Σου έχω πρόταση για χολυγουντιανό μπλοκ μπάστερ: ένα δημιουργικό, εξελιγμένο υβρίδιο γεννημένο από τη μίξη των World War Z, Ημέρα Ανεξαρτησίας, Minority Report -πακέτο-με-τον-Τομ Κρουζ στον κεντρικό ρόλο του (Αμερικανού προφανώς) ήρωα που θα σώσει τον κόσμο. Το σενάριο θα διανθίσουν μεμονωμένα στοιχεία εγκλεισμού και κλειστοφοβίας που θα “τσιμπήσουμε” προσεκτικά  από ταινίες - “διαμαντάκια” (αυστηρά για γνώστες).  Ως σκηνοθέτη θα τολμούσα να σκεφτώ τον εξαιρετικό Τζανγκ Γι Μόου (προκαταβολικά συγγνώμη γι’ αυτό), ο οποίος γνωρίζει από πρώτο χέρι και τι εστί κινεζικό καθεστώς. Αν είναι να το κάνουμε, να γίνει σωστά.

Σε αδρότατες γραμμές η πλοκή έχει ως εξής: Κίνα. Στην ψαραγορά μιας μάλλον μικρής πόλης, μόλις κάποιων εκατομμυρίων κατοίκων, εντοπίζονται τα πρώτα θύματα ενός ύπουλου ιού.  
Παράλληλα, σε άλλο σημείο, ευσυνείδητος Κινέζος οφθαλμίατρος νοσεί και αντιλαμβάνεται ότι έχει κολλήσει έναν νέο ιό - τον εν θέματι, όπως θα γίνει αντιληπτό στην πορεία - από ασθενή του που χειρούργησε. Δημοσιοποιεί το γεγονός στα social media, με σκοπό να προειδοποιήσει για τον κίνδυνο επιδημίας τους συναδέλφους του, το κοινό, τους κρατικούς φορείς. Οι τελευταίοι του επιφυλάσσουν ειδική μεταχείριση: τον κατηγορούν για διασπορά ψευδών ειδήσεων και διατάραξη κοινωνικής ειρήνης. Εξαφανίζεται μυστηριωδώς.  

Εντωμεταξύ ραγδαία είναι η αύξηση του αριθμού των κρουσμάτων. Δεκάδες χιλιάδες νοσούν, εκατοντάδες οι νεκροί.  Τα πρώτα κρούσματα σε άλλες χώρες, σε άλλες ηπείρους, είναι ήδη γεγονός.
Κάποιοι θυμούνται τις αναρτήσεις – σήμα κινδύνου του οφθαλμιάτρου που λοιδορήθηκε. Γίνεται γνωστό ότι ο ίδιος έχει πεθάνει. Οι δικοί του ουδέποτε βλέπουν τη σωρό του ενώ η χήρα του περιμένει το παιδί τους. Τα κοινωνικά δίκτυα βοούν. 

Περισσότεροι από 3.500 επιβάτες εγκλωβίζονται σε θηριώδες κρουαζιερόπλοιο, όπου εντοπίζεται ασθενής, ανοιχτά της Γιοκοχάμα. Τίθενται σε υποχρεωτική καραντίνα προβλεπόμενης διάρκειας, 14 ημερών. Περισσότεροι από 500 προσβάλλονται σταδιακά από τον ιό. Χωρίς κανένα ουσιαστικό μέτρο προφύλαξης, η μετάδοση είναι αναπόφευκτη. Οι Ιαπωνικές αρχές δείχνουν μηδενική ευελιξία. Απροστάτευτοι οι υγιείς εγκλωβίζονται μαζί με όσους έχουν προσβληθεί από τον ιό.  Οι ΗΠΑ επιχειρούν και απεγκλωβίσουν απελπισμένους πολίτες τους.  Ακολουθούν και άλλοι. 

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας τηρεί δια των εκπροσώπων του ψύχραιμη στάση. Στο παρασκήνιο όμως πραγματοποιούνται αλλεπάλληλες μυστικές συσκέψεις με αξιωματούχους κρατών από όλη την υφήλιο. Το παγκόσμιο στοίχημα είναι να ανακοπεί έγκαιρα και αποτελεσματικά η πορεία του ιού. Αγώνας δρόμου γίνεται σε εκατοντάδες ερευνητικά εργαστήρια ανά τον κόσμο ώστε να βρεθεί το εμβόλιο. Ο χρόνος μετρά αντίστροφα. Είναι σχεδόν αναπόδραστο, προειδοποιούν οι επιστήμονες, να φθάσει ο ιός σε αναπτυσσόμενες χώρες, χωρίς δομές και δυνατότητες περιορισμού του ιού. Ελλοχεύει ο κίνδυνος μετάλλαξής του.

Πίσω στην Κίνα. Ολόκληρες πόλεις έχουν τεθεί σε καθεστώς αυστηρότατης καραντίνας.  Οι δρόμοι ερημωμένοι, οι κάτοικοι τις νύχτες ουρλιάζουν μέσα από τα διαμερίσματα - φυλακές για να εμψυχώσουν αλλήλους: «Αντέξτε!». Πάνοπλοι αστυνομικοί συλλαμβάνουν όποιον τολμήσει να κυκλοφορήσει χωρίς μάσκα. Εισβάλλουν σε σπίτια και αρπάζουν προληπτικά δια της βίας όσους πιθανολογείται ότι έχουν προσβληθεί από τον ιό. Με drones οι αρχές επιτηρούν κι από αέρος με σκοπό να εντοπίζουν τάχιστα όσους τυχόν παραβιάζουν τις διαταγές. 

Στα νοσοκομεία, γυναίκες γιατροί υποχρεώνονται να ξυρίσουν τα μαλλιά τους ως μέτρο πρόληψης. «Για να συμβολίσουν την αποφασιστικότητά τους ενάντια στον ιό» απαντούν στις επικρίσεις οι κρατικοί αξιωματούχοι. Έχουν φροντίσει προηγουμένως να βομβαρδίσουν τους πολίτες με προπαγανδιστικά βίντεο τρυφερότητας και ενθάρρυνσης κοπιάροντας την αισθητική του διαχρονικού «We are the world». Όποιος δημοσιογράφος επικρίνει τους κρατικούς χειρισμούς διώκεται. 
Κάπου εδώ παρακολουθούμε συσκέψεις πολιτικών, επιστημονικών και στρατιωτικών παραγόντων σε Κίνα, ΗΠΑ, Ρωσία κι Ιαπωνία. 

Λοπόν, τα υπόλοιπα θα τα βρούμε εν καιρώ.

Η ιδέα εμπεριέχει πράγματι κάποια χονδροειδή κινηματογραφικά κλισέ, αλλά, στο λέω, η επιτυχία είναι εγγυημένη.

Το κοινό λατρεύει τις δυστοπικές ιστορίες που γρατζουνούν θεαματικά τις φοβίες του.

Αρκεί να πρόκειται για (επιστημονική) φαντασία.