Ένα σύντομα ταξίδι με τραίνο στη βόρεια Ελλάδα σε κάνει για λίγο να ξεχνάς την άρρωστη ατμόσφαιρα στην πρωτεύουσα της οικονομικής παρακμής, των καμένων νεοκλασικών κτιρίων και των γκέτο της εγκληματικότητας των πεινασμένων πλέον λαθρομεταναστών, και να θυμάσαι γιατί αξίζει όλοι να πολεμήσουμε για την Ελλάδα που θέλουμε και την Ελλάδα που πρέπει να διασώσουμε από επίδοξους καταστροφείς και αγοραστές.
Οι χιονισμένες και απαστράπτουσες κορυφές του Παρνασσού, του Ολύμπου και των Αγράφων, τα ποτάμια, τα δάση και οι απέραντες εκτάσεις της Μακεδονίας και της Θράκης, δεν κρύβουν μόνον αρχαία, μύθους και ιστορία, αλλά και μια Ελλάδα που εργάζεται σκληρά για να δημιουργήσει, να παράγει, να χτίσει και όχι να γκρεμίσει, μια Ελλάδα που παρά τα εμπόδια, τους φόρους και τη διαφθορά αξιωματούχων και ιθυνόντων, παρά τη χρεοκοπία και τα μέτρα, πιστεύει στις δυνάμεις της και σχεδιάζει το μέλλον, αγνοώντας τις πολιτικές Κασσάνδρες και τους ιεροκήρυκες του ιδεολογικού αυτισμού, της πολιτικής ιεράς εξέτασης και του μηδενισμού.
Σε ολόκληρη την ελληνική περιφέρεια υπάρχουν άνθρωπου που προτιμούν τα έργα από τα λόγια, που καλλιεργούν, παράγουν και συσκευάζουν αγροτικά προϊόντα υψηλής ποιότητας και τα στέλνουν σε αγορές του εξωτερικού και του εσωτερικού, άνθρωποι που δημιουργούν νέες μεγάλες και μικρές τουριστικές επιχειρήσεις, άνθρωποι που προστατεύουν το φυσικό περιβάλλον και αγωνίζονται για τη διάσωση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, που αποτελεί γέφυρα σύνδεσης με άλλες χώρες των Βαλκανίων και της Ευρώπης, χώρες που συνιστούν τη φυσική οικονομική και επιχειρηματική ενδοχώρα για όσους θέλουν να προκόψουν.
Εκεί έξω υπάρχει μια Ελλάδα που δεν θέλει τον κρατικό εναγκαλισμό και δεν ζητά στανικά επιδοτήσεις για να κλέβει στο ζύγι και να χρησιμοποιεί λαθρομετανάστες για να μαζευτεί η σοδειά, δεν ζητά θαλασσοδάνεια για εικονικές επιχειρήσεις που αργότερα μεταφέρονται σε άλλες βαλκανικές χώρες με χαμηλότερο κόστος παραγωγής, μια Ελλάδα που αγνοεί επιδεικτικά τους επαγγελματίες συνδικαλιστές που ζητούν μόνον αυξήσεις, χωρίς να προτείνουν τίποτε για την ανάπτυξη και την οικονομική ανάκαμψη.
Είναι αυτή η Ελλάδα, με τους ανοιχτούς στο εξωτερικό ορίζοντες, η Ελλάδα που εκπροσωπείται από εστίες ελληνικού κοσμοπολιτισμού και αρχοντιάς, αλλά και εργασιακού ήθους και επιχειρηματικότητας, όπως είναι το πανέμορφο ακριτικό Σουφλί με τους ζεστούς και εργατικούς ανθρώπους, που αντιστέκεται στον κομματισμό, τον παρασιτικό κρατισμό και τον πολιτικό παραλογισμό, είναι αυτή η Ελλάδα που περιμένει υπομονετικά για να δώσει την απάντηση της σε όσους λυμαίνονται το δημόσιο και ιδιωτικό πλούτο της χώρας, η Ελλάδα που δεν φοβάται ούτε την Ευρώπη, ούτε το ΔΝΤ ούτε τα μνημόνια, αλλά μόνον τον κακό μας εαυτό, που δίνει πάτημα σε όλους επιβουλεύονται το ελληνικό οικόπεδο, που βρίσκεται σε μια τόσο προνομιακή θέση με τόσους πλούσιους φυσικούς πόρους και απαράμιλλη ομορφιά.