Ο Α. Λοβέρδος στα νιάτα του ανέμιζε τις κόκκινες παντιέρες της ΚΝΕ και παρεπιδημούσε στα αριστερά της «διαζώματα», καθώς θεωρούσε πως τόσο ο ίδιος ο κορμός της οργάνωσης, όσο και αυτός του πατρικού κόμματος, του ΚΚΕ, ήταν αρκετά συντηρητικοί και συμβιβασμένοι. Γι αυτό, φοιτητής στη Θεσσαλονίκη, είχε συμμετάσχει σε μια φράξια στο εσωτερικό της ΚΝΕ που την είχαν ονομάσει «Αριστερά του ΚΚΕ». Φυσικά το ΚΚΕ ήταν άγονο έδαφος για ονειροπαρμένους «υπέρ» επαναστάτες, και αρκετά σκληρό για να επιτρέψει να ευδοκιμήσουν φράξιες στο εσωτερικό του. Γρήγορα οι νεαροί... «αριστερότεροι του ΚΚΕ» αντιμετώπισαν την προσφιλή του τακτική: Διαγραφή. Έκτοτε ο φέρελπις Κνίτης ανήλθε γρήγορα τα σκαλιά της πασοκικής ιεραρχίας, αρχής γενομένης από την εποχή της Σημιτικής παντοκρατορίας…
Ο Ε. Βενιζέλος βρέθηκε στο ΠΑΣΟΚ από διαφορετικούς δρόμους. Μετριοπαθής κεντροαριστερός στα νιάτα του, συμμετείχε, κατά τη διάρκεια των σπουδών του, στο φοιτητικό κίνημα. Αποφοίτησε το 1978 από τη Νομική και το 1980, στα …23 του, βρίσκεται Διδάκτορας στην Νομική του Αριστοτελείου! Η ορμητική εφόρμηση στο πολιτικό προσκήνιο έγινε το 1989, όταν αυτοστρατεύθηκε να αρθρογραφεί από τις σελίδες των ΝΕΩΝ, υπέρ του διωκόμενου Αντρέα – την ίδια εποχή που άλλα «γηγενή» στελέχη είχαν αποστρέψει οφθαλμόν. Με τέτοια «αυτοθυσία», έχοντας την παρρησία, για τους όποιους δικούς του λόγους, να αντισταθεί στο λαϊκίστικο κλίμα της εποχής, ( όπου όποιος υπεράσπιζε τον Αντρέα ήταν περίπου …κλεπταποδόχος), ήταν φυσική η ενσωμάτωσή του στο ηγετικό δυναμικό του ρωμαλέου, ακόμη. Κινήματος.
Η ηγεμονική του παρουσία, η υπερβολική του ευφράδεια, (υπερβολική με την έννοια ότι συχνά τα σχήματα του λόγου και οι πομπώδεις εκφράσεις του, υπερκαλύπτουν την ουσία), τον κατέστησε δυνάμει δελφίνο, στην μετά Σημίτη εποχή.
Φευ, ο βουλιμικός του χαρακτήρας εκείνη την προκλητική και αποφράδα νύχτα του Ζαππείου, με την παράταιρη υποβολή της υποψηφιότητας, αποτέλεσε το προσωπικό του Βατερλώ.
(σ.σ. Συνεισέφερε στην πανωλεθρία και το παρεμβατικό πρωτοσέλιδο του Βήματος προς τον Γ. Παπανδρέου: «Παραιτηθείτε κε Πρόεδρε», που στον λαϊκό κόσμο του ΠΑΣΟΚ αναβίωσε μνήμες του ‘65, όταν ο αγανακτισμένος λαός έκαιγε εφημερίδες του συγκροτήματος Λαμπράκη στη Χρήστου Λαδά - Ναι παλιές ιστορίες, ξεπερασμένες, αλλά είναι εκπληκτικό για όσους παρακολούθησαν εκ του σύνεγγυς τη διαμάχη Παπανδρέου- Βενιζέλου, και δεν αρκέστηκαν στην συγκομιδή των καθημερινών τηλεοπτικών σκιαμαχιών και κοκορομαχιών, πόσο εύκολα αναζωπυρώθηκε η ιστορική μνήμη σε ένα τμήμα της λαϊκής κεντροαριστεράς!!)
Τώρα οι δύο «επήλυδες», διαπρεπείς συνταγματολόγοι, με πλούσιο επιστημονικό και συγγραφικό έργο, συνασπίστηκαν μπρος στην αδήριτη ανάγκη να πλαγιοκοπήσουν το παραδοσιακό ΠΑΣΟΚ. Ο Α. Λοβέρδος φερόταν ότι ευτυχούσε δημοσκοπικά στη βάση του ΠΑΣΟΚ, ακόμα κι όταν πέρασε το ναρκοθετημένο πεδίο του Ασφαλιστικού. Ίσως η πρόσφατη εμπειρία του με την καταψήφιση του νομοσχεδίου για τα φαρμακεία, συνέβαλε να κατανοήσει πως είχε δοκιμάσει την αντοχή του μηχανισμού. Κυρίως όμως συνειδητοποίησε το ουσιώδες (γι αυτό και άρδην εγκατέλειψε τους πρόσκαιρους συμμάχους του, της ελληνικής «τρόικας» -οι άλλοι δύο Διαμαντοπούλου και Ραγκούσης: Ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος, πρόβαλε ως αδιαφιλονίκητο φαβορί.
