Μετά το θάνατό του Νάσερ, τον διαδέχθηκε ένας ακόμη συνταγματάρχης, από την αρχική ομάδα των "Ελεύθερων Αξιωματικών", ο Ανουάρ Αλ-Σαντάτ. Κάτω από τη βαριά ιδεολογική του κληρονομιά έδρασαν και οι στρατιωτικοί επαναστάτες που, υπό τον ταξίαρχο Αμντούλ Καρίμ Κασίμ, ανέτρεψαν τη βασιλεία στο Ιράκ, με το πραξικόπημα της 14ης Ιουλίου 1958. Η κυβέρνηση αυτή ανετράπη από έναν συνταγματάρχη: τον Αμπντούλ Σαλάμ Αρίφ, που κυβέρνησε το Ιράκ από το 1963 ως το 1968.

Την αγάπη του Νάσερ, όμως, είχε κερδίσει ένας άλλος συνταγματάρχης, ένας Λίβυος, επίσης επαναστάτης, ο Μουαμάρ Καντάφι. Ο αιγύπτιος ηγέτης είχε πει ότι θεωρούσε τον Καντάφι παιδί του -"μου θυμίζει τη νιότη μου", είχε δηλώσει- και είναι βέβαιο ότι ο Καντάφι θεωρούσε το Νάσερ πνευματικό του οδηγό: Το έχει πολλές φορές αναγνωρίσει ο ίδιος και, βεβαίως, είχε ονομάσει την ομάδα αξιωματικών που ανέτρεψε τον λίβυο βασιλιά Ιντρός "Ελεύθερους", κατ' εικόνα και ομοίωσιν. Το πραξικόπημα των λίβυων "Ελεύθερων" έλαβε χώρα 17 χρόνια μετά εκείνο των αιγυπτίων, και δύο μετά εκείνο των ελλήνων συνταγματαρχών -το 1969- και ήταν επίσης αναίμακτο.

Την ίδια περίοδο, ένας ακόμη συνταγματάρχης αφήνει το στίγμα του στην μαύρη ήπειρο: ο Μομπούτου Σέσε Σέκο στο Ζαΐρ, που κατέλαβε πραξικοπηματικά την εξουσία της χώρας το Σεπτέμβριο του 1960. Στο μεταξύ, στο Σουδάν συνταγματάρχες, στρατηγοί και πολέμαρχοι δεν προλαβαίνουν να ζεστάνουν την καρέκλα της εξουσίας για πολύ.

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1970, ο συνταγματάρχης Χούγκο Μπανζερ Σουάρες, καταλαμβάνει την εξουσία στη Βολιβία. Ο Μπανζέρ εγκατέλειψε το 1978 την προεδρία, για να επανέλθει, με το βαθμό του στρατηγού και μετά από νόμιμες εκλογές, ως ηγέτης του κόμματος της "Εθνικής Δημοκρατικής Δράσης" και πρόεδρος το 1993. Όμως, οι συνταγματάρχες της Λατινικής Αμερικής δεν αγγίχτηκαν από το Νασερισμό - εκεί γράφτηκε άλλη ιστορία.