Άνω του 13% του ΑΕΠ εκτίμησε ότι είναι το πραγματικό δημόσιο έλλειμμα ο πρώην υπουργός Οικονομικών Αλέκος Παπαδόπουλος σε συνέντευξή του στους «Νέους Φακέλους» παρά τα αλλεπάλληλα κυβερνητικά μέτρα.
Ο κ. Παπαδόπουλος κάλεσε σε αφύπνιση τις δυνάμεις του ευρωπαϊκού προσανατολισμού, ζήτησε ριζικές μεταρρυθμίσεις, πραγματικές αποκρατικοποιήσεις και δημοψηφισματικού χαρακτήρα εκλογές για να αναλάβει ο λαός τις ευθύνες του.
Ειδικότερα, υπογράμμισε ότι «το έλλειμμα του 2010 αρχικώς η κυβέρνηση έλεγε ότι θα το μειώσει στο 8,1% μετά την αναθεώρηση του ελλείμματος το 2009 πήγανε στο 9,4%. Τελικά εκτιμάται στο 10,2%, και αν το γρατζουνίσει κανείς θα πάει στο 11%. Αν προστεθούν και οφειλές του κράτους στον ιδιωτικό τομέα είμαστε πάνω από 13%. Τι κάναμε αυτή τη χρονιά; Αυτό δείχνει ένα κράτος που παράγει ελλείμματα και δεν μπορεί να κλείσει τις χαίνουσες πληγές».
Ο κ. Παπαδόπουλος έκανε δε λόγο για επερχόμενη καταστροφή, αδιέξοδο και πορεία αργού θανάτου της ελληνικής οικονομίας. «Οι Έλληνες δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι από πέρυσι τον Απρίλη είμαστε υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο αποφασίζουν και οι δανειστές μας επιβάλλουν μέτρα και εφόσον δεν εκτελούνται δεν δανειζόμαστε. Είμαστε υπό χρεοστάσιο» ανέφερε.
«Το ερώτημα προς το λαό δεν είναι αν θα χρεοκοπήσουμε ή όχι, το θέμα είναι αν θα καταρρεύσει η χώρα ή όχι» δήλωσε χαρακτηριστικά.
Σύμφωνα με τον κ. Παπαδόπουλο από το 2008 «χτυπούσαν οι καμπάνες» και διογκωνόταν το δημόσιο χρέος, με τη «μεγαλύτερη καμπάνα» να βρίσκεται στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Το 2007, ‘08 και ‘09 το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών ήταν στο 14% του ΑΕΠ. Ποσοστό από τα μεγαλύτερα του κόσμου που οικοδομήθηκε σε περίοδο παρατεταμένης κατανάλωσης και υπερδανεισμού.
Το ερώτημα προς το λαό δεν είναι αν θα χρεοκοπήσουμε ή όχι, το θέμα είναι αν θα καταρρεύσει η χώρα ή όχι
«Η μπόρα δεν θα περάσει και δεν πρόκειται να επανέλθουμε στην προτέρα κατάσταση αμεριμνησίας όταν οι τράπεζες είχαν ανοίξει τους κρουνούς των δανείων» ανέφερε ο πρώην υπουργός, προσθέτοντας ότι «βρισκόμαστε σε κατάσταση πλήρους οικονομικού αδιεξόδου και αποσαθρωμένη παραγωγική βάση.»
Σύμφωνα με τον κ. Παπαδόπουλο από το ‘72 η ελληνική οικονομία πέρασε στην αποβιομηχανοποίηση της χώρας και τώρα περνάει στην αποβιοτεχνοποίηση της χώρας.
«Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε τώρα δεν είναι διαχειριστικό, είναι βαθιά πολιτικό. Οι δυνάμεις που διαχειρίζονται την κρίση είναι αυτές που την έφεραν στη χρεοκοπία» σημείωσε.
Σύμφωνα με τον πρώην υπουργό παρά τις καλές προθέσεις της κυβέρνησης δεν γίνονται μεταρρυθμίσεις αλλά διευθετήσεις. Έκανε δε λόγο για πιέσεις του πελατειακού συστήματος.
«Δεν υπάρχουν τα ψυχικά κουράγια και δεν υπάρχει η αντίληψη που θα σπρώξει σε γενναίες αποκρατικοποιήσεις. Γιατί δεν έχει γίνει ακόμη η πλήρης αποκρατικοποίηση της ΔΕΗ, του ΟΤΕ, της Αγροτικής Τράπεζας του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου;» αναρωτήθηκε. Χαρακτήρισε δε τους συνδικαλιστές οπλαρχηγούς και καπετάνιους του λαϊκισμού.
Ο κ. Παπαδόπουλος εξήγησε ότι σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ και επιστροφής στη δραχμή τα 610 δισ. ευρώ εξωτερικό χρέος θα γίνονταν χρέος σε ευρώ και θα έπρεπε να το πληρώσουμε με συνάλλαγμα. «Η υποτίμηση για μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα ισχύει για κράτη που παράγουν» σημείωσε.
Ο πρώην υπουργός δήλωσε ότι θα αρνούνταν ενδεχόμενη πρόταση του πρωθυπουργού να γίνει υπουργός Οικονομικών γιατί «έχω διαφορετική αντίληψη από την κρατούσα για την πορεία της χώρας. Δεν θα πάω να κάνω τον ψευτοδιαχειριστάκο»
Τόνισε ότι οι θεσμοί «έχουν μεταβληθεί σε κακοήθη μορφώματα, έχουν γίνει παραθεσμοί. Αυτά δεν ξεριζώνονται αν δεν δοθεί μάχη από τις υγιείς δυνάμεις». Ζήτησε ριζική αναμόρφωση και εθνικό προσανατολισμό του κράτους σε άλλη κατεύθυνση.
Αναδιάρθρωση σημαίνει χρεοκοπία, είπε ο κ. Παπαδόπουλος, και θα είναι καταστροφή, εκτιμώντας ότι είναι μονόδρομος η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των αγορών και η φιλική διευθέτηση του χρέους μετά από ριζικές ανατροπές.
«Ο Παπανδρέου κουβαλάει μία νεωτερικότητα, αλλά η συμμαχία του με τις παραδοσιακές και λαϊκίστικες δυνάμεις μετά το 2004 είναι αυτή που του προκαλεί προβλήματα τώρα» δήλωσε.
Σύμφωνα με τον πρώην υπουργό πρέπει να γίνουν δημοψηφισματικού χαρακτήρα εκλογές για να αναλάβει και ο λαός της ευθύνες του.