Αν το PSI πάει καλά - που εκτός απροόπτου θα πάει - αν η Ελλάδα καταφέρει να μείνει στο ευρώ, ανεξαρτήτως θυσιών, ο υπουργός Οικονομικών θα μαζέψει «όλο το χαρτί». Θα προσπορίσει την αχλή του πολιτικού που θυσίασε το πολιτικό του μέλλον - όπως έχει κατ’ επανάληψη έχει σκόπιμα τονίσει - για την σωτηρία της πατρίδας. Αν τα πράγματα δεν πάνε καλά, όπως πάλι ο κ. Βενιζέλος έχει εκμυστηρευτεί σε συνομιλητές του, δεν θα έχει καμιά σημασία πλέον, όχι μόνο για την αρχηγία του, αλλά και για το ΠΑΣΟΚ και για τη χώρα…
Η σύμπραξη των δύο, που απευθύνονταν στο ίδιο κοινό, και άρα θα ήταν εκ των πραγμάτων αποδυναμωμένοι, κρίθηκε αναγκαία. Ο αμφισβητούμενος πανταχόθεν, σε επίπεδο κοινωνίας, Γ. Παπανδρέου, εξακολουθούσε να έχει ερείσματα στο ιστορικό ΠΑΣΟΚ. Ήταν το όνομα, η οικογενειακή παράδοση, οι νεφελώδεις νεοτερικές διακηρύξεις, τα ψήγματα σοσιαλιστικού λόγου ( που αντιστρατεύονταν το έργο), το ψευδεπίγραφο της Άμεσης Δημοκρατίας κατά την εκλογή του (σ.σ. έχουμε τόσο «σοβαρά» κόμματα που το υιοθέτησε και η ΝΔ!), η ελπίδα που επένδυε στην παράταξή του ένα τμήμα της κοινωνίας, η προσκόλληση των κομματικών στελεχών που έχουν αναπτυχθεί στο θερμοκήπιο της κομματικής οργάνωσης και δεν αντέχουν τους αέρηδες της κοινωνίας, η αυτοσυντήρηση της κομματικής γραφειοκρατίας, που τον καθιστούσαν ακόμη ισχυρό παράγοντα στο δύσμορφο -πλέον- μόρφωμα του ΠΑΣΟΚ.
Με την κίνησή τους οι δύο συνταγματολόγοι αναδιατάσσουν τις ισορροπίες στο εσωτερικό τοπίο του κόμματος. Δημιουργούν ένα ισχυρό μπλοκ δυνάμεων που έχει πρόσκαιρα την αποδοχή της κοινωνίας, προκειμένου να διεκδικήσει την ηγεμονία του. Το ΠΑΣΟΚ θα είναι πλέον στα χέρια τους, αποκομμένο από τις παραδοσιακές του ρίζες, αλλά ανοιχτό σε μια κοινωνία που έχει αλλάξει και αποστρέφεται τα φθοροποιά χαρακτηριστικά του παρελθόντος.
Οι παραδοσιακοί κομματικοί αναμένεται να συσπειρωθούν και να αντεπιτεθούν, αλλά οι καιροί τους έχουν ξεπεράσει. Έτσι κι αλλιώς, το ΠΑΣΟΚ έχει μπροστά του έρημο (όπως έλεγε και για τη ΝΔ το 2009 η Ντόρα Μπακογιάννη), ή «θα κάνει πολλά χρόνια να ανακάμψει», όπως δήλωσε η πολύπειρη Βάσω Παπανδρέου. Το ποιος θα συσπειρώσει τον κόσμο της κεντροαριστεράς για να την καταστήσει ηγεμονεύουσα δύναμη στο μέλλον, είναι άδηλο, αφού άδηλοι είναι και οι καιροί που έρχονται, όντας ενταγμένη η χώρα σε μια πολυεθνική συμμαχία η οποία ανορθολογικά καθορίζει το μέλλον της.
Απλώς, προς ώρας, ο χρόνος φαίνεται να ανήκει στον αντιπρόεδρο, Β. Βενιζέλο, που θα γίνει πρόεδρος, και η αντιπροεδρία στον φίλο του συνταγματολόγο, Α. Λοβέρδο, ο οποίος στη διαμάχη του 2007 ήταν το πρωτοπαλίκαρο του.
Μόνο που σε απροσδιόριστους καιρούς μοιάζουν πρόσκαιρα όλα αυτά…