Αυτό που εκ των πραγμάτων προκύπτει, είναι ότι δεν έχουμε κυβέρνηση Σαμαρά, αλλά μια “τριανδρία” (θα αποφύγω τον όρο “τρόικα” για να μη μπερδευτούμε, και το “τριμελές διευθυντήριο” γιατί τον χρησιμοποίησε ήδη ο Λοβέρδος) που φαίνεται να “καπελώνει” υπουργικά συμβούλια και κοινοβουλευτικές ομάδες εν ριπή οφθαλμού όταν το θελήσει. Όταν όμως η εν λόγω τριανδρία είναι κομμάτι... δυσκοίλια στις αποφάσεις της, η κυβέρνηση μέλλεται να αντιμετωπίζει σοβαρές δυσλειτουργίες, όπως συμβαίνει στη συγκεκριμένη περίπτωση με το πακέτο μέτρων ύψους 11,5 δισ. ευρώ, που φαντάζει σαν “καυτή πατάτα” που ο κ. Βενιζέλος πετά στον κ. Σαμαρά και αυτός στον κ. Κουβέλη...
Δυστυχώς, η εν λόγω τριανδρία ουδεμία σχέση έχει με την τριανδρία Κράσσου, Καίσαρα και Πομπήιου μήτε με την τριανδρία Αντώνιου, Οκτάβιου και Λέπιδου. Στην προκειμένη περίπτωση έχουμε τρεις πολιτικούς αρχηγούς που θέλουν μεν να συναποφασίζουν, αλλά παράλληλα να φαίνεται ότι δεν... συναποφασίζουν, με άλλα λόγια να διαφοροποιούνται και να μετακυλίουν τις ευθύνες όταν το πολιτικό κόστος είναι βαρύ, για να προσποριστούν επικοινωνιακά και κατ' ακολουθίαν πολιτικά κέρδη. Δηλαδή έχουμε κυβερνητικό σχήμα ασταθούς πολιτικού και ειδικού βάρους. Κάτι σα σαμπρέλα που κινδυνεύει να σκάσει.
Ίσως κάποιος θα πρέπει να υπενθυμίσει στους πολιτικούς αρχηγούς ότι τα σκληρά μέτρα της τριμερούς ήταν γνωστά προ των εκλογών και θεωρείται ότι συνιστούν sine qua non προϋπόθεση για τη χορήγηση περαιτέρω βοήθειας. Οπότε προς τι η επίφαση έκπληξης και οι ηρωϊκές δηλώσεις "κύκλων"; προς τι το θέατρο σκιών; προς τι η δυστοκία λήψης αποφάσεων και γιατί δεν εκπονήθηκε “χθες” σχέδιο αναδιαπραγμάτευσης εφόσον αυτό είναι εφικτό; Η... “διφασική” εφαρμογή των μέτρων πώς προέκυψε έτσι ξαφνικά; Έτσι θεωρούν ότι θα γίνει “αναδιαπραγμάτευση” ή “απαγκίστρωση” από ορισμένες σκληρές πράγματι, πρόνοιες των συμφωνιών, και επιμήκυνση του χρόνου δημοσιονομικής προσαρμογής; Αλήθεια η ελληνική τριανδρία κηρύσσει τον... τροϊκανικό πόλεμο με ασύντακτη πολυφωνία - κακοφωνία και με αποσπασματικά/ επικοινωνιακά τερτίπια τύπου 2ας Σεπτεμβρίου 2011*;
Βέβαια, αν κάποιοι ήθελαν πραγματικά “εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης” θα έπρεπε να το αποδείξουν εμπράκτως μετέχοντας με άλλα κορυφαία μέλη των κομμάτων τους στην κυβέρνηση, δηλαδή στην πρώτη γραμμή, αντί να αποφεύγουν τις ευθύνες τους, πράττοντας ακριβώς αυτό για το οποίο κατηγορούσαν (και δικαίως) τον κ. Σαμαρά επί κυβέρνησης Παπαδήμου.
Στις πλάτες του ελληνικού λαού παίζονται μικροπολιτικά παίγνια και εφευρίσκονται στρατηγήματα άνευ πραγματικού πολιτικού αντικρίσματος, τη στιγμή που τα ταμειακά διαθέσιμα εξαντλούνται, η παραμονή της χώρας στο ενιαίο νόμισμα διακυβεύεται ακόμη και οι αντοχές της ελληνικής κοινωνίας είναι στο μηδέν. Κυρίως όμως στο μηδέν είναι οι αντοχές της κοινωνίας στους πολιτικαντισμούς.
* Αιφνιδιαστική αποχώρηση της τρόικας μετά από διαφωνία με τον τότε υπουργό Οικονομικών για την κάλυψη της απόκλισης στα δημοσιονομικά.
Δείτε ζωντανά
Ακούστε ζωντανά
Follow @skaigr