Πολλοί λένε ότι η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού, και φαίνεται πως και ο Γιώργος Παπανδρέου, και ο Χοσέ Λουίς Θαπατέρο απέτυχαν να εκπληρώσουν τους στόχους και τους ψηφοφόρους τους προς το εκλογικό σώμα. Στην Ισπανία η ανεργία είναι επισήμως κοντά στο 22% ενώ στην Ελλάδα ξεπερνά το 18%, και μάλλον στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Και οι δύο πρωθυπουργοί έκαναν το τεράστιο λάθος να αυξήσουν τους φόρους αντί να μειώσουν δραστικά τις δαπάνες, με αποτέλεσμα να οδηγήσουν τις χώρες τους στην οικονομική στασιμότητα και την ύφεση. Παράλληλα επέμειναν ότι θα κατάφερναν να δώσουν ώθηση στην οικονομική ανάπτυξη μέσα από μια ανοικτά ή κεκαλυμμένα, κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομική και αναπτυξιακή πολιτική, εμπνεόμενοι πιθανότατα από ιδεολογικές αγκυλώσεις και πολιτικά στερεότυπα, που έχουν πια απήχηση σχεδόν ούτε στην Κούβα και τη Βόρεια Κορέα.
Η διεθνής οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση και ιδιαίτερα η κατάρρευση του κατασκευαστικού τομέα και η φούσκα των τραπεζικών δανείων και των ακινήτων οδήγησε τόσο την Ισπανία όσο και την Ελλάδα στην ύφεση, την οικονομική στασιμότητα και την ανεργία. Τα πολιτικο – κοινωνικά συμπλέγματα των Ισπανών και Ελλήνων σοσιαλιστών απέναντι σε τομείς της οικονομίας που δεν μπορούν να ελέγξουν, καταδίκασαν τις δύο χώρες σε οικονομική ένδεια και τους πολλούς πολίτες στην ανέχεια. Στην Ελλάδα δε η ουσιαστική εχθρότητα που δείχνει το κομματικό κράτος προς τους τομείς της Ναυτιλίας και του Τουρισμού που θεωρούνται απλά “αγελάδες για αιώνιο οικονομικό άρμεγμα”, είναι ιδιαίτερα εξοργιστική και απολύτως χαρακτηριστική των πολιτικών αντιλήψεων και ιδεών των σοσιαλιστών που δεν μπορούν να αντέξουν καμία οικονομική επιτυχία που ξεφεύγει από το ιδεολογικό καλούπι που ελέγχει τους εγκεφάλους των κομμάτων.
Ενώ οι σοσιαλιστικές κυβερνήσεις της Ισπανίας και της Ελλάδας προσπαθούσαν να δείξουν στο εξωτερικό ένα εκσυγχρονιστικό προσωπείο, υποστηρίζοντας ότι θα κάνουν τα πάντα για τον εκσυγχρονισμό και τον εξορθολογισμό της οικονομίας, περιορίστηκαν ουσιαστικά σε εκστρατείες δημοσίων σχέσεων, τύπου – Παπανδρέου, στο Νταβός, και παράλληλα συνέχιζαν τα παρασκηνιακά παζάρια με τα φίλα προσκείμενα συνδικάτα, πνίγοντας και περιθωριοποιώντας τις υγιείς παραγωγικές και οικονομικές δυνάμεις, τόσο της Ελλάδας όσο και της Ισπανίας, που μάλλον όδευαν προς την κατεύθυνση της Ινδίας του ευρωπαϊκού νότου, και όχι της Δανίας. Οι τράπεζες άρχισαν να ζητούν απεγνωσμένα νέα πακέτα στήριξης τα οποία στην Ελλάδα ξεκίνησε να παρέχει η πλαδαρή κυβέρνηση Καραμανλή, ενώ την ίδια ώρα στην Ισπανία τα τραπεζικά και επιχειρηματικά κανόνια έπεφταν βροχή.
