Δεν θέλει και πολύ να παρεξηγήσεις μία ταινία και το μήνυμα που θέλει να σου πλασάρει όταν στα πρώτα λεπτά παρακολουθείς τη δράση μίας αμερικανικής τρομοκρατικής οργάνωσης με οπλισμό 17ης Νοέμβρη και κουλτούρα Ρουβίκωνα, να τρακάρει πάνω σε έναν παρανοϊκό συνοριοφύλακα (Sean Penn) με παντιέρα την αρεία φυλή, αλλά μία μικρή αδυναμία στις μιγάδες.
Του Διονύση Γκουτζουρή
Βλέποντας το φλερτ της δυναμικής, αλλά νυμφομανής επαναστάτριας πρωταγωνίστριας (Teyana Taylor) με τον φαλλοκράτη στρατιωτικό, υποψιάζεσαι ότι το παιδί είναι δικό του και όχι του αφελή και χασικλή συντρόφου της, του τρομοκράτη της δεκάρας (Leonardo DiCaprio). Έχει ήδη διαμορφωθεί μία παράδοξη σεναριακά πρώτη πράξη και αρχίζεις να απορείς με το τι θα συμβεί στο επόμενο δίωρο. Τότε είναι που πραγματικά μεταμορφώνεται η ταινία σε μία μαύρη κωμωδία καταδίωξης, με εξωτικές φιγούρες που δε θυμίζουν κινηματογραφικά αρχέτυπα και μεταμορφώνουν το σκηνικό σε ένα θέατρο σκιών, με τις σκηνοθετικές πινελιές του Πολ Τόμας Άντερσον να απογειώνουν όλες τις σκηνές, από τις γκρο πλαν γκριμάτσες του Πεν και του Ντι Κάπριο και το πόσο νευρικά ακολουθεί η κάμερα την Περφίδια (Τεγιάνα Τέιλορ), μέχρι τα τρεχάματα με τα αυτοκίνητα που ενώ φαντάζουν κλασικά, έχουν μία παράξενη ιδιαιτερότητα, ιδίως στην τελική σκηνή με τα ups and downs του δρόμου.
Όλα προσεγμένα στην εντέλεια σε αυτό το αριστούργημα. Από το πως περπατάει ο καψούρης ψυχάκιας Λόκτζο (Σον Πεν), μέχρι το πως μεταμορφώνει ο Άντερσον τη νουβέλα του αγαπημένου του συγγραφέα Τόμας Πίνσον, με τους χίπηδες της δεκαετίας του ’60 και τους απόγονους των των Κου Κλουξ Κλαν (στο βιβλίο) να μετατρέπονται σε επαναστάτες με αιτία και σε μέλη σέχτας με κουστούμια (στην ταινία).
Δικαίως όλα τα Όσκαρ σε ένα έργο που ακόμη και οι τρίτοι ρόλοι - οι καλόγριες οι οποίες καλλιεργούσαν κάνναβη και ο μπεκρής δάσκαλος καράτε (Benicio del Toro), ο οποίος στο υπόγειο της σχολής του, διατηρούσε κοινότητα Μεξικάνων - ήταν απολαυστικοί.
Σχέσεις αγάπης και μίσους μεταξύ πατέρα και κόρης, η Αμερική του σήμερα σε όλο της το μεγαλείο, η αμφισημία της γυναίκας, μάνας, επαναστάτριας που δεν μπορεί και δεν ξέρει ποια ιδιότητα να προτάξει και κυρίως η πολλαπλών σκηνοθετικών ευρημάτων παρουσία του Άντερσον, δημιουργούν 2,5 ιδιαίτερες κινηματογραφικές ώρες, τις οποίες πρέπει να τιμήσετε.
Η ΜΙΑ ΜΑΧΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ κέρδισε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας, Καλύτερης ταινίας Διασκευασμένου Σεναρίου, Β' Ανδρικού ρόλου, Κάστινγκ και Μοντάζ
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
