υπάρχουν ευθύνες που αθροίζονται μέσα στον πολιτικό χρόνο. Τα αποτελέσματα των εκλογικών αναμετρήσεων δεν είναι τυχαία γεγονότα. Αποτελούν τον αδιάψευστο μάρτυρα μιας συνεχούς και ευρύτερης των στενών κομματικών πλαισίων, πορείας.
Πάντα στην πολιτική ο δρόμος είναι μακρύς. Ακόμη και στην εποχή της εικονικής πραγματικότητας και της ηλεκτρονικής ενημέρωσης. Πρόοδος είναι και αυτό. Ο τρόπος που θα χρησιμοποιηθεί ενέχει και αρνητικά στοιχεία. Όπως τα fake news, για παράδειγμα…
Αλλά, όμως,η προσωπική επικοινωνία, έχει τη δική της σημασία. Η επαφή με τον πολίτη και ο δεκτικός τρόπος της συνάντησης, διαμορφώνουν και τη μεγάλη εικόνα. Και αυτό σε πολλές περιπτώσεις κρίνει και το αποτέλεσμα.
Το μέσον και το μήνυμα…
