Στον Οίκο Ναύτου η αναλογία εργαζομένων προς ασφαλισμένους είναι 17.000 με 18.000 προς 72.000, όταν η αναλογία για τη βιωσιμότητα ενός ταμείου είναι κατ' ελάχιστον ένας εργαζόμενος προς τρεις ασφαλισμένους. Ειδικά η απαίτηση για απόσυρση του ν/σ για το καμποτάζ βλάπτει πολύπλευρα τα συμφέροντα της χώρας, καθώς από την άρση του καμποτάζ εκτιμάται ότι θα αντληθούν κατά τα προσεχή έτη έσοδα 1,5 δισ. ευρώ που θα δώσουν πολύτιμη ανάσα σε πολλούς ταλαιπωρημένους κλάδους της οικονομίας αλλά και στον κρατικό κορβανά.
Τα ναυτεργατικά σωματεία, υπό τη στήριξη ή και την πίεση κομμάτων της Αριστεράς (κυρίως του ΚΚΕ), έχουν αποδυθεί σε έναν αγώνα που είναι εις βάρος του δημόσιου συμφέροντος, δεν τυγχάνει της υποστήριξης της κοινής γνώμης και παραπέμπει σε άλλες εποχές, ενώ θα έλεγε κανείς ότι με τις παλαιομοδίτικες, ξέπνοες συνδικαλιστικές πρακτικές που ακολουθούν πριονίζουν και το κλαδί στο οποίο
κάθονται. Δεν είναι δα μυστικό ότι οι ζημίες των εισηγμένων ακτοπλοϊκών εταιρειών διευρύνονται συνεχώς, το μεταφορικό τους έργο μειώθηκε ώς και 30% σε ορισμένες γραμμές το 2011, και οι εξαγγελίες για απεργία τη Μεγάλη Τρίτη και Τετάρτη στέρησαν πολύτιμη ρευστότητα άκρως απαραίτητη για την επιβίωση ορισμένων από αυτές.Αν δεν πρόκειται για υπονόμευση του τουρισμού, του πλέον παραγωγικού τομέα της οικονομίας, τότε η στάση της ΠΝΟ καταδεικνύει την αυτοχειρία ενός ολόκληρου κλάδου και αποκαλύπτει γιατί οδηγήθηκε σε προϊούσα απαξίωση το συνδικαλιστικό κίνημα στη χώρα μας. Από τη θεμιτή διεκδίκηση των συμφερόντων μιας κοινωνικής ομάδας, από τη δεκαετία του '80 και έπειτα περάσαμε σε εξωφρενικές διεκδικήσεις εις βάρος του δημόσιου συμφέροντος με καπετανάτα τύπου ΠΝΟ και ΓΕΝΟΠ και ομήρους χιλιάδες ή και εκατομμύρια ανθρώπους. Είναι η νοοτροπία του επιδοτούμενου κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού• είναι η νοοτροπία των δέκα – δεκαπέντε (αριθμός 20 – 25) συνδικαλιστών που κλείνουν μέρα – μεσημέρι την Ακαδημίας προκαλώντας κυκλοφοριακό χάος χωρίς λόγο, με απόλυτη αδιαφορία για την ταλαιπωρία που προκαλείται και δίχως καμία συνέπεια. Είναι οι ίδιοι οι συνδικαλιστές που προκαλούν συχνά τον περιώνυμο κοινωνικό αυτοματισμό, διακατεχόμενοι από κοινωνικό αυτισμό.
Ορισμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες επιμένουν να κρατούν σε ομηρία χιλιάδες ανθρώπους και επιχειρήσεις, ακόμη και έναν ολόκληρο λαό, ακροβατώντας μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας, αγνοώντας συχνά νόμους ψηφισμένους με όλες τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, αψηφώντας αντιδράσεις και την κοινή λογική. Το θέμα όμως δεν είναι τι πράττουν η ΠΝΟ ή η όποια άλλη συνδικαλιστική ομάδα, αλλά πως αντιδρά η εκάστοτε κυβέρνηση.
Όπως έχει καταδείξει το παρελθόν η άτακτη υποχώρηση σε συνδικαλιστικές διεκδικήσεις εις βάρος της ελληνικής οικονομίας ανοίγει ορέξεις και προκαλεί τη δικαιολογημένη αγανάκτηση των μόνιμων υποζυγίων. Σε μια αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία νόμος δε μπορεί να είναι το δίκιο του (ναυτ)εργάτη. Είτε η ΠΝΟ και τα δεκατέσσερα ναυτεργατικά σωματεία που μετέχουν σε αυτήν αποφασίσουν τελικά την αναστολή των κινητοποιήσεών τους είτε όχι, η ζημιά έχει ήδη γίνει και η στάση που τηρούν αποδεικνύει ότι ορισμένες νοοτροπίες δεν θα πεθάνουν ποτέ.
Δείτε ζωντανά
Ακούστε ζωντανά
Follow @skaigr