“Διακοπές ρεύματος σε πολλές περιοχές της Αττικής σημειώθηκαν με την έλευση του 2012, αναστατώνοντας τους πολίτες που περίμεναν να διασκεδάσουν τις πρώτες ώρες του νέου έτους...”
Από την ειδησεογραφία
Aπό τα κεντρικά γραφεία της ΔΕΗ στη Χαλκοκονδύλη μέχρι τα βορειοανατολικά προάστια η απόσταση δεν ξεπερνά τη μισή ώρα – 40 λεπτά• η απόσταση όμως είναι αρκετά μεγάλη για να μην ακούσουν τα στελέχη και οι συνδικαλιστές της τα “σιχτίρ” εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων για τις αλλεπάλληλες διακοπές ρεύματος την Πρωτοχρονιά (πραγματικά θα μείνει αξέχαστη αυτή η αλλαγή του χρόνου• προσωπικά μού ήρθε να πω “Χριστός Ανέστη”) και των... Φώτων (αν μη τι άλλο υπήρχε διάθεση για χιούμορ στη συγκεκριμένη διακοπή ρεύματος ή είναι ιδέα μου;)
Μπορεί να με αποκαλέσετε αφελή, αλλά πάντοτε πίστευα ότι όταν μία επιχείρηση αυξάνει την τιμή της υπηρεσίας ή του προϊόντος που διαθέτει, ο καταναλωτής περιμένει, αν μη τι άλλο, τουλάχιστον διατήρηση της ποιότητας του συγκεκριμένου προϊόντος/ υπηρεσίας. Με τη ΔΕΗ οι αυξήσεις σε επιχειρήσεις και οικιακούς καταναλωτές φτάνουν έως το 15% (του ειδικού τέλους για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας περιλαμβανομένου), ενώ η διοίκηση είχε ζητήσει και 20%, προφανώς ικανοποιημένη για τις υπηρεσίες που προσφέρει...
Το συνολικό χρέος της επιχείρησης έφτασε το 2011 τα 4,5 δισ. ευρώ με την επιχείρηση και το ΥΠΕΚΑ να θέτουν θέμα επιβίωσης της παρότι τα τελευταία δύο χρόνια τα τιμολόγια του ρεύματος αυξήθηκαν τουλάχιστον 10(!) φορές. Μήπως είδατε κανένα oραματικό business plan από τη ΔΕΗ ΑΕ για ένα σαφώς ριζικότερο “συμμάζεμα” των δαπανών της, αξιοποίηση των παγίων στοιχείων της και μείωση του δανεισμού της (συνολικά μέσα στο 2012 πρέπει να καταβληθούν 1,2 δισ. ευρώ τοκοχρεολυσίων εκ των οποίων τα 700 εκατ. ευρώ στο α' τρίμηνο του έτους), πέραν των... προτροπών του αρμόδιου υπουργού για κερδοφορία; Δεν είναι η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας που αναφέρει ότι με μικρότερα λειτουργικά κόστη θα ήταν μικρότερη και η ανάγκη αύξησης των τιμολογίων; Κι όλα αυτά, τη στιγμή που αναγκαία επενδυτικά έργα για τον εκσυγχρονισμό της εταιρείας έχουν “βραχυκυκλώσει” και οι ιδιώτες πάροχοι καραδοκούν για μεγαλύτερο μερίδιο αγοράς επιχαίροντας για τις αυξήσεις – "μποναμά"...
Θα 'λεγε κανείς ότι η ΔΕΗ, ούσα το πλέον εμβληματικό παράδειγμα ελληνικής ΔΕΚΟ με χίλια μύρια λειτουργικά προβλήματα, έχει δημιουργηθεί καθ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν της Ελλάδας, ή μάλλον είναι η σημερινή Ελλάδα σε μικρογραφία. Παρότι ο πλαδαρός λεβιάθαν έχει τεράστιες προοπτικές, είναι ζημιογόνος καίτοι μέχρι πρότινος αποτελούσε ουσιαστικά μονοπώλιο. Με ανορθολογική διαχείριση του πλεονάζοντος ανθρώπινου δυναμικού, με ξεπερασμένες υποδομές, με πολιτική και διοικητική ηγεσία που διαχειρίζεται αλλά δεν διοικεί, με συνδικαλιστική ηγεσία που επιδιώκει να συνδιοικεί θέτοντας “βέτο” σε κάθε προσπάθεια εξυγίανσης που τη θίγει και ύστερα χύνει κροκοδείλια δάκρυα για τον καταναλωτή, η επιχείρηση φορτώνει τις ζημιές στα μόνιμα υποζύγια, με εξωφρενικές για τη συγκυρία αυξήσεις στα τιμολόγια ρεύματος χωρίς το ανάλογο επίπεδο υπηρεσιών. Τι κρίμα που η χρεοκοπημένη Ελλάδα δεν μπορεί να ακολουθήσει την ίδια τακτική.
- Είδες η ΔΕΗ;
- Όχι δεν είδα, κόπηκε το ρεύμα.