Δυστυχώς οι αντεγκλήσεις καφενειακού επιπέδου – οπαδικού επιπέδου στις διαβουλεύσεις των πολιτικών αρχηγών, που κορυφώθηκαν με το περίφημο Plan Β(aloon), κατέδειξαν για πολλοστή φορά ότι οι επίδοξοι σωτήρες μας είναι κατώτεροι των περιστάσεων αρνούμενοι να αναλάβουν τις βαρύτατες ευθύνες τους έναντι του τόπου. Άπαντες υποτίθεται ότι έπραξαν το καλύτερο για το εθνικό συμφέρον, αλλά στην πραγματικότητα έπαιξαν ένα θλιβερό παιχνίδι εντυπώσεων προτάσσοντας το κομματικό συμφέρον ενόψει της νέας εκλογικής αναμέτρησης.
Παρά την αδήριτη ανάγκη ενός βιώσιμου κυβερνητικού σχήματος που θα μπορούσε να αξιοποιήσει τη νέα ευνοϊκή αναδιάταξη δυνάμεων στην Ευρώπη, η Ελλάδα είναι και πάλι ακυβέρνητη πολιτεία, έρμαιο των διεθνών εξελίξεων και πλήρως απαξιωμένη. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα τελευταία εικοσιτετράωρα τα διεθνή ΜΜΕ δεν ασχολούνται με το αν η Ελλάδα θα παραμείνει στο ευρώ, αλλά με το κόστος της της αποχώρησής της. Πρόκειται για μια επικίνδυνη εξέλιξη στη συλλογιστική τους, που δυστυχώς απηχεί τις απόψεις πολλών κοινοτικών αξιωματούχων.
Η ελάφρυνση ορισμένων μνημονιακών μέτρων, ή/και η επιμήκυνση έως το το 2015 του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής, κρίνονται ως εφικτοί στόχοι, ωστόσο οι επαγγελίες περί ανώδυνης ριζικής ανατροπής των όρων του μνημονίου ανήκει στη σφαίρα του φαντασιακού (ρωτήστε και τον Αλαβάνο).
Η κυβέρνηση που θα προκύψει από τις κάλπες της 17ης Ιουνίου θα πρέπει να είναι ένα συνεκτικό σχήμα ευθύνης, νηφαλιότητας και συνθέσεων για να δύναται να κοιτάξει στα μάτια τους εταίρους/ δανειστές μας. Η νέα κυβέρνηση είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία της χώρας. Όσοι αποκτήσουν το πολιτικό πλεονέκτημα την επαύριον των εκλογών υποκύπτοντας στις σειρήνες της υποσχεσιολογίας και της παροχολογίας, ίσως πέσουν θύματα της επιτυχίας τους, οδηγώντας τον τόπο σε επικίνδυνες περιπέτειες και μετατρέποντας το λαϊκό ωσαννά σε λαϊκή οργή. Όπως άλλωστε έλεγε και ο Όσκαρ Ουάιλντ “υπάρχουν δύο τραγωδίες στη ζωή: η μία, είναι να μην πετύχεις αυτό που θέλεις. Η άλλη να το πετύχεις.”
Δείτε ζωντανά
Ακούστε ζωντανά
Follow @skaigr