«Μακάρι να ήξερα». Με την αφοπλιστική αυτή απάντηση ξεκινά ο Χρήστος Λούλης τη συζήτησή του με τον Νίκο Μωραΐτη στη σειρά vidcast του skai.gr «Ποιος είσαι τελικά;». Ο γνωστός ηθοποιός περιγράφει τον εαυτό του ως ένα σύνολο αντιφάσεων, όπου συνυπάρχουν η ανάγκη για εξερεύνηση, η περιέργεια και μια εσωτερική κινητικότητα που δεν του επιτρέπει να παγιωθεί σε μία μόνο εκδοχή του εαυτού του.
Με αφετηρία τα παιδικά του χρόνια, αναγνωρίζει ότι οι πρώτες επιρροές έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του: την εργατικότητα και την ικανότητα επίλυσης προβλημάτων του πατέρα του, και τη μελαγχολική μοναξιά της μητέρας του. Αντιμετωπίζει το παρελθόν ως πεδίο εμπειριών που τον οδήγησαν σταδιακά σε επιλογές ζωής. Από την προπονήτρια κολύμβησης που του έμαθε να βρίσκει τον δικό του «ρυθμό ανάσας», μέχρι τη θεολόγο που αποθέωσε τη φιλοπεριέργεια, ο Λούλης αναζητούσε πάντα το «παρακάτω».
Ιδιαίτερο βάρος δίνει στη σχέση του με τον Λευτέρη Βογιατζή. Περιγράφει μια εμπειρία ψυχολογικά επώδυνη, σχεδόν κακοποιητική, που όμως λειτούργησε ως εργαλείο εξέλιξης. Ο Βογιατζής τον ανάγκασε να αποβάλει τα προσωπεία και τις μιμήσεις, αναζητώντας την απόλυτη αλήθεια στην ατάκα.
Το θέατρο δεν προκύπτει ως προορισμός εξαρχής, αλλά ως ανακάλυψη μέσα από μια τυχαία στιγμή που αποδείχθηκε καθοριστική. Μια «μαγική στιγμή» μπροστά σε μια αφίσα στους διαδρόμους του Πανεπιστημίου Πειραιά, ενώ βίωνε την απόλυτη βαρεμάρα της φοιτητικής ζωής. Μέσα από το θέατρο βρίσκει ένα πεδίο όπου συνυπάρχουν η πειθαρχία, η αμφισβήτηση και η ανάγκη για αλήθεια, στοιχεία που τον κρατούν ενεργό και δημιουργικά ανήσυχο.
Σε όλη τη συζήτηση, αποφεύγει τις ταμπέλες, ενώ καταλήγοντας, ο Χρήστος Λούλης εμφανίζεται ως ένας καλλιτέχνης που τρέφεται από την πειθαρχία, τη συγκίνηση και την ανατροπή, δηλώνοντας πως τελικά είναι «όλα» όσα έχει ζήσει και ερμηνεύσει, ένας άνθρωπος που ακόμα εξερευνά τη δίψα του για το «παιχνίδι» της ζωής.
Ορισμένες χαρακτηριστικές φράσεις του Χρήστου Λούλη:
- Άλλες φορές έχω την εντύπωση ότι είμαι πιο σίγουρος για το ποιος θέλω να είμαι, παρά για το ποιος είμαι πραγματικά. Άλλες φορές έχω την εντύπωση ότι ξέρω καλύτερα για το ποιος δεν είμαι σίγουρα. Νομίζω, είμαι πάρα πολλά πράγματα.
- Βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και τον φαντάζεσαι όπως ήταν το παιδί που ήξερες... Από αυτό το παιδί, τι έχει μείνει; Πάντα μένει κάτι. Δεν μπορεί να φύγει τελείως.
- Είπα στον πατέρα μου: «Μπαμπά, μου λείπει η έλλειψη». Ήθελα κάτι που να το θέλω και να μην το έχω. Να αναγκαστώ να προσπαθήσω πολύ για να το καταφέρω.
- Από τη μητέρα μου κληρονόμησα μια περίεργη μοναξιά. Δεν είναι μόνη της, αλλά έχει μια μελαγχολική μοναξιά. Την ένιωθα ότι ήταν εκεί παρούσα, αλλά και δεν ήταν κιόλας.
- Η προπονήτρια μου είπε: «Βρες εσύ τον κανόνα σου». Είναι κάτι που το θυμάμαι ακόμα ως κάτι που δεν είναι μόνο για την πισίνα, είναι και για τη ζωή.
- Δεν ξέρω αν μπορώ να με πω πιστό ακόμα και τώρα, αλλά αυτό το θαυμάζω. Υπάρχουν στιγμές που έχω νιώσει στο σπίτι μου μέσα στην εκκλησία. Σαν να μην είμαι μόνος μου εκεί.
- Στο θέατρο συμβαίνει κάτι επικίνδυνο. Γιατί μπορεί να σε καταστρέψει, να σε αλλάξει, να σου φέρει τα μέσα έξω. Μου άρεσε και με γοήτευσε αυτός ο κίνδυνος.
- Για τον Λευτέρη Βογιατζή: Ήταν κακότροπος, χρησιμοποίησε ψυχολογική βία, αλλά είχε πάντα δίκιο. Ήθελε τους ανθρώπους εντελώς γυμνούς, εκτός προσωπείων. Η νίκη μου ήταν ότι μπόρεσα και περπάτησα χωρίς αυτόν, κουβαλώντας τον όμως μέσα μου.
- Με την Έμιλυ (Κολιανδρή) είμαστε σαν δυο δεντράκια που έχουν τυλιχτεί νωρίς και που τώρα δεν μπορείς να ξεχωρίσεις εύκολα τον κορμό του ενός από του άλλου.
Διαβάστε όλη τη συνέντευξη εδώ
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
