Ολα αυτά τα μοσχαναθρεμμένα που δεν γνώρισαν ούτε μια μέρα δύσκολη.
«Τα δικά μας παιδιά» ανά κόμμα, συγγενή, γνωστό. Τα «δικά μας παιδιά» του πασοκ, της νδ, του κκε ή άλλων λιγότερο, μέχρι πρότινος, δημοφιλών κομμάτων. Τα δικά μας παιδιά που τα κουτσό-φερναν βόλτα με ένα μισθό του δημοσίου –αν ήταν τυχερά- ή με έναν γερό του ιδιωτικού –αν είχαν καλό μέσο. Δε βαριέσαι, πάλι καλά τα κουτσό-φερναν και με ένα βασικό, μερικές αργομισθίες, ή τίποτα μαύρα – αν ήταν τυχερά...
Και ήταν πολύ τυχερά. Τα δικά μας παιδιά κυρίως... Για όλα φρόντιζαν οι κηδεμόνες. Τα δικά μας παιδιά σφίγγονταν λίγο στις πανελλαδικές αλλά γονείς και κομματικοί κηδεμόνες φρόντιζαν για τα υπόλοιπα. Από στέγη, φως, νερό, τηλέφωνο, νοίκι, χαρτζιλίκι.. Λίγο σπρώξιμο για να περνάνε τα μαθήματα. Λίγο μέσο για να βρούμε μια δουλίτσα. Και όλα κύλαγαν ρολόι. Έξοδοι, αυτοκίνητο, όλα πληρωμένα!
Τα δικά μας παιδιά τα κουτσό-φερναν πέρα, μέχρι πρότινος. Δυστυχώς όμως, η χώρα «ήταν» μικρή και τα δικά μας παιδιά ήταν πολλά. Μόνο λίγα παιδιά δεν ήταν από «τα δικά μας». Ηταν όμως τόσο λίγα, που απλώς επιβεβαίωναν τον κανόνα.
Μαζί τα φάγανε «τα δικά μας παιδιά»
Δυστυχώς, για «τα δικά μας παιδιά και τους γονείς τους», η χώρα έπαψε να είναι όσο μικρή την υπολόγιζαν. Δυστυχώς, για πολλά από «τα δικά μας παιδιά και τους γονείς τους», η χώρα εξακολουθεί να είναι μέλος ενός κλαμπ ισχυρών, παρά την κρίση, κρατών. Και στις ισχυρότερες χώρες του εν λόγω κλαμπ «τα δικά μας παιδιά» αποτελούν την εξαίρεση και όχι τον κανόνα. Μάλιστα, αν όλα πάνε καλά για την Ελλάδα το ίδιο θα ισχύσει και εδώ. Δυστυχώς πάντα για «τα δικά μας παιδιά και τους γονείς τους»...
Αν δεν είναι ήδη αργά και όλα πάνε καλά, η Ελλάδα θα γίνει μια χώρα που θα αναγνωρίζει τα ικανά και σκληρά εργαζόμενα παιδιά της, ανεξαρτήτως κομματικού χρώματος, συνδικαλιστικής αποχρώσεως και οικογενειακών γνωριμιών.
Ολα τα υπόλοιπα περί τραπεζιτών, Goldman κοκ που ήρθαν να ρουφήξουν το αίμα κοκ, και να ανατρέψουν τα κεκτημένα των δικών μας παιδιών, που βγαίνουν από χείλη των επαναστατημένων κυριών με τις LV και των αγανακτισμένων κυρίων με τα prada, είναι απλώς μια ύσταστη προσπάθεια να σωθεί το σύστημα που «μας» τάιζε όλα αυτά τα χρόνια.
Η Αρσινόη λέει: H χώρα κάνει μια προσπάθεια να σωθεί από το ατελείωτο γλέντι των γονέων και των παππούδων «των δικών μας παιδιών... ». Αν τα καταφέρει, όλα όσα γνώριζαν οι πονηροί λαοπλάνοι και οι υπήκοοί τους, ήρθε η ώρα να τα ξεχάσουν και να αρχίσουν να μιλάνε την γλώσσα της αλήθειας.