Τέσσερις και μία για τις κρισιμότερες, όπως λέγονται, εκλογές από την μεταπολίτευση, αν όχι από τον πόλεμο. Σηματοδότες και κήρυκες του δρόμου που θα μας βγάλει από την άνυδρη έρημο της οικονομίας για να μας οδηγήσουν στην όαση της ανάπτυξης , οι πολιτικοί μας και τα κόμματά τους: Ο Ε. Βενιζέλος, διήγε σιωπηρώς τον πρώτο καιρό του μνημονίου αν και, λέει, αντιτίθετο. Στον Α. Παπαχελά δικαιολογήθηκε ότι τον δέσμευε η λεπτότητα της θέσης του, επειδή στον παρελθόν υπήρξε αντίπαλος του Παπανδρέου - άρα θα παρερμηνευόταν η όποια στάση του. Δεν έχει καθόλου άδικο, μόνο που ο χειμαζόμενος πολίτης δεν κρίνει τις όποιες λεπτές ισορροπίες στην κορυφή των κομμάτων εξουσίας, αλλά τα αποτελέσματα της πολιτικής τους.
Ο κ. Βενιζέλος δείχνει μια ρεαλιστική προσπάθεια αντιμετώπισης των τρεχόντων προβλημάτων, αλλά τον συνοδεύει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, του οποίου ήταν ο εμπνευστής, και χάρις στον οποίο ουδείς πολιτικός βρέθηκε στη φυλακή. Ο ίδιος, ευνοημένος από ισχυρά μέσα ενημέρωσης, με τα οποία έχει κτίσει από χρόνια ιδιαίτερη σχέση, είναι αλυσοδεμένος από την πορεία του «όλου ΠΑΣΟΚ», κατά την προσφιλή του έκφραση, από την πολυετή πορεία του στην εξουσία, αλλά και από τον τρόπο που ο Παπανδρέου μας ενέταξε στην τρόικα. Ηγείται ενός ΠΑΣΟΚ απισχνανσμένου, ενός κόμματος με τραυματική εμπειρία, με ανύπαρκτη ιδεολογία και οργανωτική ανυπαρξία.
Ο πρόεδρός του επενδύει στην διασφάλιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας και την δική του «θεσμική πείρα», καθώς ως υπουργός Οικονομικών διαπραγματεύτηκε το 2ο μνημόνιο, αλλά το εκλογικό αποτέλεσμα θα δείξει εάν αυτά θεωρούνται αρκούντως θετικές περγαμηνές.
Ο Αντώνης Σαμαράς με «λευκό πολιτικό μητρώο» όσον αφορά τα θέματα εσωτερικής Διοίκησης (το σκοπιανό είναι μακρινό και δεν αποτελεί τμήμα της προεκλογικής ατζέντας), βαρύνεται με την αδυναμία ανάγνωσης του ευρωπαϊκού τοπίου. Η απόλυτη άρνησή του για το μνημόνιο, βασιζόμενη σε οικονομικούς όρους, δεν έλαβε υπόψιν της τους συσχετισμούς δυνάμεων στην Ε.Ε και τους ιδεολογικούς προσανατολισμούς των κυρίαρχων μπλοκ εξουσίας, που παράλληλα ήταν και ιδεολογικοί του «σύντροφοι». Γιαυτό, παρότι ορθά εντόπισε τα προβλήματα του μνημονίου, υποχρεώθηκε σε μια μειωτική και ατελέσφορη περιήγηση ανάμεσα στο όχι, ίσως, ναι! Αυτή η παλινδρόμηση του στοίχησε ίσως και την εκλογική νίκη. Διέγραψε Βουλευτές γιατί ψήφισαν το μνημόνιο και στη συνέχεια βουλευτές γιατί δεν το ψήφισαν (!) με αποτέλεσμα να αποσκιρτήσει ο κ. Καμμένος, να ιδρύσει κόμμα που αποτελεί σοβαρή αφαίμαξη ψήφων από τη ΝΔ, αλλά και άλλοι βουλευτές να βρεθούν σε άλλα κόμματα! Μια πιο διαλλακτική στάση από την αρχή, ίσως να κρατούσε το κόμμα του ενωμένο και τώρα να βάδιζε πλησίστιος προς την εξουσία...
