Μία από τις πιο ευχάριστες «εκπλήξεις» της φετινής κινηματογραφικής «σοδειάς», προτού σαρώσει τα πάντα ο αταξικός νέος ιός, υπήρξε η τσεχο-νεοζηλανδο- αμερικανική ταινία «Jojo Rabbit». Γλυκόπικρο χιούμορ, γκροτέσκες καταστάσεις που πραγματεύεται μία από τις πιο τραγικές καταστάσεις που έζησε η ανθρωπότητα. Εν ολίγοις, βρισκόμαστε στη Γερμανία όπου κυριαρχούν οι ναζί, η φρενίτιδα για το μεγαλείο του Φύρερ είναι στο απόγειο της, ένας 10χρονος φανατικός των Ναζί και των φυλετικών τους θεωριών, συνεπικουρούμενος από τον… φανταστικό του φίλο Αδόλφο Χίτλερ που τον καθοδηγεί, ανακαλύπτει πως η μητέρα του έχει κρύψει στο σπίτι μια μικρή Εβραία. Εκεί αναπτύσσει μια ιδιότυπη σχέση με το «Τέρας» που έχει μάθει από την εθνικοσοσιαλιστική κοσμοθεωρία και αλλάζει η οπτική του. Τέλος πάντων, η τελική σκηνή μας δείχνει τον μικρό ναζί να βγαίνει στο δρόμο με την, επί χρόνια, εσώκλειστη Εβραία φίλη του, όταν όλα έχουν τελειώσει αισίως, να αντικρίζουν τον νέο κόσμο και να χορεύουν υπό τους ήχους μιας γερμανικής βερσιόν του “Heroes” του David Bowie. Κάπως έτσι, φανταζόμαστε ενδόμυχα την στιγμή του τέλους από τον εκούσιο εγκλεισμό της ανθρωπότητας λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού. Ένας εγκλεισμός που έχει «φυλακίσει» την ανθρωπότητα στα ασφαλή «κλουβιά» της και έχει επιτρέψει στα υπόλοιπα είδη του ζωικού βασιλείου να απολαύσουν απερίσπαστα και πάλι το φυσικό τους περιβάλλον. Ένας αταξικός ιός που παίζει το τρέιλερ ενός υπέροχου κόσμου χωρίς την ανθρωπότητα.

Η ανθρωπότητα που είναι όμοια στις συνήθειες με πολλά είδη εντόμων. Μπορείς να παρομοιάσεις τούτο το δίποδο συνονθύλευμα με ένα είδος αράχνης που ζει στους Τροπικούς και έχει ένα κοινό χαρακτηριστικο και στα δέκα υποείδη της: όλα είναι ημι-ευνουχισμένα. Είναι η αράχνη Tidarren. Βασικό γνώρισμα της αρσενικής αράχνης είναι ο αυτο-ακρωτηριασμός της σε έναν ιστό, μόνο και μόνο για να γίνει σβέλτη και να προλάβει το θηλυκό για την διαδικασία της συνουσίας.

Ή μάλλον, όχι. Η ανθρωπότητα αυτο-ακρωτηριάζεται, αλλά και πάλι δεν γίνεται σβέλτη. Δεν μπορεί να είναι η αράχνη Tidarren. Είναι η σταφυλινίδα. Ένα είδος ζώου του οποίου τα σπλάχνα φαίνεται να έχουν κυριευθεί από ανεξέλεγκτες εξελικτικές αναταραχές. Οι σταφυλινίδες έχουν κομψό σκούρο χρώμα, βρίσκονται στην ανώτερη βαθμίδα της βιοποικιλότητας των εντόμων και έχουν έναν φρικιαστικό παρασιτοειδή  τρόπο ζωής: αναπτύσσονται μέσα στο σώμα ενός άλλου ζώου, το τρώει από μέσα πρός τα έξω, ο "ξενιστής" παραμένει ζωντανός και ενεργός έως ότου το παρασιτοειδές διαρρήξει το δέρμα του και εξέλθει. Ότι ακριβώς κάνει η ανθρωπότητα με "ξενιστή" τον πλανήτη που κακοποιεί καθημερινά και έφτασε μια πανδημία για να του θυμίσει πως είναι μια σταφυλινίδα που ζει παρασιτικά εις βάρος των υπόλοιπων ειδών.

"Μένουμε σπίτι- Μένουμε μέσα" και η φύση απολαμβάνει την ελευθερία της μακριά από τις "σταφυλινίδες του πολιτισμού".