Ένας άλλος τομέας στην αποτυχία του οποίου συναντώνται και πάλι οι παράλληλοι πολιτικοί βίοι των κυρίων Θαπατέρο και Παπανδρέου είναι η κατάρρευση της μεταναστευτικής πολιτικής που στηρίχθηκε εν πολλοίς στην διαστρεβλωμένη έννοια της “πολυπολιτισμικότητας”, που τούτη την ώρα υποχωρεί και αναθεωρείται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Διακατεχόμενοι από ιδεολογικά και πολιτικά στερεότυπα που ήθελαν τη διεθνή αλληλεγγύη των σοσιαλιστικών κυβερνήσεων να εκφράζεται προς τους “κατατρεγμένους του κόσμου” μέσω της ανεξέλεγκτης και μαζικής εισόδου τους στην Ευρώπη, την Ισπανία και την Ελλάδα, οι δύο κυβερνήσεις κατάφεραν να πλήξουν πρώτα απ’ όλα τους μετανάστες, που αντί να έλθουν στη Γη της Επαγγελίας, βρέθηκαν αβοήθητοι σε μια κόλαση, χωρίς καμία κρατική μέριμνα και προγραμματισμό. Με αποτέλεσμα να πέσουν θύματα στυγνής εκμετάλλευσης, και με την έξαρση τώρα των οικονομικών προβλημάτων, να παίρνουν τώρα και πάλι το δρόμο προς τις πατρίδες τους, σε χειρότερη μάλλον κατάσταση απ’ ότι όταν έφτασαν στην Ευρώπη. Η ανεξέλεγκτη μετανάστευση σοσιαλιστικής εμπνεύσεως προκάλεσε τεράστια κοινωνικά προβλήματα, αλλά και κατέστησε την Ισπανία και την Ελλάδα πύλες εισόδου για την Ευρώπη, εξοργίζοντας τους εταίρους μας.
Η μεγαλύτερη όμως αποτυχία των κυρίων Θαπατέρο και Παπανδρέου είναι ότι δεν κατάφεραν να ορθώσουν το απαραίτητο πολιτικό ανάστημα, και να συμβάλλουν στην εξεύρεση μιας αποκλειστικά ευρωπαϊκής λύσης στο οικονομικό πρόβλημα της Ευρώπης, που παραπαίει οικονομικά, πολιτικά και θεσμικά, εν μέσω γερμανικού εγωισμού και γαλλικού παραληρήματος βοναπαρτικού μεγαλείου, που τελικά υποχωρεί μπροστά στο πείσμα μιας στενοκέφαλης κόρης πάστορα που μεγάλωσε στην Ανατολική Γερμανία, και που δεν μπορεί να κατανοήσει ότι δημιουργεί όλες τις προϋποθέσεις για μια μεγάλη ευρωπαϊκή καταστροφή.
Η Ελλάδα πρέπει το ταχύτερο δυνατόν να απαλλαγεί από όλες τις αγκυλώσεις που εξέθρεψαν οι ενοχές του αστικού κράτους για την αντιμετώπιση της ευρύτερης Αριστεράς κατά τη διάρκεια της περιόδου του ψυχρού πολέμου, και να προχωρήσει στην ενίσχυση όλων των παραγωγικών της δυνάμεων με αγαστή συνεργασία ιδιωτικού και δημοσίου τομέα, ώστε η χώρα να ανακάμψει οικονομικά και να ξαναπάρει το δρόμο της ανάπτυξης. Η επανάσταση πρέπει πρώτα να γίνει στα μυαλά των ανθρώπων που πρέπει και οφείλουν να απωθήσουν τα μαύρα κοράκια της καταστροφολογίας και του σκοταδισμού, που ακόμη και τώρα που χρεοκόπησαν πολιτικά, ιδεολογικά και ουσιαστικά, προσπαθούν ακόμη να κυριαρχήσουν στο δημόσιο διάλογο για το μέλλον της χώρας.
Δείτε ζωντανά
Ακούστε ζωντανά
Follow @skaigr