Το ΚΚΕ και η Αλέκα Παπαρήγα, δεν συμμαχεί με την αστική τάξη για να της δώσει ή ίδια (η αστική τάξη) το σκοινί να την κρεμάσει, που θα’ λεγε ο Λένιν, ούτε με τον διάολο, που θα’ λεγε ο Χαρίλαος. Αμέριμνη δήλωσε ότι θα καταθέσει αμέσως την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, αφού αποφεύγει τις ευθύνες τη εξουσίας, έστω κι ανη μια τέτοια ευθύνη θα σήμαινε ότι θα συνέβαλλε στην καλυτέρευση των συνθηκών της ζωής του λαού. Αυτά προφανώς είναι για τους αστούς, ώσπου να ωριμάσει η εργατική τάξη και να κάνει την επανάσταση- πάντα με το όραμα του προσφάτως αποκατασταθέντος Στάλιν!
Ο Αλέξης Τσίπρας ηγείται ενός κόμματος που αποτελεί μωσαϊκό ιδεολογιών και απόψεων που επεκτείνονται από τα παλιά μετριοπαθή μέλη του παλιού ΚΚΕεσ. ως τις ομάδες αριστερίστικων απόψεων και ακτιβιστικής δράσης. Εξ ου και οι συνήθης αφωνία ή ο στραβισμός, σε γεγονότα που ξεπερνούν τα όρια της πολιτικού αγώνα και προσλαμβάνουν χαρακτηριστικά πολιτικού χουλιγκανισμού. Ο κ. Τσίπρας δήλωσε ότι θα πάρει την εντολή και ότι αν ακόμα δεν έχει την δεδηλωμένη θα φωνάξει το λαό (200.000 ή 500.000 στο Σύνταγμα σύμφωνα με τον ίδιο) προκειμένου να πιέσουν τους βουλευτές των άλλων κομμάτων να του δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης. Δεσμεύτηκε, πρέπ[ει να το κάνει και αναμένουμε… Δήλωσε επίσης ότι θα καταγγείλει το μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση. Εδώ κι αν αναμένονται τα αποτελέσματα…
Υπάρχουν και οι πιο νέοι σχηματισμοί, ο Καμμένος και οι «Aνεξάρτητοι Έλληνες», που πέραν της καταγγελίας του μνημονίου δεν έχουν κατορθώσει να δώσουν επαρκείς ενδείξεις για την αντιμετώπιση της κρίσης. Η ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη με τον νεωτερικό, ευρωπαϊκό αλλά αμήχανο ριστερό λόγο, η Ντόρα Μπακογιάννη που την τελευταία διετία έδειξε συνέπεια λόγων και έργων στην κεντροδεξιά πτέρυγα του πολιτικού συστήματος, αλλά φαίνεται δεν φτάνει καθώς κουβαλάει… προπατορικά «αμαρτήματα», ο Στέφανος Μάνος με ...λογιστική απεικόνιση των πολιτικών προβλημάτων, οι Οικολόγοι, προσηνείς με τη νέα επικεφαλή κα Κοντούλη, αλλά ο χώρος τους ποτέ δεν ρίζωσε στον πολιτικό περιβάλλον της Ελλάδας, ίσως και γιατί ο πολιτικός λόγος τους ήταν εκ μεταφοράς των ανεπτυγμένων δυτικοευρωπαϊκών κρατών. Επίσης η εν πολλοίς δογματική ΑΝΤΑΡΣΥΑ (π.χ όποιος λαθρομετανάστης έρχεται στην Ελλάδα να νομιμοποιείται άμεσα - χαράς ευαγγέλια για τους απόκληρους του Τρίτου Κόσμου), και βέβαια η Χρυσή Αυγή- που όμως δεν είναι απλώς υπερπατριώτες, αλλά ζηλωτές του Χίτλερ και φυλετιστές.
Απ’ όλα έχει ο εκλογικός μπαξές της 6ης Μαΐου. Οποιος πιστεύει ότι η πορεία της χώρας δεν είναι, πλέον, προδιαγεγραμμένη, ότι η αποχή δεν είναι στάση αξιοπρέπειας και περιφρόνησης, αλλά λιποταξία, ότι η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία θα συμβάλει στην ανάταξή της χώρας, δεν έχει παρά να προστρέξει στην κάλπη...
Δείτε ζωντανά
Ακούστε ζωντανά
Follow @skaigr