Ένας νεαρός θετικός επιστήμονας, εγκαταστημένος στη Μεγάλη Βρετανία, το προσωπικό του μεράκι που εκφράστηκε μέσα από ένα σάιτ και η εξάπλωση του διαδικτύου άρκεσαν για να κάνουν δυνατή απόσυρση του βιβλίου ιστορίας της έκτης δημοτικού.
Ο Ανδρέας Σταλίδης ξεκίνησε από την ιστοσελίδα του "Αντίβαρο" - η οποία μετρά αρκετά χρόνια διαδικτυακής ιστορίας - την "φασαρία" για το διαβόητο βιβλίο και βρέθηκε να μιλά σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις εκπροσωπώντας πολλούς ανθρώπους σαν τον ίδιο: πρόσωπα που είναι και θέλουν να παραμείνουν εκτός μίντια, με άποψη και παιδεία, τα οποία βλέπουν στο διαδίκτυο το βασικό τους εργαλείο κοινωνικής παρέμβασης.
Εν αρχή ο Ανδρέας Σταλίδης και το Αντίβαρο και κατόπιν οι ιστολόγοι (μπλόγγερς) που έλαβαν μέρος στις αυθόρμητες συγκεντρώσεις της πλατείας Συντάγματος, έκαναν το 2007 το πρώτο έτος στο οποίο η ηλεκτρονική πολιτική παρουσία πήρε σάρκα και έγιναν ευρύτερες γνωστές οι δυνατότητες του μέσου που αλλάζει τη μορφή του κόσμου μας.
Επιλαχούσα: Μαριέττα Γιαννάκου Παρά τις διαρκείς παρακλήσεις της σπουδάζουσας νεολαίας η Μαριέτα Γιαννάκου ούτε τις καταλήψεις άκουσε, ούτε τους διδάσκοντες, ούτε τις αυξάνουσες και πληθύνουσες φωνές των ανθρώπων που τάχθηκαν υπέρ της αλλαγής στο βιβλίο της έκτης δημοτικού, το οποίο διεκρίθη ως το χειρότερο μεταξύ μιας σειράς κακών σχολικών εγχειριδίων.
Εμφανίστηκε επίμονη και ανίκανη να προχωρήσει σε σύνθεση των θέσεών της και των πλειοψηφουσών στην ελληνική κοινωνία θέσεων. Ήταν αρκετά ώστε η πρώην υπουργός Παιδείας να πληρώσει με την βουλευτική της έδρα τη στάση της.
Μετά τις εκλογές, κατόρθωσε να παραμείνει για κάποιο χρόνο στην επικαιρότητα, επιμένοντας, σε σειρά συνεντεύξεων, ότι "ο κόσμος είδε θετικά" τις αλλαγές που ήθελε να επιφέρει στην παιδεία -με πρώτη την "από το παράθυρο" είσοδο της ιδιωτικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα- και ότι χειρίστηκε σωστά το θέμα του περίφημου βιβλίου.
Τέλος, υπήρξε αιτία πολώσεων καθώς έτυχε ιδιαιτέρας έως συγκινητικής, στηρίξεως από τους ομοϊδεάτες της. Επειδή, δε, η πολιτική κάποτε κατορθώνει να διδάξει, υπενθύμισε σε όλους ότι, ναι μεν είναι θεμιτό για τους πολιτικούς να μη λογαριάζουν το πολιτικό κόστος, αλλά μόνον όταν αυτό αφορά στη σύγκρουση με κέντρα εξουσίας, και πάντως όχι τη σύγκρουση με τη λαϊκή θέληση.