Eν αρχή ην ο λόγος· ή, στην προκειμένη περίπτωση, ο λόγος ενός γνωστού, του (ας τον “βαπτίσουμε”) Γιώργου που με προβλημάτισε σφόδρα. Βλέπετε, όταν η αντιπαροχή “γεννούσε” νέες πολυκατοικίες και λεφτά κι άλλες πολυκατοικίες και περισσότερα λεφτά ως χρυσοτόκος όρνιθα, ο Γιώργος -του οποίου ο πατέρας διατηρεί κατασκευαστική εταιρεία- άλλαζε τις Mercedes και της “μπέμπες” (βλέπε BMW) όπως ο γράφων τα υποκάμισα. “Deutschland uber alles” o Γιώργος μας σε οτιδήποτε γερμανικό, και ειδικά σε ό,τι γερμανικό είχε τέσσερις τροχούς από κάτω του και πολλά άλογα από μέσα του. “Τα γερμανικά έχουν ποιότητα” εξηγούσε ο Γιώργος μη επιδεχόμενος αμφισβήτηση ενόσω γυάλιζε και κέρωνε την “κούρσα” του με το πάθος του εραστή που δεν χορταίνει να θωπεύει την ερωμένη του. Ο Μίκαελ Σουμάχερ ο ίδιος να τον αντίκριζε ε, όλο και κάποιες τύψεις θα τις είχε, κάπως Κουίσλινγκ θα αισθανόταν, μιας και ο στόλος του αθλητή της φόρμουλα 1 απαρτίζεται κυρίως από πανάκριβες τετράτροχες Ιταλίδες και όχι από τευτονικά δημιουργήματα της μητέρας πατρίδας (έστω και από εργοστάσια εκτός mutterland...).

Τι τα θες τι τα γυρεύεις, ύστερα ήρθε η κρίση, και μαζί της η τρόικα μέσω Καστελόριζου, και ένας από τους περιλάλητους πυλώνες της ελληνικής οικονομίας, η οικοδομή, έσκασε σα φούσκα (που ήταν). Και να σου ο Γιώργος μας, με... ένα σεμνό και ταπεινό γαλλικό Citroen (μη φανταστείτε πάντως κανένα σούπερ μίνι). Μα, καλά ο Γιώργος; ο... Jurgen ο ευεργέτης πασών των Γερμανών με γαλλικό αμάξι; Γύρισε ο κόσμος ανάποδα; τι είδους... εσχάτη προδοσία είναι αυτή;

Όμως η οικογενειακή κατασκευαστική εταιρεία έχει πλέον αναδουλειές (για να το πούμε κομψά), και η κάποτε ζάπλουτη οικογένεια του Γιώργου έχει κατέβει ένα σκαλοπάτι στην κλίμακα της αστικής καταξίωσης από τους πλούσιους στους εύπορους. Και ο φίλος μας; Ούτε να ακούσει δε θέλει πια όχι για γερμανικό αμάξι αλλά ούτε για γερμανικό... λουκάνικο. “Αυτοί μάς κατάντησαν έτσι, θα τους πληρώνουμε κι από πάνω;” δηλώνει βλοσυρά όπου βρεθεί κι όπου σταθεί.

Με τούτα και με εκείνα, υπάρχει σίγουρα και ένας Πέτερ που εργάζεται σε κάποια εξαγωγική επιχείρηση στη Γερμανία και θα βρεθεί να πληρώνει τη μήνιν του Γιώργου, του Πάολο από την Ιταλία ή της Πιλάρ από την Ισπανία που αρνούνται να αγοράσουν κάθε γερμανικό προϊόν -από οδοντόβουρτσα και τα άλμπουμ των Scorpions ώς μια λιμουζίνα πολλών δεκάδων χιλιάδων ευρώ- επειδή όλοι οι Γερμανοί είναι συλλήβδην από αυταρχικοί και αλαζόνες έως... ναζί. Ίσως όμως και ο Πέτερ από την πλευρά του να μην πολυχωνεύει τους “τεμπέληδες νότιους που όλο ζητούν δανεικά”. Και κάπως έτσι, με πολλά πολιτικά λάθη και αρκετές ανόητες δηλώσεις ένθεν κακείθεν κτίζονται αργά αλλά σταθερά τα νέα τείχη της Ευρώπης με εύφλεκτη
Όλοι μαζί, πλούσιοι και φτωχοί, Βόρειοι και Νότιοι, βρισκόμαστε στην ίδια βάρκα
πρώτη ύλη το λαϊκισμό, την επιπολαιότητα και τις φασιστότροπες γενικεύσεις. Γι' αυτό είναι και πολύ πιο ανθεκτικά στο χρόνο, γι' αυτό και είναι πολύ πιο επικίνδυνα.

Πρόκειται για ένα διαρκώς διευρυνόμενο ψυχολογικό χάσμα, ένα νέο πολυπλόκαμο σιδηρούν παραπέτασμα που κατακερματίζει την ιδέα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, τη στιγμή που ο εθνικισμός και οι δηλητηριώδεις ακροδεξιές παραφυάδες του επιστρέφουν δυναμικά. Η ηθική αποδόμηση και θεσμική αποκαθήλωση του ευρωπαϊκού εγχειρήματος μπορεί να οδηγήσουν μοιραία στην ψυχική και πολιτική διάλυση της Ευρώπης· ο εχθρός είναι ήδη εντός των πυλών. Γιατί τελικά, όλοι μαζί, πλούσιοι και φτωχοί, Βόρειοι και Νότιοι, βρισκόμαστε στην ίδια βάρκα. Είτε ο Γιώργος, ο Πέτερ, ο Πάολο η Πιλάρ, θα κάνουν κουπί βρίσκοντας πεδίο συνεννόησης, είτε από την ΕΚΑΧ (Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα) θα οδηγηθούμε στο "Εκραχ" και στη διάλυση κάθε προοπτικής ενοποίησης που αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ συνθήκη στην “μεταπαγκοσμιοποιημένη” εποχή των BRICS.

Και μετά Γιώργο μου λες να είσαι καλύτερα;
Πηγή: Στέλιος Ν. Κάνδιας
0 0 Bookmark

Απόρρητο