Εξηγούμαι εξ αρχής. Όσο κι αν στις περισσότερες περιπτώσεις η καθημερινότητα και οι θεσμοί εδώ στο Ηνωμένο Βασίλειο λειτουργούν πιο ομαλά από την Ελλάδα, η χώρα απέχει πολύ από τον παράδεισο. Κάθε τόσο όμως αυτός ο υπερόπτης και χωρίς ευελιξία λαός, μιας χώρας με έντονες ταξικές διαχωριστικές γραμμές, κάνει κάτι που δικαιολογεί γιατί οι ίδιοι θεωρούν εαυτούς λαμπαδηφόρους της σύγχρονης δημοκρατίας και ισονομίας.
Μέσα σε διάστημα δέκα λεπτών το πρωινό της Παρασκευής ο βρετανικός λαός είδε την πολύμηνη γενικευμένη αντίδρασή του έναντι γεγονότων που εκλαμβάνονταν ως προσβολή στο δημόσιο αίσθημα δικαίου και ηθικής τάξης να δικαιώνεται.
Αρχικά, ο επικεφαλής της γενικής εισαγγελίας ανακοίνωσε ότι ο εν ενεργεία υπουργός Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, Κρις Χιουν διώκεται ποινικά με την κατηγορία της απόπειρας παραπλάνησης της δικαιοσύνης. Το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται είναι ότι έπεισε την πρώην σύζυγό του, την Ελληνίδα εξέχουσα οικονομολόγο Βίκυ Πράις, να αποδεχθεί αντ’ αυτού βαθμούς ποινής στην άδεια οδήγησής της για το παράπτωμα της υπερβολικής ταχύτητας.
Το περιστατικό δεν ήταν καν πρόσφατο, είχε συμβεί το Μάρτιο του 2003. Δηλώσεις της κ. Πράις στον Τύπο πέρυσι επιβεβαίωσαν το διπλό παράπτωμα του κ. Χιουν, κάτι που ήρκεσε για την αυτεπάγγελτη επέμβαση της εισαγγελίας.
Ο Κρις Χιουν παραιτήθηκε όπως ήταν αναμενόμενο για κάποιο υπό ποινική δίωξη ενεργό στέλεχος της κυβέρνησης – δε θα μπορούσε να κάνει αλλιώς. Το αξιοσημείωτο στην υπόθεση είναι ότι όχι για ένα συνηθισμένο αδίκημα όπως η υπερβολική ταχύτητα, αλλά για το ανήθικο της προσπάθειας εξαπάτησης της δικαιοσύνης οι βρετανικοί θεσμοί δε δίστασαν να τιμωρήσουν έναν κορυφαίο πολιτικό. Έναν πολιτικό που για λίγες ψήφους στην εσωκομματική διαδικασία των Φιλελεύθερων Δημοκρατών έχασε την ευκαιρία που παρουσιάστηκε αργότερα για συμμετοχή στο κυβερνητικό σχήμα ως αναπληρωτής πρωθυπουργός.
Είναι επίσης σημαντικό ότι ούτε μία φωνή δεν έκανε λόγο για πολιτικά υποκινούμενη δίωξη ούτε αμφισβήτησε το θεμιτό της επέμβασης ή την αντικειμενικότητα της απόφασης της εισαγγελίας. Προσθέστε εδώ τους πολλούς πολιτικούς, πολίτες και αναλυτές που τόνισαν ότι ο κ. Χιουν αντιμετωπίζει μεν κατηγορία, αλλά δεν έχει κριθεί ένοχος ακόμα. Αν αθωωθεί, δικαιούται να επιστρέψει στην υψηλή πολιτική, όπως θα πρέπει – εννοείται - να παραιτηθεί και από βουλευτής αν οδηγηθεί στη φυλακή. Γιατί όπως έχει αποδείξει η υπόθεση των αμφιλεγόμενων βουλευτικών δαπανών, σε αυτή τη χώρα οι βουλευτές οδηγούνται στη φυλακή.
Λίγα λεπτά μετά την ανακοίνωση της εισαγγελίας, γινόταν γνωστό ότι η αγγλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία αφαιρούσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού της εθνικής ομάδας από τον Τζον Τέρι. Ο αρχηγός της Τσέλσι έχει κερδίσει το σεβασμό όλων των φιλάθλων στη χώρα για τις ηγετικές τους ικανότητες και τις τάσεις αυτοθυσίας, που σε εμάς θα έμοιαζαν βγαλμένες από τις ιστορικές εμφανίσεις του Παναγιώτη Γιαννάκη με την εθνική και τον Άρη.
Ο σεβασμός αυτός όμως έχει περιοριστεί, αν όχι χαθεί εντελώς, με αφορμή τις κατηγορίες του Άντον Φέρντιναντ της ΚΠΡ σε βάρος του Τέρι για ρατσιστικές προσβολές στο μεταξύ των ομάδων τους αγώνα πριν από λίγους μήνες. Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία αρχικά είχε επιτρέψει στον Τέρι να παραμείνει αρχηγός της εθνικής, παρά το γεγονός ότι ο 31χρονος κεντρικός αμυντικός αναμένει τη δίκη για την υπόθεση να αρχίσει σε κάμποσες εβδομάδες.
Σαν να άκουσε τον ορυμαγδό διαμαρτυριών των φιλάθλων στα αθλητικά ραδιόφωνα της Αγγλίας, η ομοσπονδία αποφάσισε να αναιρέσει την αρχική της απόφαση, για δεύτερη φορά, ικανοποιώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο το αίτημα της πλειοψηφίας για απονομή ηθικής δικαιοσύνης.
Δεν είναι τυχαίο ότι σε καμία άλλη χώρα του κόσμου δε γίνεται τόσο μεγάλη συζήτηση για το ποιος θα είναι ο αρχηγός των εθνικών ομάδων ποδοσφαίρου, ράγκμπι και κρίκετ. Για τους φιλάθλους ο αρχηγός δεν πρέπει να είναι αυτός που έχει τη μεγαλύτερη εμπειρία ή ο πιο ικανός, είναι αυτός που συνενώνει τους υπόλοιπους και αντιπροσωπεύει ολόκληρο το έθνος και τις αξίες του.
Πολλάκις οι Βρετανοί αλληλοκατηγορούνται για την υπερβολή της «πολιτικής ορθότητας» που συχνά καθορίζει τη ζωή τους σε βαθμό που προκαλεί θυμηδία και αγανάκτηση. Η βάση αυτής της κοινωνικής στάσης όμως είναι η έμφυτη ευθιξία τους, που στην αποκρυσταλλωμένη μορφή της όντως τους τοποθετεί μεταξύ των κύριων εκφραστών της σύγχρονης δημοκρατίας.