Τώρα πίσω στα γνωστά, αλλά με μια πιθανή αλλαγή. Έχει πραγματικά αλλάξει η Βρετανία, αφήνει πίσω της την γκρίνια και την κατήφεια και βγαίνει με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση όπως διατείνονται οι πολιτικοί και οι εφημερίδες; Η εμπειρία λέει ότι για λίγο καιρό οι οικοδεσπότες αυτών των Αγώνων θα βλέπουν τα πάντα με περισσότερη αισιοδοξία, μέχρι η δύναμη της συνήθειας να τους προσγειώσει πάλι στην καθημερινότητα και στο φθινόπωρο ή έστω στο χειμώνα.
Ένα πράγμα μόνο ας μείνει όπως ήταν αυτό το καλοκαίρι: ο τρόπος που όλοι άνοιξαν το μυαλό τους για να δεχθούν τους αθλητές με κινητικά, διανοητικά προβλήματα και προβλήματα όρασης. Και όχι μόνο τους αθλητές. Ο τρόπος με τον οποίο όλα και όλοι στο Λονδίνο προσαρμόζονταν για να κάνουν τα πράγματα πιο άνετα για τα άτομα σε αμαξίδιο, άνδρες και γυναίκες χωρίς μέλη, χωρίς δυνατότητα καθαρής ομιλίας, ο απλός και ευαίσθητος τρόπος με τον οποίο οι οθόνες της βρετανικής τηλεόρασης γέμισαν με παρουσιαστές, δημοσιογράφους, αθλητές, επισκέπτες, θεατές με αναπηρίες, τόσο απλά που δεν μπορεί κανείς παρά να αναρωτηθεί γιατί αυτοί οι άνθρωποι αποκλείονται από το μέσο που διαμορφώνει πρότυπα, τα χαμόγελα που διέκρινες σε πρόσωπα που με δυσκολία σχηματίζουν αυτό το πολύτιμο χαμόγελο, όλα αυτά είναι η πραγματική κληρονομιά των Αγώνων.
Η «έμπνευση για μία γενιά» στην πράξη, πεντάχρονα και εξάχρονα που πιστεύουν ότι όποιος έχει ένα πόδι είναι αθλητής, όπως είπε στην τελετή λήξης ο πρόεδρος της Διεθνούς Παραολυμπιακής Επιτροπής σερ Φίλιπ Κρέιβεν.
Στο Παραολυμπιακό χωριό οι αθλητές μιλούσαν για το Παραολυμπιακό παράδοξο. Πέρασαν δύο εβδομάδες σε μια ουτοπία, ένα μικρό συνοικισμό-παράδεισο για όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα σαν τα δικά τους. Έξω στην πόλη όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Μόνο 65 από τους 300 τόσους σταθμούς του λονδρέζικου υπογείου είναι προσβάσιμοι για αναπηρικά αμαξίδια, η βοήθεια που μπορεί κανείς να κλείσει 24 ώρες πριν σε πολλές περιπτώσεις δεν έρχεται ποτέ και πρέπει κανείς να ελπίζει στην καλοσύνη των συμπολιτών του.
Να σκεφτεί κανείς ότι στο Λονδίνο όλα τα πεζοδρόμια έχουν φτιαχτεί με πρόνοια για τα αμαξίδια, ότι σε κάθε κτίριο υπάρχει ειδική ράμπα, ότι τα αυτοκίνητα δεν κλείνουν πεζοδρόμια και ειδικούς χώρος στάθμευσης, ότι 3 εκατομμύρια άνθρωποι πλήρωσαν το εισιτήριο για να δουν από κοντά τους Παραολυμπιακούς Αγώνες, στη χώρα που ξεκίνησαν. Ναι μεν αρχικά ίσως πολλοί από αυτούς λόγω της επήρειας των βρετανικών επιτυχιών στους Ολυμπιακούς, αλλά τελικά για αυτό που εξελίχθηκε σε ακόμα καλύτερους Αγώνες. Με τη στήριξη των θεατών να αποδεικνύεται αβίαστα όχι ως συγκαταβατική επιβράβευση κάποιου ατόμου με αναπηρία, αλλά ως στήριξη σε αθλητές που πέρα από την αφοσίωση, τις θυσίες, την προπόνηση, τη θέληση είχαν να ξεπεράσουν προβλήματα που οι αρτιμελείς αθλητές δεν αντιμετωπίζουν.
Αυτή η στήριξη, αυτό το χειροκρότημα ήταν σίγουρα εξασφαλισμένα από πριν. Αλλά αυτοί οι υπεραθλητές διεκδίκησαν και κέρδισαν κάτι περισσότερο, την αλλαγή του τρόπου που οι Βρετανοί αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρίες, δίδαξαν στους υπόλοιπους ότι όλοι είναι ίσοι, με κάποιους ενδεχομένως κάποιες φορές να χρειάζονται μία βοήθεια, όχι από οίκτο, αλλά από σεβασμό. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες οι Βρετανοί είδαν ήρωες να γεννιούνται -στους Παραολυμπιακούς είδαν ήρωες να έρχονται.
Πηγή: Θανάσης Γκαβός, Λονδίνο
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
