'Ενα καινούργιο πανεπιστήμιο για γυναίκες άνοιξε στην πρωτεύουσα της Σαουδικής Αραβίας, Ριάντ. Και όμως, η Σαουδική Αραβία είναι μία από τις λίγες χώρες στον κόσμο όπου οι γυναίκες δεν επιτρέπεται να ψηφίζουν, να οδηγούν αυτοκίνητο, να φορούν ό,τι θέλουν και να πηγαίνουν, φυσικά, όπου τραβάει η ψυχή τους.

Σε μια χώρα, λοιπόν, βαθύτατα θεοκρατική σαν την Σαουδική Αραβία, που εξακολουθεί να κυβερνάται με τα δύο εμβλήματα που δεσπόζουν στη σημαία της, το Σπαθί και το Κοράνι, κάθε γυναίκα είναι υποχρεωμένη, κάθε φορά που βγαίνει απ' το σπίτι, να καλύπτει αμέσως το πρόσωπο και το σώμα. Και, βεβαίως, να συνοδεύεται πάντα από κάποιο άνδρα, σύζυγο ή συγγενή. Γι' αυτό το λόγο, οι γυναίκες και οι ντόπιες κι όσες επίσης επισκέπτονται τη χώρα, φοράνε την αμπάγια, ένα μαύρο ύφασμα που καλύπτει όλο τους το σώμα.

Η νέα ανταποκρίτρια του BBC στο Ριάντ, Ρέιτσελ Ριντ, το γνώριζε αυτό και τό 'χε πάρει απόφαση πως δεν επρόκειτο να βγει στο δρόμο με τα χέρια ή τα πόδια της ακάλυπτα. Ήθελε, όμως, να ξέρει αν θα μπορούσε να χρησιμοποιεί την ... πισίνα του ξενοδοχείου στο οποίο θα έμενε.

Όχι, κυρία μου. Η πισίνα είναι, δυστυχώς, μόνο για άνδρες της είπε ο διευθυντής του ξενοδοχείου, αλλά, με τα πολλά, πείστηκε, τελικά, ν' ανοίγει κάθε πρωί, από τις 6 ως τις 7, την πισίνα ειδικά για τη δημοσιογράφο του BBC, επιτρέποντάς της έτσι να κολυμπά ολομόναχη, με παραβάν, βεβαίως, ολόγυρα που θα την προστάτευαν από κάθε αδιάκριτο μάτι.

Την επομένη το πρωί, λοιπόν, όπως είχε συμφωνηθεί, η Ρέιτσελ κατέβηκε στην πισίνα. Ένας απ' τους υπαλλήλους του ξενοδοχείου της άνοιξε την πόρτα και πριν κλειδώσει την πόρτα πίσω της, γύρισε το κεφάλι και της είπε:

Θα πρέπει να σας συγχαρώ, κυρία μου. Είστε, νομίζω, η πρώτη γυναίκα στη Σαουδική Αραβία που κολυμπά σε δημόσια πισίνα!

Έγινε, λοιπόν, μια μικρή επανάσταση; τον ρώτησε η Ρέιτσελ.

Όχι, μεγάλη επανάσταση. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο μεγάλη της είπε ο Ουαλίντ.

Η μόδα υποτάσσεται...
Αφού βάλατε παντού παραβάν και με κλειδώνετε, αυτό σημαίνει πως μπορώ να βγάλω την αμπάγια για να κολυμπήσω;, ρώτησε η Ρέιτσελ.

Φορέστε ό,τι θέλετε. Κανείς δεν θα σας δει, της απάντησε εκείνος.

Λίγες ώρες αργότερα η δημοσιογράφος του BBC συνάντησε την Χάγια Ρεσέντ αλ Χαλίφα. Είναι μία από τις πρώτες γυναίκες δικηγόρους του Μπαχρέιν και πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών.

Επισκεπτόταν το Ριάντ για να μιλήσει σε μία συνάντηση ηγετών του αραβικού κόσμου. Δεν βλέπεις γυναίκες πολιτικούς σ' αυτή την περιοχή.

Οι πρώτες εκλογές έγιναν μόλις πριν από δύο χρόνια.

Οι γυναίκες δεν επιτρέπεται να ψηφίζουν κι ούτε φυσικά μπορούν να κατέβουν ως υποψήφιες.

Αλλά όπως τόνισε η Χάγια στους συνομιλητές της, δεν μπορούν ν' αποφύγουν τις επερχόμενες αλλαγές.

Είναι καιρός, τους είπε, ν' αναγνωρίσετε πως οι γυναίκες αποτελούν τμήμα του ανθρώπινου γένους!

Θαυμάζω την αισιοδοξία σου, είπε η Ρέιτσελ στη δικηγόρο απ' το Μπαχρέιν.

Η καταπίεση των γυναικών δεν οφείλεται στο Ισλάμ, της εξήγησε εκείνη. Κοίταξε τι συμβαίνει σε μουσουλμανικές χώρες που βρίσκονται κοντύτερα σε άλλους πολιτισμούς.

Πάρε την Τυνησία, για παράδειγμα. Οι γυναίκες εκεί έχουν πλήρη δικαιώματα εδώ και 50 χρόνια. Ο άνεμος της αλλαγής, όμως, άρχισε να φυσάει και στον Περσικό.

Η Ρέιτσελ είπε στη Χάγια την δική της ιστορία με την πισίνα του ξενοδοχείου.

Ζήτησες να κολυμπήσεις στη Σαουδική Αραβία; τη ρώτησε τότε εκείνη με θαυμασμό. Η δική σου πρόοδος, κορίτσι μου είναι μεγαλύτερη απ' τη δική μου!
Δεν ήταν, βέβαια. Αυτό που καίει περισσότερο τις γυναίκες στη Σαουδική Αραβία δεν είναι το κολύμπι σε δημόσια πισίνα. Θέλουν να μπορούν να ψηφίζουν και να οδηγούν αυτοκίνητο.

Οι κρατούντες έχουν αρχίζει να εξετάζουν τα αιτήματά τους. Λένε πως θα επιτρέψουν στις γυναίκες να ψηφίσουν στις δημοτικές εκλογές που θα γίνουν το 2009.

Αν τηρήσουν την υπόσχεσή τους αυτή, θα πρόκειται σίγουρα για επανάσταση.

Οι γυναίκες ψηφοφόροι μπορεί ακόμη να είναι τυλιγμένες στα μαύρα, από την κορυφή ως τα νύχια, αλλά, σίγουρα, δεν θα χρειάζεται να τις συνοδεύει κάποιος άνδρας πίσω από το παραβάν, όταν θα επιλέγουν οι ίδιες τι θα ρίξουν στην κάλπη!