"Τhere is no society"
Μάργκαρετ Θάτσερ
"There is no PASOK"
Aνωνύμου του νεοέλληνος
Την ώρα που το μεταφορικά και κυριολεκτικά χρεοκοπημένο ΠΑΣΟΚ πορεύεται πλησίστιο προς την καταστροφή (μαζί με τη χώρα), γίνεται όλο και ευκρινέστερο ότι δεν υπάρχει ελληνικό κόμμα που δεν θα καρπωθεί έστω ένα μικρό κομμάτι από τις σάρκες του πράσινου κουφαριού.
Ή μήπως όχι; Άτιμη κενωνία που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους κατεβάζεις... Τη στιγμή που η Δημοκρατική Αριστερά με τη δημοσκοπική δυναμική που έχει αναπτύξει (σύμφωνα με την Public Issue με εκλογική επιρροή 13,5% υποσκελίζει το ΚΚΕ στην τέταρτη θέση) αποτελεί τον μεγάλο κερδισμένο της κατάρρευσης του ΠΑΣΟΚ, το Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών που με "όνειρα χίλια" ξεκίνησε την πορεία του, έχει βρεθεί στην “dead parties' land”, την κατηγορία “λοιπά κόμματα” στις δημοσκοπήσεις.
Πώς εξηγείται όμως η δημοσκοπική έκρηξη της ΔΗΜΑΡ και η αντίστοιχη δημοσκοπική ανυπαρξία του Άρματος Πολιτών; Πρόκειται για δύο νεοσύστατα κόμματα με την ίδια περίπου ιδεολογική αφετηρία, αλλά με εντελώς διαφορετικό έρμα για το πού θα πρέπει να πορευτεί η Αριστερά στο μέλλον.
Ο συμπαθής κατά τα άλλα πρόεδρος του Άρματος Πολιτών Γιάννης Δημαράς και οι συνοδοιπόροι του εξόν από αντιευρωπαϊσμό του συρμού, συνθηματολογία και συνωμοσιολογικού τύπου βολές κατά “των πληρωμένων κονδυλοφόρων στα εργαλεία προπαγάνδας των κυβερνητικών εταίρων”, ελάχιστα κομίζουν με τον πολιτικό τους λόγο στον καχύποπτο πολίτη που επιζητεί λύσεις και όχι οπορτουνιστικό αρνητισμό, ενώ ο αγανακτισμένος πολίτης που εγκολπώνεται τον άκοπο αντιμνημονιακό λόγο θα αναζητήσει αλλού το πολιτικό του καταφύγιο, μην ξεχνώντας ότι οι Δημαράς και Οικονόμου απλώς ψήφισαν “παρών” στην ψήφιση του μνημονίου.
Πάνω απ' όλα, το Άρμα δεν μπορεί να είναι δημοσκοπικά... χάρμα αντιπροσωπεύοντας ουσιαστικά το παλιό κακό ΘΑΣΟΚ, που ακόμη ζει και βασιλεύει σε χρεοκοπημένες νοοτροπίες και συμπεριφορές σε κάθε έκφανση της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής δραστηριότητας.
Στον αντίποδα, στη ΔΗΜΑΡ γίνονται προσπάθειες (όχι πάντα επιτυχείς η αλήθεια είναι - ενδεικτική η απόφαση της ΚΕ να μην δώσει ψήφο ανοχής στην κυβέρνηση Παπαδήμου) για δημιουργική αντιπολίτευση και σύνθεση απόψεων διακομματικά αλλά και εσωκομματικά. Ο λόγος του Φώτη Κουβέλη και των άλλων στελεχών του κόμματος είναι νηφάλιος (αντίθετα με τα άλλα “ξυλόφωνα” κόμματα...) ενώ δεν υφίστανται ζητήματα - “ταμπού” όπως η προοδευτική μείωση του δημοσίου τομέα και η απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων.
Άλλωστε, η ψήφος διαμαρτυρίας είναι κάτι σαν τον αυνανισμό• εκτονώνεσαι, αλλά παραγωγικό αποτέλεσμα μια φορά δεν υπάρχει. Αν θέλεις όμως απλώς και μόνο να εκφράσεις τυφλά την αντιδικομματική – αντιμνημονιακή οργή σου θα ψηφίσεις τα πρωτότυπα, τους σκαπανείς του αντιπολιτευτικού μανιχαϊσμού και του αντιευρωπαϊκού λαϊκισμού, το ΚΚΕ και το ΣΥΡΙΖΑ, που στο κάτω – κάτω μία ζωή στην αντιπολίτευση ήταν, (με την παρένθεση των κυβέρνησεων Τζανετάκη - Ζολώτα), φέροντας μικρότερες ευθύνες για το σημερινό χάλι (όχι ότι δε φέρουν ευθύνες βεβαίως, κάθε άλλο...).
Σε αδρές γραμμές αυτοί είναι οι λόγοι που ελάχιστοι... ανεβαίνουν στο Άρμα, τη στιγμή που η Δημοκρατική Αριστερά αποκτά όλο και περισσότερους συμμάχους στην κοινωνία απομυζώντας το πασοκικό κουφάρι.
To μέλλον του Άρματος είναι η απορρόφηση του από τον ΣΥΡΙΖΑ, ως μία από τις γραφικές συνιστώσες του, όπου θα ξανασμίξει και με τους παλιούς ΠΑΣΟΚοσυντρόφους του ΔΗΚΚΙ και τη Σακοράφα, είτε η περιθωριοποίηση και σταδιακή εξαφάνισή του. Το πώς θα διαχειριστεί η ΔΗΜΑΡ τη δημοσκοπική επιτυχία της οψέποτε προκηρυχθούν εκλογές είναι μία άλλη -και πολύ σοβαρή- υπόθεση, και μια μεγάλη πρόκληση για τον Φώτη Κουβέλη.
ΔΗΜΑΡ και Δημαράς. Η επιτυχία από την αποτυχία απέχουν μόλις δύο γράμματα. Καλό είναι να το θυμούνται αυτό όσοι σχεδιάζουν την ίδρυση νέων κομματικών σχηματισμών, και ειδικά όσοι κρατούν στα χέρια τους τις τύχες της βαριά νοσούσας χώρας, λίγο πριν την κρισιμότερη μεταπολιτευτική στιγμή της.